Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


vrijdag 25 december 2009

Wankelen


Laat ik het maar toegeven: ik wankel behoorlijk op dit moment en ik heb een zwaar vermoeden dat het met de hectiek van de afgelopen dagen/weken te maken heeft. Zoals ik al schreef: het was het meer dan waard, ik heb er geen spijt van, maar ik kan wel merken dat ik flink over m'n eigen grenzen ben gegaan.


Vanmiddag bereikte ik dan eindelijk het crash-moment. Was hyper in de weer met allerlei plannen en dingen die ik nog wilde doen, voelde het borrelen van binnen en uiteindelijk was daar apathie, gevolgd door nog maar weer eens een huilbui en wat acting out gedrag.
Jammer dat ik er niet op tijd bij was en ik was er eventjes heel erg pissig en gefrustreerd door: het gaat toch beter, dan moet ik het toch aankunnen?

Toch al snel dat gevoel achter me gelaten; ik help mezelf er niet mee en schiet ook gewoon niets op met al die frustraties. Beter om de dingen te nemen zoals ze zijn: het gaat even niet, dus ik moet een tandje terugschakelen. Daarmee gaat er niets verloren; de boel staat alleen tijdelijk op pauze.

De kerstdagen hoeven niet fenomenaal gevierd te worden, thuis onder de in de haast toch nog opgezette kerstboom is het aangenaam vertoeven met overdag de poezenbeesten om me heen en 's avonds m'n lief (die moet beide dagen werken). Pasgeleden een stapel slappe horrorfilms op de kop getikt (5 voor 5,-), die kijken heerlijk weg en aan boeken geen gebrek. Er is glühwein en het kerstdiner bestaat dit jaar lekker simpel uit boerenkool of zuurkool (weet ff niet meer welke van de 2 we nou ook alweer gehaald hebben) en het buitenshuis kerst vieren is afgezegd. Er hoeft helemaal niets nu en da's precies mijn doel voor de komende dagen: nietsdoen en daar een beetje van proberen te genieten.

Ik ben benieuwd wat 2010 me gaat brengen.
2009 was een vol en heftig jaar. Zou het niet graag overdoen, maar het heeft heel welkome veranderingen met zich meegebracht, m'n POV (point of view, om maar in schrijftermen te blijven^^) is zo anders dan voorgaande jaren. Ik ga met vertrouwen het nieuwe jaar in, vermoed (hoop!!) dat dit nieuwe vertrouwen aan blijft houden.

Langzaamaan begin ik ook zaken los te laten die me dwars hebben gezeten de afgelopen jaren. Er zijn mensen verdwenen uit m'n leven en daar is nu eindelijk wat berusting over. Eén persoon mis ik nog, maar ook dat zal wel slijten, dat moet ik de tijd geven. Er zijn ook nieuwe, mooie mensen bijgekomen, maar wat ik nog het meest koester, zijn de banden die alles keer op keer overleven. Dankbaar dat die mensen er zijn en dat ik niet bang hoef te zijn dat ze zullen verdwijnen.

Zo, ik ben weer even uitgepiekerd, tijd om het echtelijk bed weer op te zoeken. Lang niet zo groot als het Hiltonbed, maar tig keer fijner omdat het “thuis” is :)

donderdag 24 december 2009

Fijne, rare trouwdag

Zo, hierbij wat foto's & verslagje van 21 december. Wat een intensieve, rare, maar fijne dag was het!
Ondanks negatief reisadvies hebben we het er toch op gewaagd ons naar Rotterdam te begeven. Kaartjes enzo waren ten slotte al betaald en we zijn toch Hollanders ;) (nou ja, eigenlijk zijn we meer mensen die zich zo'n tripje maar heel zelden kunnen veroorloven).
De reis...verschrikkelijk! Een puinzooi op de stations, iedereen rende door elkaar heen (en gleed uit) om toch maar ergens een trein te vinden. Uiteindelijk uitgevogeld dat we er via Gouda wel zouden komen en we waren niet de enigen...sardientjes in een supervolle trein...
Gelukkig een boel pammetjes bij me, had ze echt nodig. Overwogen om te keren, maar gelukkig doorgezet, want we hebben een heerlijke avond gehad!

Op ons provinciaaltjes maakte het verblijf in het Hilton nog het meeste indruk (dankzij de theaterkaartjes kregen we dikke korting, voel me toch een beetje geroepen dat er steeds bij te zeggen^^) en zo zullen we ook wel overgekomen zijn op het personeel. Hihi, zagen er zelf de lol wel van in.

Lekker gegeten bij een kleine pizzeria, nog even de smoking lounge onveilig gemaakt en daarna hoefden we alleen maar de straat over te steken naar het theater.
Het concert...super! Veel oude nummers in nieuwe (mooie!) jasjes en een geweldige nieuwe toetsenist die we vaker hopen te zien. BN'ers gespot en eindelijk Fré's geliefde een keer in het echt gezien. Wat een stoere chick is dat, ze durfde het aan om een nummer mee te zingen en klonk helemaal niet verkeerd.
Na afloop nu eens niet gewacht tot iedereen weg was om een praatje met Fré te maken, het was echt heel druk, dus genoegen genomen met gesigneerde poster en Fré nog gauw een gedichtenbundeltje in handen gedrukt.

Lekkere badderspulletjes meegebracht, maar het bad in het hotel was toch niet helemaal berekend op 2 XL personen, dus met de slappe lach en een kleddernatte vloer hebben we dat maar voor gezien gehouden ;)

Zelf wat consumpties meegebracht, maar toch ff de minibar uitgeplozen, nieuwsgierig wat er allemaal in zat. Tja, en dan zie je pas achteraf de waarschuwing dat alles wat je optilt aan je rekening wordt toegevoegd. Oeps, schrik! Balie gebeld en inderdaad, bijna de hele inhoud van het koelkastje stond keurig op onze rekening...ach, we waren vast niet de eerste groentjes die dat overkwam, want het was geen probleem de minibarrekening weer tot normale proporties terug te brengen (lees: elk 1 frisje plus 1 Bacardi voor ondergetekende).

Zalig groot bed, maar ik was een piepklein beetje (*grin*) overprikkeld, dus Morpheus hield zich schuil voor mij. Gelukkig sliep Albert door al mijn nachtelijke activiteiten heen, hij is het wel gewend ;)

Op de terugweg was het treinverkeer nog steeds enorm ontregeld, maar doordat we vroeg waren vertrokken is Albert nog op tijd op z'n werk gekomen en kon ik onze poezenbeesten weer in de armen sluiten.

En nu: moe, moe, moe. Eventjes heel erg wankel met een boel paniek en hier & daar een huilbui. Is niet erg, gewoon even heeeeel kalm aan doen. Het was het waard!!!

(klik op slideshow om 'm groter te bekijken)


Fijne Feestdagen iedereen!

maandag 21 december 2009

Mijn jeugd hield op in Rotterdam (en hoe het verder ging)



De titel van een van de boeken die ik vandaag los ga laten in Rotterdam, maar het had ook de titel van m'n autobio kunnen zijn. Wat een gezellig dagje in de stad had moeten zijn, was het begin van een nachtmerrie. En daar heb ik Rotterdam om gehaat.

Vandaag gaan Albert en ik (als het OV & het weer ons gunstig gezind zijn) naar Rotterdam om de liefde te vieren. Mijn heldin, Frédérique Spigt, staat vanavond op het podium van het Oude Luxor, precies op de dag dat mijn lief en ik 12 jaar samen zijn & 3 jaar getrouwd. Lekker uit eten, een voorstelling waar we ons beiden op verheugen (jawel, ook mijn lief kan Spigt inmiddels waarderen, met name live) en daarna overnachten in een hotel. Helemaal goed.

Wat is het fijn om op deze manier het bestand 'Rotterdam' te kunnen overschrijven in mijn geheugen door er een mooie nieuwe herinnering aan toe te voegen.
Wat ben ik blij met de man aan mijn zijde, wat ben ik dankbaar voor de afgelopen 12 jaren en wat heb ik veel zin in alles wat nog komen gaat!


Twee Maal Zoveel Power (3.00)



Impulsief als een kind
Dat vertrouwt
Zomaar blind
Van je houdt


Draai je door
In je kop
Je hart is verscheurd
En kapot


De zon verdwijnt
Je zoekt je richting op de tast
Met gebalde vuist
Klamp je je aan de laatste strohalm vast


Met twee maal zoveel power
Kan je er doorheen
Met twee maal zoveel power
Hou ik je op de been


Instinctief als een dier
Op de vlucht
Voor gevaar
In de lucht


Hand in hand
Tot het gaat
Tot je voelt
Dat je staat
Waar je staat


De zon verdwijnt
Je zoekt je richting op de tast
Met gebalde vuist
Klamp je je aan de laatste strohalm vast


Met twee maal zoveel power
Kruip je overeind
Met twee maal zoveel power
Tot de pijn voorgoed verdwijnt


Met twee maal zoveel power
Hou ik je op de been
Je bent niet alleen
Je bent niet alleen




Muziek/tekst: Jan van der Meij/Frédérique Spigt.


Van het album Engel


(P) 1999 phoNOgram


(C) 1999 Mercury Records bv. The Netherlands

dinsdag 15 december 2009

Klef stukje ;)

Ken je dat, van die momenten dat je naar je partner kijkt en je je weer eens realiseert hoe dankbaar je bent dat diegene in je leven is gekomen?
Vanmorgen had ik weer zo'n moment. Ik moest iets stressigs gaan doen in de stad en ondanks zijn doorgehaalde nacht stelde hij voor om samen te gaan, dan kon ik de stress in elk geval delen. Pfff, 't was inderdaad maar goed dat hij bij me was :)
Samen in de bus, ik terug naar huis, hij reisde door naar z'n werk. En nu mis ik hem. Ik kan echt prima alleen zijn en er is genoeg wat me bezighoudt vandaag (jeej, ben weer aan m'n novel aan 't werken!), maar soms wil je de ander gewoon het liefst dichtbij je hebben. 't Is een prettig soort missen, het soort dat je ertoe aanzet nog eens wat oude foto's door te kijken en nog eens te luisteren naar het nummer dat klonk in het gemeentehuis, bijna 3 jaar geleden.
Ja, ik weet dat het klef is wat ik nu schrijf, kan me niet schelen. Soms moet je even van de daken schreeuwen hoe blij je met iemand bent.
A., you're the world to me!

zaterdag 12 december 2009

Graag Dwaas!



Wauw, erg mooie & toepasselijke dagkaart getrokken vandaag: de Dwaas. Dat klinkt misschien niet positief, maar is het zeker wel! Lees de beschrijving maar eens:
Van moment tot moment en bij iedere stap laat de Dwaas het verleden achter zich. Hij heeft niet meer bij zich dan zijn zuiverheid, zijn onschuld en vertrouwen, wat gesymboliseerd wordt door de witte roos in zijn hand. Het dessin van zijn vest bevat de kleuren van de vier elementen van de tarot, hetgeen erop wijst dat hij in harmonie verkeert met alles wat hem omringt. Zijn intuïtie functioneert optimaal. Op dit moment krijgt de Dwaas de steun van het universum om deze sprong in het onbekende te doen. Er wachten hem avonturen in de stroom van het leven. • De kaart wijst erop dat je geen misstap kunt doen zolang je vertrouwt op je intuïtie van dit moment, op je gevoel dat alles 'goed is'. Je gedrag lijkt anderen misschien 'dwaas', of jezelf ook, als je probeert het met je rationele verstand te analyseren. Maar de Dwaas staat bij 'nul', het nummerloze nummer, waar vertrouwen en onschuld de weg wijzen, niet skepsis en vroegere ervaringen.


Een dwaas is iemand die altijd vertrouwt; een dwaas is iemand die ondanks al zijn ervaringen vertrouwen blijft hebben. Je bedriegt hem en hij vertrouwt je, en je bedriegt hem nog eens, en hij vertrouwt je, en je bedriegt hem weer en hij vertrouwt je nog steeds. Dan zul jij zeggen dat hij een dwaas is, dat hij niets leert. Zijn vertrouwen is enorm; zijn vertrouwen is zo zuiver dat niemand het kan aantasten.

Wees een dwaas in de taoïstische zin, in de zin van zen. Probeer geen muur van kennis om je heen op te trekken. Welke ervaring je ook overkomt, laat het gebeuren en laat het steeds weer los. Zuiver je geest voortdurend; sterf steeds opnieuw aan het verleden om in het heden te kunnen blijven, hier-nu, als een pasgeborene, als een baby. In het begin is dat heel lastig. De wereld gaat misbruik van je maken... laat ze. Het zijn arme stumpers. Ook al word je misleid en bedrogen en beroofd, laat het gebeuren, want wat werkelijk van jou is kan je niet ontstolen worden, wat werkelijk van jou is kan niemand van je roven. En elke keer dat je je niet laat aantasten door de situatie, zorgt die gelegenheid voor een innerlijke integratie. Je ziel zal zich meer uitkristalliseren.

Hier kun je zelf een dagkaart trekken!

Na een heftige maar bevrijdende nacht (zie vorig stuk, heb ik vannacht geschreven om de onrust 'n beetje kwijt te raken) werd ik vandaag met een prettig gevoel wakker. Zin om een tarotkaart te trekken. Wat past ie goed bij het proces waar ik in zit!
Naast alle geestelijke rijkdom bracht ook de post een heel fijne verrassing mee: de maandprijs van 'n enquetepanel gewonnen. Whieeeehoeeee, ik kan eindelijk een nieuwe camera kopen!!

vrijdag 11 december 2009

Dromen



"Waar droom je van, wat zou je écht nog heel graag willen als het zou kunnen?"
Die vraag stelde een psychiater me anderhalf jaar geleden, als een soort test in hoeverre ik suïcidaal was. Er was op dat moment geen zinnig gesprek met me te voeren en op de meeste vragen die ze me stelde kon ik geen antwoord geven omdat ik de vragen simpelweg niet begreep. Maar deze vraag raakte iets aan en het antwoord kwam er zonder aarzelen uit. Er was nog maar één ding dat het tij nog kon keren, nog maar één verlangen dat me hoop kon geven.
Die droom ben ik na gaan jagen, heb alles op alles gezet om 'm waar te kunnen maken. En ik kwam er dichtbij, heel dichtbij. Tot die droom in scherven uiteen spatte. Okee, dacht ik toen, nu is mijn leven officieel mislukt. Nu mag ik eruit stappen. Ik heb nog een tijd vastgehouden aan valse hoop, misschien wel meer voor de buitenwereld dan voor mezelf. Het werd me steeds duidelijker dat het tijd was om afscheid te gaan nemen van het leven waar ik steeds nét niet bij kon. En, ik had het al zo vaak in mezelf gezegd (en een enkele keer zelfs hardop), als ik niet kon krijgen wat ik wilde, hoefde het voor mij niet meer.

Daarna werd het heel stil in mijn hoofd. De leegte van binnen was groter dan ooit. Ik wachtte op de paniek die me het laatste zetje zou geven. De paniek bleef uit.
Ik werd kalm, heel kalm. Niets meer te verliezen, dus waarom haast maken? Het moment zou vanzelf wel komen en tot die tijd kon ik net zo goed een paar zijpaden nemen en nog eens goed om me heen kijken.
Ik ging weer mediteren. Die kleine momentjes voor mezelf, waar ik nu alle tijd en rust voor had.
Ik ben gaan praten met de grijze wijze man die op mijn pad kwam. Ik vertelde over de pijn en de leegte die ik voelde en praatte over het opgeven van dromen. Het was voor het eerst dat ik er zo vrijuit over kon praten. Natuurlijk was mijn lief op de hoogte en spraken we erover, maar ik zag de angst in zijn ogen als ik praatte over opgeven, zag de woorden die ik in het verleden uitgesproken had nagalmen in zijn hoofd. Op zulke momenten zochten hij en ik liever troost bij elkaar, dat is iets wat we altijd goed hebben gekund samen. De grijze man was betrokken bij mijn welzijn, maar zijn beroep en zijn houding maakten dat ik me niet in hoefde te houden. Op zijn beurt praatte hij op mij in, gaf mij telkens andere invalshoeken en ondersteunende tips over hoe ik alsnog achter die droom aan kon gaan. Ik noem hem wijs omdat hij daarmee precies de juiste snaar raakte: hij geloofde in mij op een moment dat ik niet meer in mijzelf geloofde en daardoor hoefde ik eventjes niet meer te strijden om hoop vast te houden, om te zoeken, om te overleven tot de dood zich aandiende. Hij hoopte vóór mij, nam het van me over. Daardoor had ik mijn handen, hoofd en hart vrij.

Ik genoot van die vrijheid. Het was guur weer, maar ik ging er graag in mijn eentje op uit met mijn camera, de boslucht opsnuivend en alles vastleggend wat mooi was. Ik herinner me een heel heftig moment: opeens zag ik tussen de bomen door een paarsroze vlakte opdoemen. Ik had er tot op dat moment niet bij stilgestaan dat ik vlak bij de heide was. Ik vond een toegangspoortje en voordat ik het wist was alles om me heen heide, serene bedauwde heide. Het was nog vroeg in de ochtend en het zonnetje kwam pril door de wolken kijken. Ik voelde geen kou, had geen last van de motregen. Ik voelde me warm en dankbaar.
Ik weet niet hoe lang ik daar heb staan huilen, maar het was zó intens.
Het was op die plek dat ik het voelde: een vonkje, een piepklein vonkje. Was het hoop? Geloof? Liefde? Ik weet het nog steeds niet en het maakt me ook niet zoveel uit.

Een groot deel van die weken daar bij de heide heb ik huilend doorgebracht. Nooit of zelden waar anderen bij waren, mijn tranen voelden veel te intiem om te delen. Ik trok me veel terug in de natuur, op het kerkhof middenin het bos en op mijn kamer en zodra ik ze toeliet, kwamen de tranen. Huilen in de regen en onder de douche waren troostende ervaringen, alsof ik opging in een vloed van tranen, alsof alles met me meehuilde.
Ik nam afscheid. Ik wist niet precies waarvan, maar had wel in de gaten dat het niet persé een afscheid van het leven hoefde te zijn. Hoewel dat nog steeds een optie was, dat maakte dat ik zo kalm kon blijven.

Uiteindelijk, een tijd later, heb ik een besluit genomen waarvan ik nooit had gedacht dat ik het aan zou kunnen: ik dekte mijn droom af met een zacht dekentje (dankjewel HR voor dat symbool) en wiegde hem in slaap. Misschien voor even, wellicht voor altijd. De droom, de wens, is niet weg. Dat zou onnatuurlijk zijn, ik zou een heel groot stuk van mijn zijn daarmee ontkennen. Het ligt onder een dekentje te slapen en voorlopig laat ik het met rust.

De ruimte die daardoor ontstond maakte me duizelig en ik zou liegen als ik zei dat dat gevoel weg is. Ik ben nog steeds duizelig en sta onvast op mijn benen. Onvast, maar ik sta wel. En nu het felle licht van dat ene Grote Verlangen gedempt is, zie ik ook de kleinere, minder felle lichtjes weer. Nieuwsgierig volg ik het spoor, voorzichtig schuifelend om niet te struikelen. Soms doven de lichtjes nog voordat ik ze bereik, soms blijven ze ook buiten bereik. En soms, heel soms, worden de lichtjes groter naarmate ik dichterbij kom.

Een van die lichtjes herkende ik. Het was een lichtje dat ik altijd vlakbij me had geweten, maar waarvan ik afstand had genomen omdat ik zo bang was dat het een illusie was. Dat lichtje voed ik nu, mijn woorden zijn twijgjes die ik in de vlammen leg. Het vuurtje groeit en een oud, weggestopt verlangen vlamt op. Of het ooit een vreugdevuur zal worden weet ik niet en eigenlijk wil ik het ook niet weten. Ik geniet van het moment en warm mijn hart aan de vlammen. Het voelt fijn. Ik leef weer.






zaterdag 5 december 2009

Pannenkoekentrigger

Pannenkoeken bakken. Een vreemde manier om van een shitstemming af te komen, maar soms werkt íe. Bij mij dan ;) Ik vermoed dat het een associatie met mijn kindertijd is: eens in de zoveel tijd bakte mijn vader (die een schurfthekel aan pannenkoeken heeft wegens een jeugdtrauma) pannenkoeken en wij Visserskindjes zwermden dan om hem heen tot het volgende baksel klaar was. Feestelijke momenten waren dat en ik denk dat het daarom zo'n positieve trigger is voor mij.

Er hing al dagen een donderwolk om me heen, voornamelijk hormonaal met een licht sausje van borderline. Erg charmant!
Vanmiddag besloot ik dat het maar eens over moest zijn en na wat zinloze pogingen tot schrijven en spelletjes doen heb ik grof geschut ingezet: een pak pannenkoekenmix, 2 koekenpannen en een mp3-speler vol gouwe ouwe (eigenlijk gewoon een moderne versie van de mixtape) met het volume hoog.
En ja hoor, na een mislukte pannenkoek waarbij zeer luidruchtig gevloekt moest worden, begonnen de geuren en de muziek me in een betere stemming te trekken en gleed de ene na de andere goudbruine pannenkoek in de warmhoudschaal. Bij Bohemian Rhapsody zag ik een scene uit Wayne's World voor me (ik weet het, ik zou Freddy moeten zien, maar ik kom nou eenmaal uit de generatie die puberde rondom deze film^^). Dus toen de pannenkoeken klaar waren, ging die film de dvd-speler in en hebben we voor de tigste keer samen zitten genieten terwijl de "weet je nog"-jes door de kamer vlogen. Manlief en ik mogen dan wel wat jaartjes schelen, dit stukje jeugdsentiment overlapt en da's fijn :)

Het heeft gewerkt, de donderwolk is weg. Moet zeggen dat de leuke sinterklaaskadootjes van een mede-BookCrosser (die zichzelf per ongeluk bekendmaakte^^) daar ook wel aan hebben bijgedragen. Nu weer aan de slag voor de familie-sint-avond, die door ziekten en andere ongemakken een paar weekjes opschuift. Jammer, had er heel veel zin in (Sint beats Santa!), maar prima om dat nog in het vooruitzicht te hebben. Ook meteen wat meer tijd om aan surprises te werken ;)

Tot nu toe ben ik blijven schrijven, zoals ik me voorgenomen had. Via schrijfoefeningen nu bezig aan een kort verhaal, gewoon ff tussendoor en zonder al te veel pretentie.
Nou ja, als het weer eens vastloopt, weet ik wat ik moet doen: pannenkoeken bakken. Perfect tegen elke kwaal!