Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 30 januari 2010

Totdat ik slaap

(afbeelding kan triggeren, ik zeg het er maar ff bij...)



Het gaat niet weg, de pijn in mij
het haalt me in, komt dichterbij
ik haal me open, bloed dat vloeit
ik wil gaan slapen, doodvermoeid
maar het monster krijst weer
blijf bij me, totdat ik slaap

Is het mijn schuld, is dit mijn straf
voor wat ik toeliet? Blijf van me af
Blijf van me af!

Daar in het donker, 't staart me aan
die valse blik, niet te weerstaan
En m'n lijf voelt smerig
blijf schrobben totdat het bloedt

Het grijpt me stevig vast
Besmeurt me, nooit meer schoon
Het haat me en ik mezelf
Het houdt me vast in wie ik was

Totdat ik slaap...

Vertel me nou, wat was je plan?
Ik bleef een kind, werd jij een man,
ontgroening?

Ik scheur weer open, toe verdwijn
als jij verdwijnt, verdwijnt de pijn
En ik lig te trillen
toe troost me, totdat ik slaap

Totdat ik slaap...



dinsdag 26 januari 2010

Het houdt je van de straat...

...en da's helemaal niet zo onwelkom als je straatvrees hebt ;)
Ik heb er al vaak over geschreven en voorlopig blijf ik dat ook doen: in april is er een grote samenkomst van BookCrossers uit de hele wereld, gesitueerd in ons eigen Amsterdam. Het beloven een paar geweldige dagen te worden!

Ik ben er momenteel ook druk mee, ben met veel plezier een speciaal label voor in alle los te laten boeken aan het ontwerpen. Op mijn Light Blog heb ik daar wat meer over geschreven.

En, ook binnen dit thema, gisterenavond zat iemand van het Conventie-team in de uitzending van BNR nieuwsradio. Erg de moeite waard, dit interview, dus ik deel het hier graag met je: interview

Verder is 't rustig. Ik heb een terugslag gehad en naar mijn gevoel begin ik er een beetje uit te krabbelen. Hoop je mee?



dinsdag 19 januari 2010

Hutje op de Hei

Daar verlang ik naar!


De onrust wordt groter nu de inspiratie borrelt, over begint te koken. Ik wil schrijven, grote stukken tekst, nieuwe hoofdstukken voor m'n boek. Me even helemaal losmaken van m'n omgeving, geen afleiding, geen dagelijkse zaken, gewoon alleen maar schrijven en een beetje tekenen.
Natuur om me heen zodat ik dagelijks ommetjes kan maken, misschien nog wat fotograferen. Paar boeken mee en een laptop.

Ik geloof dat er een naam is voor waar ik zin in heb: vakantie.
Niks opnames en time-outs, niks herstellingsoord (hoe mooi het ook gelegen is), maar een vakantie op mijn eigen manier. Wat zou dat lekker zijn! Niet vanuit een probleemvraag maar vanuit een behoefte, vanuit de zin om het leven te vieren.

Ik zit in te dutten, vast te lopen. De daginvulling die ik eigenlijk volg staat me enorm tegen, ik wil mijn dagen niet meer vullen met triviale bezigheden die weinig anders dan het redelijk doorkomen van de dagen zijn. Ik wil leven, deze impulsen volgen, ze mógen volgen.

Buitenkunst is nog veel te ver weg en bovendien vind ik wandelen het lekkerst als het koud is. Ik wil nu!
Beam me up, Scotty!

donderdag 7 januari 2010

Nog meer dromen

Er lijkt geen eind aan deze droomperiode te komen en m'n nachtrust is nog beroerder dan gewoonlijk. Ben inmiddels internationaal gegaan: de ontmoeting met Paris Hilton (ieks) was niet echt een succes en mezelf terugvinden in Benidorm...nee dank u, doet u mij maar een weekje Lapland.

Werd net behoorlijk verdrietig & angstig wakker uit een droom die meer onder de kopjes 'verwerking' en 'onzekerheid' valt, dus ik ben maar even opgestaan om dat beklemmende gevoel van me af te schudden. Peukje, kopje thee en wat schrijven helpt vaak al een heel stuk.

Droomde dat ik weer opgenomen was. Zat in de rookkamer met iemand te praten en realiseerde me opeens: verrek, ik ben opgenomen, het is weer misgegaan. Shit, wat een ellendig beeld en wat een klotegevoel om mee wakker te worden. De intensiteit van dat gevoel hangt nog als een zware deken om m'n schouders nu, het voelt of ik écht even opgenomen ben geweest. Bah.

De afgelopen jaren, als er een nieuw jaar aanbrak, maakte ik nauwelijks voornemens. Sowieso ben ik niet van de voornemens als stoppen met roken of gaan lijnen; ik wíl helemaal niet stoppen met roken en het afgelopen jaar ben ik behoorlijk wat gewicht kwijtgeraakt door me juist niet te focussen op eten vs. niet-eten.

Wensen had ik altijd wel, dingen waarvan ik hoopte dat ze in het nieuwe jaar vorm zouden gaan vinden, zaken waar ik energie in wilde steken, terugvallen die ik hoopte te voorkomen.

Ik denk dan ook dat ik de gedachte die ik op oudjaarsavond had, “ik neem me voor om van 2010 een opname-vrij jaar te maken”, beter in de vorm van een wens kan gieten: “ik hoop dat er geen opnames komen dit jaar”. Dat heb ik gedeeltelijk in eigen hand en voor dat gedeelte zal ik zeker knokken. Ook al komt de toekomst steeds een stapje dichterbij en durf ik er steeds meer in te geloven; ik ben nog geen ex-cliënt, ik heb nog steeds een stoornis die nu en dan z'n gezicht laat zien. Af en toe onzeker zijn hoort daarbij, denk ik.

Overigens heb ik daarnaast wel een echt voornemen: ik wil een serieuze poging wagen m'n eerste manuscript af te ronden. Op hogere doelen als publicatie wil ik me nog niet richten, ik merk dat het schrijven op dit moment vooral heel therapeutisch is, zowel qua verwerken als versterking van m'n zelfbeeld: “zie je wel, ik kán schrijven”.

Naast dat manuscript blijf ik ook aan andere dingen schrijven. M'n oude liefde, korte verhalen schrijven, borrelt weer lekker en via de site van SchrijvenOnline krijg je als abonnee (jep, heb me eindelijk geabonneerd op Schrijven Magazine, iets wat ik pas wilde doen als ik merkte dat ik er ook echt mee aan de slag kon) heel veel schrijfoefeningen, tips & trucs aangereikt die me stimuleren.

Een andere stimulans haal ik uit een project dat lijkt op NaNoWriMo, maar dan een versie voor een heel jaar: WriYe. Je kiest zelf je doel (aantal woorden) en die vul je naar eigen inzicht in. Eens per kwartaal stuur je je werk in en wordt gecontroleerd of je je doel voor dat kwartaal gehaald hebt. Ben benieuwd of me dat net zo op dreef gaat helpen als in november; in elk geval heeft het me over de drempel geholpen om het schrijven deze week weer op te pakken. Rechtsonder op dit blog staan 2 tellertjes, voor als je nieuwsgierig mocht zijn naar de voortgang :)

Goed, de thee is op, het peukje is gerookt en ik heb beide voeten weer op de grond staan.
Ik wil nog schrijven over het eerste gelezen boek van dit jaar, maar dat komt nog wel. Welterusten!

maandag 4 januari 2010

Kwartet

Oorpijn, keelpijn, koorts en niezen...kwartet!

zondag 3 januari 2010

Nachtelijke duiveluitdrijving

De laatste dagen droom ik overvloedig en grenzeloos. Halve koortsdromen zijn het, waarin ontzettend veel gebeurt en waaruit ik zwetend en verward ontwaak, vaak nog middenin de emotie van de droom. Misschien vollemaansdromen?

En hoe noem je een droom waarin je ingrijpt, terwijl je je niet bewust bent dat het een droom is? Dat is geen lucide droom volgens mij, ik was me er niet van bewust dat ik droomde maar het kind dat ik was in de droom liet de steeds terugkerende nachtmerrie nu eens niet lijdzaam over zich heenkomen; ze greep in.

Ach, wat doen benamingen er ook toe? Ik heb zojuist een soort oerkracht ervaren in een droom en voel me opgelucht en trots.


Ik ging mijn gele meisjeskamer in en hij zat daar op me te wachten, op de rand van mijn onopgemaakte bed. Zijn schoenen had hij alvast uitgetrokken. Schijnbaar toch enige opvoeding genoten?
'Haal eens wat te drinken voor me,' zei hij.
(ik denk niet dat hij me dat ooit gevraagd heeft, hij ging liever meteen tot actie over)
Ik ging op weg naar beneden, maar op de trap bleef ik stil staan, me realiserend dat ik geen drinken voor hem wilde halen, dat ik helemaal niet wilde dat hij op mijn kamer was.
Terug de kamer in en met bonkend hart zei ik, toch op stellige toon, tegen hem: 'ik wil dat je weggaat. Jij hoort hier niet te zijn, dit is mijn kamer. Ga alsjeblieft weg'.
Wederom de trappen af, ik haalde wat te drinken voor mezelf. Een beker melk geloof ik.


Toen ik terugkwam in m'n kamer zat hij niet meer op m'n bed en ook zijn schoenen waren weg. Ik begon me uit te kleden, het was bedtijd, maar toen ik mijn trui over mijn hoofd trok merkte ik dat ik bekeken werd.
Hij had zich onder mijn gele bureau verstopt en vroeg met een zielig stemmetje: 'ik mag toch wel kijken? Heel even maar?'.
Ik trok hardhandig de bureaustoel aan de kant en siste: 'ga weg!'.
Hij kroop tevoorschijn, begon zijn bekende riedeltje dreigementen, maar ik sloot mijn oren ervoor af en bleef herhalen dat hij weg moest gaan, steeds luider.
Hij liep, achteruit, stapje voor stapje de kamer uit, maar na elke stap achteruit zette hij er weer eentje in mijn richting. Ik bleef herhalen dat hij weg moest gaan en keek hem daarbij strak aan.
Uiteindelijk draaide hij zich om en ging de trap af.


Ik liep vlak achter hem, schreeuwend dat hij op moest rotten, scheldend, begeleidde hem op die manier tot aan de voordeur. Een heerlijk hels kabaal maakte ik en iedereen kon het horen. Van het sleutelrekje pakte ik de sleutelbos van zijn ouders, trok de voordeur open en krijste dat hij weg moest gaan uit mijn leven en nooit meer terug mocht komen.
Hij ging.
Ik gooide hem de sleutels achterna en smeet de deur dicht.


Hijgend stond ik tegen die harde groene deur geleund toen mijn ouders de gang inkwamen, geschrokken vragend wat er aan de hand was.
'Hij kon zijn handen weer niet thuishouden, dus ik heb hem weggestuurd,' zei ik stoerder dan ik me voelde.
'Dat heb je heel goed gedaan, we zijn trots op je,' zei mijn vader of mijn moeder.

Nu zit ik hier vroeg in de ochtend klaarwakker blij en trots te zijn, met tranen op mijn wangen. Zelfs het gebroken kind begint te helen...

vrijdag 1 januari 2010

Nieuw Jaar!

Iedereen een heel gelukkig 2010 gewenst!

Ik wil eigenlijk terugkijken & vooruitkijken, maar ben moe en een klein beetje tipsy, dus ik volsta even met de beste wensen :)

Liefs,
Marijke