Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


vrijdag 30 oktober 2009

November Novelle


Het is bijna zo ver: ik ga een novelle schrijven in november. 175 pagina's oftewel 50.000 woorden. Werkelijk geen flauw idee of dat een haalbaar doel is voor mij, maar ik wil het toch een keer geprobeerd hebben.
Nou had ik al een soort van plot, maar plotten gedragen zich vreemd: opeens borrelen allerlei nieuwe ideeën op die niets meer met het oorspronkelijke idee van doen hebben. Ga ik erin mee of volhard ik in m'n 1e plan? Nogmaals: geen flauw idee.

Ik heb rechtsboven een tellertje geplakt, als het goed is gaat dat lopen zodra november begint. Kwantiteit boven kwaliteit, wat een bizarre manier van schrijven. Ik ben een perfectionist en een schrapper. Schrijven is tenslotte schrappen. Maar nu even niet. Ik ga, zoals ik het ergens mooi omschreven zag, mezelf toestaan rond te wroeten in de modder. Misschien vind ik juweeltjes, misschien niet. Het wroeten is het doel, niet de juweeltjes. Die kan ik er later altijd nog uitvissen.

Toen ik klein was, wilde ik 'tekenares' worden, en schrijfster. Later wilde ik ook wel juf worden, en schrijfster. Ik wilde in de hulpverlening werken en daarnaast schrijven.
Nu mag ik er een maandje aan snuffelen.
Misschien wordt het nog wel wat met mij ;)

woensdag 28 oktober 2009

Groot Leed!



Bah bah, de kapper heeft m'n haar verkloot.
"Is dit wat je in gedachten had?" vroeg de kapster toen ik m'n bril weer opzette en in de spiegel keek.
Slik. Nee, niet echt. Het zit (pas op, vies woord in aantocht) nétjes. Oei.
Heel assertief antwoord ik dat het prima is zo.
Op de fiets naar huis vraag ik me af waar de tondeuse ook alweer ligt. De mensen die ik passeer, zeggen niets. Heel correct van ze om hun lachbui binnen te houden, ze hebben het vast héél erg met me te doen. Waarschijnlijk wordt er op dit moment al druk gecollecteerd voor een mooie pruik en ga ik vanaf volgende week met lang blond haar door het leven.

Mopperend kom ik thuis, meteen door naar de spiegel.
Ik zie een kapsel dat inderdaad niet mijn smaak is (hoef het alleen maar rood te verven en een gezellig klein rugzakje te kopen om een vlotte middelbare dame -met pit!- te worden) en een gezicht dat op onweer staat.
Het gezicht kan het niet helpen, de mondhoeken trekken omhoog en voor ik het in de gaten heb, sta ik te grinniken. Dit is toch wel Leed met een hoofdletter, wat een Drama! Daar zou je zo een boek over kunnen schrijven, wat een tearjerker zou dat worden!

Wat fijn dat ik me weer druk kan maken over dit soort onbenullige zaken. Natuurlijk zit er nog heel veel oud zeer dat nog niet verwerkt is, natuurlijk zal ik dit onweergezicht nog zien met echte pijn in de ogen, maar het zegt heel veel over deze fase in m'n leven dat een stom kapsel de boventoon kan voeren.

Zometeen nog maar eens in de spiegel kijken. Ik vermoed dat het heel erg meevalt ;)

woensdag 21 oktober 2009

Schrijven zegt meer


Terugkijkend weet ik eigenlijk niet goed wanneer en met wie het begonnen is, mijn plezier in het schrijven & ontvangen van brieven. Al halverwege de basisschool in elk geval, ik herinner me hoe leuk het was om briefjes te schrijven aan klasgenootjes en die in een enveloppe met zelfgetekende postzegel te steken.
Een vriendinnetje verhuisde naar Duitsland en van een middelmatige vriendschap groeide ons contact uit tot een jarenlang penvriendinnenverbond. Via haar kwam ik ook in contact met een ander Nederlands meisje in Duitsland.

Van mijn allereerste vriendje, Dennis uit Friesland, heb ik de brieven nog liggen. Tijdens onze vakantieverkering hadden we een dode egel gevonden en een heuse uitvaart voor het beestje georganiseerd. Veel meer stof dan "kusjes" en "weet je nog van de egel?" hadden we geloof ik niet. Een jaar of 8 waren we denk ik.

Fanatiek werd ik toen ik de oproepjes in het magazine van de jeugdafdeling van de Dierenbescherming zag. Eerst reageerde ik alleen op de oproepjes, later zette ik ze zelf ook. Wat was het spannend om brieven te ontvangen van mensen die je helemaal niet kende! Een makke was wel dat ik tegen niemand nee wilde zeggen, dus iedereen die reageerde werd mijn penvriend(in). Gelukkig hoefde ik zelf de postzegels nog niet te betalen.

Met de eerste woorden Engels die ik leerde werd de wereld nog veel groter. Ik had ergens een mevrouw opgeduikeld die kinderen uit Nederland koppelde aan penvrienden in het buitenland. Je moest een vragenlijstje invullen en een envelop met postzegel bijvoegen. Toen ik die postzegel een keer vergat, belde ze me heel boos op. Daarna heb ik het nooit meer geprobeerd via haar. Niet erg, want via haar had ik al een paar leuke penvrienden leren kennen: een jongen uit Hongarije, een jongen in Senegal, een meisje in Rusland en een meisje in Israel. Met het Israelische meisje heb ik tot m'n 15e geschreven, ben nog altijd benieuwd wat er van haar geworden is.

Alle brieven heb ik bewaard, een beetje op aandringen van mijn moeder. Wat ben ik daar nu blij mee! Af en toe duik ik de archieven in (een rij multomappen die een hele plank in een boekenkast vult plus 2 koffers onder het logeerbed) en weet ik weer hoe ik toen was, hoe ik me voelde, hoe ik in het leven stond. Een dierbaar archief dat misschien wel meer over mijzelf zegt dan over de vele penvrienden.

Niet alleen leerde ik nieuwe vrienden kennen op die manier, ook bestaande vriendschappen verdiepten zich. Op papier zeg je dingen soms veel gemakkelijker tegen elkaar, kun je waardering uitdrukken en irritaties uitpraten.

Een jeugdvriendin die zo ongeveer altijd huisarrest had hield op die manier contact. Omdat haar vader alle post openmaakte en ik tot verboden vriendin was verklaard, stuurde ze me enveloppen mee van haar oude penvriendin, zodat ik mijn brieven daarin kon versturen. Die liet haar vader namelijk met rust. Het had iets gevaarlijks, net als de bezoekjes aan haar huis op momenten dat haar ouders weg waren. Doodsbenauwd was ik voor die mensen!

Grappige kaartjes over en weer tussen mij en de vriend van een vriendin leidden tot brieven die wat dieper gingen en waarin we elkaar beiden om raad vroegen inzake die vriendin. Erg op het randje van fatsoen, die brieven, maar dat maakte ze juist zo leuk, denk ik.

Een mooi voorbeeld van een zich verdiepende vriendschap via de post was het schrijfcontact dat mijn beste vriendin B. en ik onderhielden toen zij een jaar in Australië verbleef. Een periode waarin er heel veel gebeurde in onze beide levens en ondanks de enorme afstand voelde het heel dichtbij. Ik leerde dingen over haar die ik nog niet wist, leerde haar nog beter kennen. Kon vertellen over dingen in mijn leven die te moeilijk waren om face to face te vertellen en dieper ingaan op zaken die we al wel eens aangeroerd hadden. Onze vriendschap was nog pril toen ze vertrok (maar al wel heel sterk) en werd gaandeweg een contact waarvan ik wist dat ik het nooit meer kwijt zou willen. Wel kostte het enorm veel geduld, dat schrijven! Mijn brieven gingen telkens naar een ander Australisch postkantoor waar zij ze op kon halen. Ze beantwoordde ze vaak meteen (andersom ook), maar het kon weken

duren voordat onze post elkaar bereikte. De brieven liepen dan ook totaal niet synchroon, maar dat was geen probleem.
We schrijven elkaar trouwens nog steeds geregeld, maar hebben nu een heel scala aan media tot onze beschikking.

Heeft internet mijn brievenschrijverij veranderd? Ja en nee.
Toen ik net internet had, ben ik via de mail gaan schrijven met een Amerikaans meisje, de eerste lotgenoot die ik leerde kennen. Lange, lange e-mails, heerlijk!
Toen ik de handgeschreven enveloppen op de deurmat begon te missen, ben ik via internet op zoek gegaan naar 'snail mail' contacten. Ik vond er twee, die beiden heel veel voor me betekend hebben. De eerste was een oudere man uit Hilversum, die vooral benieuwd was of ik het meende met mijn opmerking "ben je tussen de 22 en 88?". Hij was nog geen 88, maar naderde al wel de 70. Wat een fantastische brieven schreef die man en wat wakkerde hij de brievenschrijver in mij aan! Op een gegeven moment waren 10 kantjes getypt geen bijzonderheid meer, met daarbovenop nog de verhalen die hij schreef en de essays die ik hem stuurde. We waren beiden zo nieuwsgierig naar elkaars leven en ervaringen, die mijlenver uiteen leken te liggen. Geweldig om alles te kunnen vragen en de moeilijkste vragen te mogen beantwoorden. Dit contact heeft jaren geduurd. Het is op een gegeven moment vanzelf doodgebloed, maar met kerst is er toch altijd een kaartje.


Het tweede contact dat ik aan die zoektocht overhield heeft tot een ontmoeting en een heel erg leuke vriendschap geleid: mijn penvriendin, een Zweedse politiefotografe, kwam in 2006 naar Nederland om onze trouwdag vast te leggen en momenteel zijn we een nieuwe ontmoeting aan het plannen.

Ik kan hier niet alle schrijfcontacten in m'n leven noemen, het zijn er echt heel veel. Nog een paar bijzondere die ik graag uit wil lichten: tijdens mijn eerste lange opname (11 maanden adolescentenkliniek) onstond een correspondentie tussen mij en mijn vader. Met elkaar praten hebben we altijd moeilijk gevonden, maar in het schrijven viel alle stroefheid weg. Na jaren van ruzies en moeizaam contact hebben we elkaar toen echt weer hervonden en leerden we elkaar ook als persoon beter kennen.

Oh, en de liefdesbrieven! Ik heb ze in alle soorten en maten, gelukkig heb ik mijn eigen brieven ook vaak gekopieerd voordat ik ze verzond. Vooral de dramatische brieven aan het vriendje dat ik op m'n 14e had zijn nu een bron van vermaak. Over hoe hij mij aankeek tijdens scheikunde en hoe mijn smeltpunt dan veranderde terwijl een chemische verbinding de vlinders tot leven bracht...

Een bijzondere periode was ook mijn "prison pen pals" tijd. Die begon met een kaartje aan een ter dood veroordeelde, via Amnesty International en liep uit op een koffer vol brieven in het Engels van een stuk of 15 verschillende gevangenen. Bijna allemaal uit de VS, eentje uit Thailand. Het was bijzonder en heftig om mensen te leren kennen die zware misdaden op hun strafblad hebben staan. Ik wilde weten hoe dat voelde en hoe het leven achter tralies was. Ik wilde weten hoe ze tot hun daad waren gekomen en hoe ze op hun terugkeer naar de maatschappij keken. Soms ontmoette ik het monster in de mens, maar vaker leerde ik de mens achter het monster kennen. Van slechts één persoon van die 15 weet ik dat hij onterecht vastzit. Z'n doodstraf is inmiddels omgezet naar levenslang onder druk van verschillende organisaties. Ik heb hem wat gezelschap kunnen houden, deze bijzondere verstandelijk gehandicapte man, en dat is me heel veel waard.
Na een aantal jaren was het een beetje over met de prison pen pals. Ik voel me daar nog wel eens schuldig over, maar ik had de ruimte die zij innamen in mijn leven nodig voor mezelf en anderen...

Deze week kreeg ik een heerlijk lange e-mail van een vrouw die volgens mij ook jaren ervaring heeft met penvriendschappen. Ik laat de mail expres even liggen, bijna alsof het een handgeschreven brief is, me verheugend op het terugschrijven...

Ja, schrijven zegt echt méér en ik denk niet dat ik er ooit mee zal stoppen...

ps: realiseer me net dat zelf mijn huwelijk is begonnen met een briefwisseling!


Escapisme


Qua gezondheid wil het allemaal niet zo momenteel. Na het uitstapje in Arnhem wat griepklachten, die pas na een week echt door wilden zetten. Aantal dagen flink ziek geweest en de hoest is nog lang niet weg. Heb de pest aan huisartsbezoekjes, maar het moet maar even deze week.

De eerste dagen baalde ik van het thuiszitten, maar merk dat ik behoorlijk gemakkelijk weer afglijd naar gordijnen-dicht, deur-niet-open-doen en laat-die-buitenwereld-maar-voor-wat-ie-is. Zo wordt het lastig om de draad straks weer op te pakken.
Nu eens niet in die valkuil donderen!
Dus: weer normaal gaan eten (leef al tijden op rijstwafels en fruit), gezondheid serieuzer nemen (naar de huisarts), slaapritme rechttrekken en bezigheden weer oppakken. Vanaf morgen ga ik weer schrijven, post beantwoorden, boeken doorsturen die liggen te wachten (want gelezen zijn ze inmiddels al, da's een voordeel van ziekig zijn) en, belangrijk, ff de deur uit. Gewoon even op de fiets, merken dat ik nog steeds niet gek ben op het dorp waar ik woon maar dat de mensen niet bijten. En anders gewoon terugbijten!
Weer even aarden, weer even m'n voeten stevig op de grond zetten.
Het leven van de pauze-stand afhalen en doorgaan.
Ik kan het best.
Denk ik.



zaterdag 10 oktober 2009

Kameel, Leeuw, Kind

Afgelopen zondag kreeg ik van Brigiet het prachtige deck Osho Zen tarotkaarten, met natuurlijk een uitgebreide beschrijving erbij.
Ik heb eerder een tarotspel gehad, maar kon me niet vinden in de afbeeldingen en uitleg. Natuurlijk is het een kwestie van zelf interpreteren en je eigen wijsheid eruithalen, maar het trok me niet genoeg om me er echt in te verdiepen.

Maar deze kaarten...allereerst zijn ze fantastisch geïllustreerd! Zelden zulke mooie kaarten gezien. Daarbij is de symboliek ook anders dan traditionele tarot; termen als zwaarden en staven zijn hier vervangen door de elementen en er zijn veel boeddhistische elementen in terug te vinden. De uitleg is in zen-stijl en dat past zo goed bij hoe ik me voel, hoe ik in het leven sta (of wil staan).

Voordat ik de kaarten ga leggen, wil ik ze leren kennen. Ben nu dus bezig om steeds een kaart te pakken, goed te bekijken, voelen wat het met me doet en de beschrijving lezen.
De eerste kaart die ik pakte (had ze geschud) was Rebirth. Lees de beschrijving hieronder eens, kun je je voorstellen dat ik erdoor verrast werd? Zó de fase waar ik nu in zit! Herken het ook duidelijk. De kameel staat voor vele, vele jaren psychiatrie en overleven. Intense vermoeidheid, overgevoelig voor invloeden van anderen. Nee, de fase van het kind heb ik zeker nog niet bereikt. Ik zie het wel gloren in de verte, maar identificeer me met de leeuw. Opstand tegen het leven dat ik zo lang heb geleid, ik wil een nieuwe kant op en de levenslust borrelt!
Zo, dat moest ik even kwijt :)


10 - Wedergeboorte
Deze kaart geeft de evolutie van het bewustzijn weer zoals Friedrich Nietzsche deze in zijn boek Aldus sprak Zarathoestra heeft beschreven. Hij spreekt over drie niveaus: de Kameel, de Leeuw en het Kind. De kameel is slaperig, mat, zelfgenoegzaam. Hij leeft in de waan dat hij een bergtop is, maar in werkelijkheid trekt hij zich zoveel aan van de mening van anderen dat hij zelf nauwelijks energie heeft. Uit de kameel komt de leeuw te voorschijn. Als we beseffen dat we het leven hebben misgelopen, gaan we de eisen die anderen aan ons stellen afwijzen. We trekken ons terug uit de massa, we staan zelfverzekerd alleen en brullen onze waarheid uit. Maar daarmee is het niet afgelopen. Ten slotte komt het kind te voorschijn, het is niet inschikkelijk, ook niet opstandig, maar onschuldig en spontaan en trouw aan zijn eigen wezen.
Wat je gemoedstoestand nu ook is - slaperig en gedeprimeerd of brullend en opstandig - weet wel dat het zich tot iets nieuws ontwikkelt als jij dat toestaat. Het is een periode van groei en verandering.

In zen kom je nergens vandaan en ga je nergens heen. Je bent gewoon nu, hier, je komt evenmin als je gaat. Alles trekt aan je voorbij; je bewustzijn weerspiegelt het maar vereenzelvigt zich niet.
Als een leeuw voor de spiegel brult, denk je dat de spiegel dan meebrult? Of dat de spiegel als de leeuw weg is en er een kind voor gaat staan dansen, de leeuw helemaal vergeet en met het kind mee gaat dansen - denk je dat de spiegel met het kind meedanst? De spiegel doet niets, hij weerspiegelt alleen maar.
Je bewustzijn is niet meer dan een spiegel.
Je komt niet en evenmin ga je.
De dingen komen en gaan.
Je groeit op, je wordt oud; je leeft, je bent dood.
Al die toestanden zijn gewoon een weerspiegeling in een eeuwig meer van bewustzijn.

donderdag 8 oktober 2009

Doodlopende triggers


Vanavond best wel gespannen naar de thema-avond van BNN over zelfmoord zitten kijken. Heftig onderwerp natuurlijk, ook voor mensen die nog nooit geprobeerd hebben uit het leven te stappen.
Ik las onlangs dat de stichting Ex6, een organisatie die zich inzet voor mensen met een doodswens en een plaats waar ik geweldig ben opgevangen in het diepste duister, bezig was met het opzetten van een 24-uurs hulplijn. In de VS bestaat zo'n hotline al jaren en ook hier in Nederland zijn er verschillende instanties en organisaties waar je terecht kunt in psychische nood, maar dan moest je ze wel weten te vinden. Hopelijk komt daar verandering in met deze campagne en weet straks iedereen deze vorm van hulp snel te vinden. Helaas mocht het telefoonnummer 113 niet in gebruik worden genomen; het is nu 0900-1130113. De website met chatroom is te bereiken op 113online.nl. Vanavond werd het initiatief gelanceerd dmv een thema-avond van BNN over zelfmoord. Hier terug te kijken.

Tot zover mijn promopraatje ;)

Ik vond het spannend om deze uitzending te gaan kijken. Het voelde een beetje als het testen van de bodem die ik sinds een tijdje weer onder mijn voeten voel. Grenzen opzoeken; de bordie in mij is nog springlevend ;)
Ja, natuurlijk raakt het me als ik hoor over gelukte en mislukte zelfmoordpogingen, het zou vreemd zijn als ik er niets bij voelde. Het raakt me heel erg.
Waarom dan terugkijken? Is dat niet een soort geestelijke zelfbeschadiging, masochisme?

Nee, ik denk het niet.
Ten eerste was ik nieuwsgierig naar de aanpak van BNN. Zou dit net zo goed worden als de Donorshow? Nee, daar kon het niet aan tippen, maar het was wél een openhartige en informatieve uitzending. Goed om hier de aandacht op te vestigen, om vooral jongeren te bereiken.

Ten tweede keek ik naar dit programma als ervaringsdeskundige. Ik ben niet trots op mijn verzameling zelfmoordpogingen, maar ze zijn deel van mijn geschiedenis en ze hebben me veranderd. Zowel in positieve als negatieve zin.
Het maakt me verdrietig om daaraan terug te denken, vooral het besef wat mijn pogingen voor m'n dierbaren betekend moeten hebben is pijnlijk.
Maar de gedachte die de boventoon voert is "wat heb ik fucking diep gezeten, wat een enorm verschil met het hier & nu!". Tijdens het kijken realiseerde ik me dat ik al ruim anderhalf jaar niet meer serieus met het verlangen om te sterven bezig ben geweest. Tuurlijk, er zijn inmiddels best wat terugvallen geweest en de gedachte "was ik maar dood" zal best nog in me opgekomen zijn, maar dat is iets anders dan een actieve doodswens hebben.

Ik kan 'm nergens meer vinden, die doodswens!!!

Nou is alleen al dat besef een vreugdedansje waard, maar wat ik opmerkte tijdens het kijken gaf me nog wat meer vertrouwen in de toekomst: ik werd getriggerd (korte omschrijving van dat woord vind je hier) door wat ik zag en hoorde, maar de trigger kon geen verbinding krijgen met aanwezige trauma's en verliet onverrichter zake het plaats delict. Bizar en bijzonder om dit zo duidelijk te kunnen voelen!

Is dit een begin van geestelijke gezondheid?
Wie weet. Voor nu koester ik deze ervaring, die neemt niemand me meer af. En morgen zien we wel verder :)


<-trigger ;)