Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


woensdag 24 februari 2010

Leuke spontane meid zoekt avontuur!

“Leuke spontane meid zoekt avontuur.”

Ha, wat moet het heerlijk zijn om dat over jezelf te kunnen schrijven!
Spontaan en avontuurlijk, dat zou ik graag zijn. Openstaan voor het onverwachte en er dan vrolijk, zonder verdere twijfels, op inhaken. Erop vertrouwen dat het goed zal gaan en gewoon genieten van dingen die leuk zijn. Avontuur niet eng vinden maar leuk.

Impulsief ben ik wel en hoewel dat misschien dicht bij spontaniteit ligt, zie ik toch wel een verschil. Zo zeg ik soms heel gemakkelijk ja op een leuk voorstel, om er pas daarna achter te komen dat ik er even over na had moeten denken en wat meer vragen had moeten stellen. Want na een impulsief ja volgt er in mijn hoofd doorgaans twijfel en aarzeling. De ene keer stap ik daar overheen en ben ik een nieuwe ervaring (positief of negatief) rijker, de andere keer moet ik terugkomen op mijn ja en er een misschien of een nee van maken. Dat geeft de ene keer opluchting, de andere keer spijt. Ik vind het in elk geval heel erg vervelend om op dingen terug te moeten komen, wil graag dat anderen van me op aan kunnen.

Met eigen invallen heb ik minder moeite. Als ik aan eigen impulsen toegeef, kan dat tot acties leiden die voor anderen best onverwacht zijn. Ik kan me indenken dat die impulsiviteit mij in de ogen van anderen het labeltje 'spontaan' oplevert.
Wat is het verschil eigenlijk? Is impulsiviteit meer intrinsiek? Zit aan spontaniteit een extrinsiek kantje? Ik zou het haast denken.

Ik heb de pest aan voorspelbaarheid, structuur is een woord dat me doet gruwen. Ben ik dan avontuurlijk? Niet per definitie. Ik gedij, net als de meeste mensen, beter op structuur. Het geeft mijn ongeorganiseerd denken houvast, het houdt me in balans. Zodra de dingen niet meer voorspelbaar zijn raak ik uit balans, hoezeer ik soms ook verlang naar grote avonturen en een groots & meeslepend leven. Maar avontuurlijk, ik? Nee, niet echt. Daar is de basis niet stabiel genoeg voor.
Ik had vandaag een afspraak, of eigenlijk twee. De ene leuk, de andere minder. Ik moet hoognodig naar de kapper omdat mijn kapsel grote gelijkenissen begint te vertonen met dat van een niet nader te noemen demissionair premier. Vreselijk, die kappersbezoekjes, maar zolang ik geen kappers in m'n vriendenkring heb en toch graag kort haar wil hebben kom ik er niet onderuit. Ik hou niet van de gesprekjes die goedbedoelende kapsters met me aanknopen, ik haat het geroddel dat ik daar om me heen hoor en ook op vreemde handen aan mijn hoofd ben ik niet verzot.

De andere afspraak was van heel andere aard: samen met m'n ouders op bezoek bij m'n broer. Gewoon samen zijn, vertrouwd. Bijpraten, de tijd nemen voor elkaar, kop koffie erbij. Fijn gezelschap, fijne plannen!
Alleen: in mijn hoofd had zich een koffievisite van een paar uurtjes vastgezet en toen ik gisteren met m'n moeder belde om een tijd af te spreken, bleken de plannen van ouders & broer toch wat uitgebreider te zijn dan de mijne.
Op zo'n moment probeer ik koortsachtig mijn eigen plannen bij te stellen. Het klinkt allemaal goed, iedereen is bereid rekening te houden met mijn wensen en beperkingen, dus wat let me? Ik heb ja gezegd en een tijd afgesproken.

Om meteen daarna in paniek te raken.
Ik zag 'm aan komen denderen, die wolk van paniek. Ik herkende 'm (goede bekende inmiddels) en bedacht me dat ik me mooi niet mee zou laten slepen. Snel een plannetje gemaakt: met afleiding de tijd doorkomen tot m'n lief thuis is en dan er even over praten. Vaak verdrijft dat die klotewolk wel.

Afleiding had zich ergens verstopt, kon 'm niet vinden. Plan B: een verdovend rokertje, net genoeg om lol te hebben in onbenullige computerspelletjes.
Maar: in het verleden behaalde resultaten geven geen garantie etc.
In plaats van lekker loom te worden schoot ik rechtstreeks in een bad trip. JC, wat was dat lang geleden!

Ooit, lang geleden, toen ik nog jong, spontaan en avontuurlijk was, beleefde ik mijn allereerste bad trip. Ik had een beetje stoer lopen doen, met name omdat ik een jongen in dat gezelschap meer dan leuk vond en in de smaak wilde vallen. Dus na een halve fles martini nam ik zonder met m'n ogen te knipperen de joint zonder tabak (of misschien zat er wel tabak in, het was in elk geval de sterkste joint die ik tot dan toe gerookt had) aan en inhaleerde een paar keer diep.
Na een tijdje begon de wereld een beetje om me heen te draaien en voelde het alsof er duizenden kleine naaldjes in m'n vel werden gestoken. Ik werd in een soort zwarte draaikolk gezogen, zag de afstand tussen mij en de anderen steeds groter worden.
Van horen zeggen weet ik dat ik toen gevraagd heb of iemand me overeind wilde helpen of zo en de volgende herinnering toont de witte binnenkant van een wc-pot. De hand van de meer dan leuke jongen lag troostend in mijn nek, dat wel. De volgende dag werd hij zelfs mijn vriend. Tja, ook een manier om iemand voor je te winnen... :-/

Enfin, ik wist gisteren dat ik als de sodemieter een plastic zak moest pakken; de wc was veel te ver. Verdere details zal ik je besparen, maar een blik in de spiegel zei me vanmorgen genoeg: een gezicht vol rode stipjes. Haarvaatjes die het moeilijk hebben gehad, neem ik maar aan.


Brak en moe heb ik beide afspraken afgezegd en daarmee kom ik op het eerste woordje van de titel hierboven: leuk. Ik heb tegenwoordig wat meer vrede met wie ik ben, maar op dit moment voel ik me niet bepaald een leuk persoon. Eerder iemand die leuke initiatieven van anderen in de war schopt en op sociaal gebied behoorlijk zwakbegaafd is.


Om nou niet af te sluiten met kommer en kwel: het regent eventjes boven m'n hoofd, maar aan elke regenbui komt een einde. Verzuipen zal ik niet. Morgen weer een dag!

vrijdag 12 februari 2010

Momentopnames

Ik moet even kwijt dat als ik hier emotionele stukjes schrijf, dat meestal momentopnames zijn. Ik bedoel, het gaat inderdaad niet geweldig hier, maar ik loop ook niet hele dagen jankend door het huis. Er zijn ook momenten die ik niet beschrijf, zoals 's avonds met m'n lief op de bank een film kijken of een middagje op stap, werken aan de boekenleggers voor de conventie, mailen met vrienden en ploeteren om een goed verhaal op papier te krijgen, bedenken of ik deze zomer weer naar Buitenkunst ga en de zorgen om onze oudste kater.
Er is meer in het leven dan mijn stemmingen, alleen hebben ze op dit moment erg veel vat op me en heb ik behoorlijk last van mezelf.

woensdag 10 februari 2010

Bang

Ik ben bang.
Bang voor wat er in m'n hoofd omgaat, bang om in de spiegel te kijken en daar de lege blik van een vreemde te treffen. Bang voor de roes waar mijn geest om schreeuwt, bang voor de pijn in m'n buik die steeds erger wordt, bang om een helder hoofd te hebben. Bang mezelf terug te vinden in het gebouw dat ik zo haat, bang om mijn hoofd te moeten buigen en de vernedering van het falen als een emmer lauw water over me leeggegoten te krijgen. Bang een patiënt te zijn, bang geen patiënt meer te zijn. Bang om ze af te stoten, de mensen om me heen, bang ze weg te zien gaan. Bang dat de mensen die me haten daar gelijk in hebben, bang een monster te zijn in de ogen van anderen. In de mijne ben ik dat al lang. Bang voor het leven, bang voor de dood (ook voor 't eerst -smiley met rollende ogen-). Bang de weg kwijt te raken, bang vertrouwen te hebben in het gele pad.
Een zeepbel, zoals de bellen die vol van vreugde op mij neerdaalden toen ik iemands vrouw was geworden, zeepbellen die de regenboog in zich lijken te dragen, maar bij de lichtste aanraking uiteenspatten. Was het schijn? Schijn-veiligheid?
Was het licht aan de andere kant van de tunnel een naderende trein vol shit?

Bang voor wat ik geworden ben.
Bang.

dinsdag 9 februari 2010

En nog een lekker luchtig onderwerp ;)
















Om nog even in de vrolijke hoek te blijven: ik vond net op internet de uitzending van het EO-programma (jawel) waaraan ik een jaar of zes geleden mee heb gewerkt.
Lang geleden dat ik die uitzending heb gezien en best confronterend om terug te kijken, maar ik kon het toch niet laten, kan er nog wel bij op dit moment.
Eigenlijk is de grootste confrontatie nog wel m'n uiterlijk, ik vind dat ik er verschrikkelijk uitzie in het programma, met name het stuk aan tafel. Veel te veel make-up (zelf om gevraagd destijds, maar had niemand me tegen mezelf in bescherming kunnen nemen?) en ruim 30 kg zwaarder dan nu. Lekker oppervlakkig dat ik daarover zit te zeuren, maar jezelf op tv zien terwijl je zelfbeeld niet al te best is, is heftig.

Nee, ik ben er nog steeds niet vanaf en m'n arm ziet er een stuk gehavender uit dan toen. Ik kan nog niet zonder. Een issue is het allang niet meer, het is er gewoon, klaar.
Getrouwd met die lieverd die zo dapper op de vragen ingaat ben ik inmiddels wel en gelukkig kon ik m'n jawoord geven in een jurk die wél bij me past ;)

Heerlijk ook om op de achtergrond Altaf te zien (die mooie kerel in groen & geel), dat brengt ook meteen een ander bijzonder moment van die dag weer tot leven: het was de eerste keer dat ik Brigiets toen nog nieuwe vlam in levende lijve zag. Er was meteen een klik en inmiddels geef ik bijna net zoveel om hem als om Brigiet. Zo fijn om dit prachtige koppel in m'n leven te hebben, love you guys!!

Ik heb heel lang gedacht dat mijn toekomst lag in vrijwilligerswerk voor de stichting zelfbeschadiging (LSZ), maar begin daar wat op terug te komen. De doelgroep lijkt steeds jonger te worden en daar voel ik me als dertiger niet meer zo bij thuis. Misschiel wil ik wel ooit zijdelings betrokken zijn of iets schrijven voor de stichting, maar m'n ambitie is wat verschoven.

Enniewee, de uitzending is hier te bekijken. Ik wil wel waarschuwen dat het met name voor mensen die automutileren best een trigger kan opleveren...

Bittersweet

Ik was in het paradijs vannacht. In een wijde batikjurk zweefde ik over een veld met bloemen, de lucht was vol van etherische geuren en de zachte stralen van de zon verwarmden mijn huid. Mijn haar was lang en rood en ik voelde hoe het wapperde in de wind, dezelfde wind die mij droeg alsof ik nauwelijks gewicht had. In de verte zag ik een kleine poel. Als vanzelf wijzigde mijn koers en ik kwam steeds dichter bij het water, tot ik er vlak boven hing. Helder, helder water, zonder moeite kon ik tot op de bodem kijken, die bedekt was met fijnkorrelig zand. Ik liet me zakken, voelde hoe mijn tenen het water raakten. De waterspiegel opende zich zonder weerstand en ik gleed verder in de poel. Aangenaam warm was het water. Warme trage golven namen me in zich op en nodigden me uit: geef je maar over, het is veilig hier.
Ik nestelde me in het zachte zand op de bodem en legde mijn hoofd op de begroeide over. Mijn ogen sloten zich terwijl ik mijn handen over de bolling van mijn buik liet gaan. Een buik vol leven. Iets duwde van binnenuit tegen mijn handen. Een handje, een voetje? Rozenblaadjes regenden op me neer en bedekten het water. De geur van vanille.
Mijn buik bewoog, een stuwing trok door mijn lijf. Het ging beginnen.
De pijn kwam en ging in golven, mijn ademhaling volgde als vanzelf en er kwam een zwaar, rustgevend gevoel over me heen. Een trance van kalmte.
Plots was het voorbij en ik huilde. Van opluchting, van geluk. Ik zuchtte diep en kwam wat overeind, ongeduldig naar het moment waarop ik zo lang gewacht had, stak mijn armen uit om de roze belofte welkom te heten. De wind was koud geworden en blies fel tegen de natte huid van mijn handen. Mijn vingertoppen trokken de kou naar binnen, het bloed in mijn aderen leek te stollen. Verschrikt opende ik m'n ogen.
De witte rozenblaadjes kleurden langzaam rood, alsof ze iets opzogen, en hun randjes krulden zich op in een laatste poging tot zelfbehoud. Overal waren ze, zag ik en ik zag nu ook dat het water waar ik in lag dieprood was. Bloed, overal bloed en de brandende pijn in mijn onderlichaam vertelde me waar het vandaan kwam, golf na golf. Ik begon licht te worden in mijn hoofd en met mijn hart in een steeds strakkere klem tastte ik in het water om me heen. Mijn ijskoude vingers ploegden door het water, grepen in het zand. Tevergeefs. Er was alleen maar water, vermengd met bloed en zand.
Ik tastte hoopvol naar mijn buik, was die nog dik?
Er was geen buik. Geen ronde of platte buik, alleen maar een groot gapend gat op de plaats waar ik zojuist nog leven had gevoeld.

Zachtjes huilend werd ik wakker. Geen gesnik, geen paniek, geen vloedgolf van tranen. Slechts een paar eenzame tranen die hun weg over mijn gezicht zochten en een intense leegte onder mijn hart.
Het is bijna weer de tijd van de maand, iets waar ik elke cyclus meer tegenop ga zien. De vorige keer had ik een soortgelijke droom toen de eerste krampen zich aandienden. Het is alsof mijn lijf het verdriet om de onvervulde wens in zich op heeft geslagen. Het afscheid nemen is nog lang niet klaar, hoeveel berusting ik er ook inmiddels in heb weten te vinden.

Wat ik zo moeilijk vind is dat ik elke maand herinnerd word aan mijn vruchtbaarheid. Doordat we zo intensief bezig zijn geweest met de fases waar een vrouwenlijf doorheen gaat, heb ik de signalen leren herkennen. Ik weet wanneer mijn eitje springt en het doet me elke keer verdriet dat dat eitje die hele tocht voor niets maakt. Zo'n hoopvol celletje dat met goede moed op reis gaat, klaar voor een ontmoeting met een mannelijk celletje. Wat een teleurstelling moet het dan zijn om helemaal niets tegen te komen en te weten dat je niet welkom zult zijn in die warme holte op 't eind.
Ben labieler dan ooit als er weer een cyclus voltooid is. Er lijkt een medische factor mee te spelen, maar dat wil ik zeker weten voordat ik erover kan/wil schrijven.

Ik vraag me af hoe ik closure kan vinden als ik bijna de helft van de maand door m'n lijf geattendeerd word op de wens die ik nog met heel mijn wezen voel, maar waar op dit moment niet genoeg basis voor is in mijn leven.

Pff, nog even die laatste tranen laten komen, wat afleiding zoeken en dan weer terug naar bed.
Daar wacht mijn lief, die mijn verdriet deelt.

maandag 8 februari 2010

donderdag 4 februari 2010

Als een lamp voor je voeten

Zo heette de lesmethode die bij ons op school voor de godsdienstlessen gebruikt werd. Ik herinner me de boeken nog. Wat had ik de pest aan die boeken. Niet omdat ze over godsdienst gingen, maar omdat ze allerlei interessante onderwerpen aansneden en dan telkens ophielden als mijn interesse was gewekt. Verschillende levensovertuigingen werden aangestipt, maar daarna ging het met grote haast terug naar de geschiedenis vanuit katholiek perspectief. En die kende ik maar al te goed vanuit de jeugdreligiekampen waar de ouders van mijn beste vriendinnetje me zo graag bij wilden hebben, het deuntje was me inmiddels bekend.
Ik was nieuwsgierig, wilde mijn horizon verbreden. Die boeken pretendeerden daarin te helpen, maar meer dan schijnbewegingen waren het niet.
Mijn godsdienstleraar was een goeie vent en probeerde wat extra's in zijn lessen te stoppen. Maar ja, als je die extra's niet mag toetsen omdat het buiten de lesstof valt, dan is er geen brugklasser die voor z'n lol gaat zitten luisteren, laat staan dat ie de uitdaging aangaat iets te schrijven over de bijbehorende stencils. Nou was ik ook geen heilig boontje, die opdrachten deed ik maar heel soms. Als het mij uitkwam.
En soms leidde wat ik schreef tot de vraag of ik na de les even wilde blijven.

Dan haalde de leraar iets te drinken voor me, ik vermoed warme chocolademelk, en volgde ik hem naar de achterkant van het lokaal, waar je via een trappetje af kon dalen in een soort kelder. Dit speelde jaren voor de Belgische kelderdrama's, maar toch gingen er toen al vreemde verhalen rond over dat keldertje van die leraar. Ik was de eerste keer dan ook doodsbang, maar durfde niet goed te weigeren.
De angst bleek totaal onnodig. Wat heb ik ontzettend fijne praatuurtjes gehad daar in dat keldertje met meneer B. Hij merkte dat er iets speelde, maar vroeg niet door. Ik was er op dat moment nog niet aan toe om alles uit de doeken te doen, maar zijn luisterend oor en zijn aanmoedigingen maakten dat ik me gehoord, gezien voelde.

Waarom deze anekdote? Eigenlijk alleen maar vanwege de titel, die in me opkwam toen ik zojuist de donkere huiskamer betrad en ons nieuwe pronkstuk aanknipte: een prachtige grote zoutlamp. Ik word blij van die lamp, het licht is zo mooi en warm.
We hebben 'm vorige week in Wageningen gekocht, daarbij ietsepietsie het gewicht van dat ding onderschat. Een kilo of 20 massieve steen is niet bepaald prettige bagage als je dat hele eind nog naar huis moet en geen auto hebt. Allang blij dat Albert erbij was én dat hij er geen spit oid aan over heeft gehouden!
Eenmaal thuis deed ie het niet. Ander lampje geprobeerd, gerommeld aan het snoer (en daar hield onze kennis ook op), niets hielp. Gebeld, we konden terugkomen om een nieuw binnenwerk op te halen.
Vandaag zou Albert teruggaan (nee, niet met de hele lamp), maar voordat ie de deur uit ging, toch nog even een ander gloeilampje gepakt. En ja hoor, 't lag gewoon aan dat lampje ;)
Toch maar eens kijken of een klein exemplaar genoeg licht geeft om bij te lezen, 't lijkt me heerlijk als nachtlampje.

Moest wel lachen: kreeg in de winkel wat advies mee over de lamp, waaronder de waarschuwing 'm niet met een natte doek af te nemen. Niet verder gevraagd, dacht dat het wel iets met de straling of de ziel van de steen zou zijn. Tot Albert vroeg of de lamp ook echt naar zout smaakte. Yep, hij smaakt naar zout. Flink aan likken, dan is ie volgende keer wat minder zwaar ;)

dinsdag 2 februari 2010

Laag pitje

Momenteel staat alles op een laag pitje. Ik doe m'n dingen wel, maar in rustig tempo en ik probeer niet teveel van mezelf te verwachten.
Dat laatste valt nog tegen, ik merk dat een stapje terug doen me onzeker maakt en het gegeven dat er weinig uit m'n handen komt is best frustrerend. Maar met paniek kweek ik meer paniek en aangezien de angstmeter behoorlijk uitslaat deze dagen (nachtmerries en overdag opeens met koud zweet op je rug staan van angst), help ik mezelf meer met wat berusting.
Het zal wel weer beter gaan, dat geloof ik zeker, alleen nu even niet. Tja. Bah.

Een vlammetje op een lage stand waait gemakkelijk uit, dus ik probeer wel bezig te blijven, dingen te doen. Het schrijven heeft tijdelijk plaatsgemaakt voor bijdragen aan de BookCrossing conventie, volgens mij had ik dat al verteld: bezig geweest met een nieuw ontwerp voor een label en da's nu klaar. Ben er zelfs wel tevreden over ;) Zal een linkje plaatsen als het online staat.

De dagbesteding buitenshuis loopt ff helemaal niet. Ziek geweest, terugkeer uitgesteld en nu is de drempel weer eens belachelijk hoog. En de persoon die mij tijdens eerdere hogedrempelmomenten over de streep kon trekken is voor een poos uit de roulatie. Best op te lossen hoor, er is zelfs een vervanger, maar 't voelt wel of ik die drempel nu zonder hulp moet nemen.
Er komt ook twijfel om de hoek kijken: ik heb het best wel gehad met die dagbesteding, ben er een beetje klaar mee. Maar wat is de volgende stap en ben ik daar klaar voor?

Wordt vervolgd.