Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zondag 28 maart 2010

(ont)Spanning

Komende donderdag heb ik een afspraak met de vrijwilligerscoördinator van Zideris, de instelling waar Albert voor werkt. Eigenlijk puur toeval dat het deze organisatie betreft: ik was de online vacaturebank van de vrijwilligerscentrale aan het doorsnuffelen en de leukste vacature was bij Zideris. Mensen leren lezen & schrijven.
Gereageerd via e-mail en maandag kreeg ik een mailtje terug met het verzoek te bellen voor een afspraak. Hoppakee, eerste obstakel! Telefoontjes plegen is niets iets wat mij gemakkelijk afgaat en als het even kan vermijd ik dat ook. Maar ja, het moest toch echt gebeuren. Met klamme handjes gebeld en na 2x terugbellen had ik eindelijk de contactpersoon te pakken. Ze zei niet met zoveel woorden dat de vacature al bezet was, maar dat maakte ik er wel uit op. Toch een afspraak gemaakt om te kijken of er een goede match is voor mij, vrijwilligers kunnen ze goed gebruiken.

Tja, zo'n komende afspraak werkt dan door in mijn hoofd, ik word er enorm onzeker van. Ik ben verlegen en niet spontaan, hoe kan ik nou denken dat ik iets voor die mensen kan betekenen? Die onzekerheid verspreidt zich als een inktvlek en komt uiteindelijk ook terecht in gebieden waar ik 'm al lang geleden weggejaagd had: het vertrouwen in de relaties met de mensen die me het meest na staan. Ik was er opeens weer helemaal zeker van dat Albert me zat was en gewoon op een kans wachtte om me te dumpen. Zucht, dacht dat die fase al lang en breed afgesloten was. Vrees dat die vrees de kop op zal blijven steken als er stress/angst is en de enige manier om het effectief te bestrijden is erover in gesprek te gaan. Eigenwijzige ikke kwam weer eens veel te laat op dat idee: pas toen de paniek zich niet meer liet onderdrukken door pillen en zelfbeschadiging trok ik m'n mond open. Nou ja, tis in elk geval besproken en tis ook niet verkeerd om nog eens hardop te horen dat je lief er niet over peinst bij je weg te gaan.

Er bleef een knagend gevoel over, een stemmetje dat bleef herhalen dat ik niet leuk ben met mensen, dat ik altijd dichtklap in sociale situaties en dat iedereen dan denkt "wat een stom wijf is dat".

Wat een toeval dat er zich een prima oefensituatie aandiende! Een middag vol Hollandse muziek (ieks) in een zaaltje hier vlakbij, georganiseerd voor de cliënten van Zideris. Albert moest werken die middag en de dag ervoor bedacht ik spontaan (hoera!) dat ik er wel bij wilde zijn.
Ben nog gegaan ook, al had ik wel voordat ik de deur uitging nog snel een slaappil weggewerkt. Tegen zoveel zenuwen kan m'n voorgeschreven Xanax echt niet op, grof geschut wil dan nog wel eens helpen.

Mán, wat stond ik te shaken toen ik die zaal binnenging! Harde muziek en zo'n 200 aanwezigen, inderdaad een errug goede oefensituatie ;)
Ben met een biertje bibberend in een hoek gaan zitten nadat ik aan een aantal mensen was voorgesteld, peinzend over wat ik moest zeggen en doen om 'leuk' te zijn. Tot ik op een gegeven moment merkte dat Albert en zijn collega ook niet druk met iedereen liepen te socializen. De cliënten hadden het veel te druk met genieten van de muziek, daar hadden ze helemaal niemand voor nodig!

Pas toen kon ik een beetje ontspannen en begon ik om me heen te kijken. Zag zoveel plezier dat ik vanzelf begon te glimlachen en was ontzettend blij dat ik m'n camera had meegebracht. Er waren heel wat Kodakmomentjes vast te leggen en zo'n camera is natuurlijk ook fijn om je achter te verschuilen. De focus ligt dan (letterlijk) niet meer bij jezelf en voor mij maakt dat het eenvoudiger om rond te lopen en contact te maken.

Naarmate de middag vorderde, kon ik ook wat meer deelnemer (ipv toeschouwer) zijn. Praatje maken, samen buiten peukje roken, even naar de supermarkt met iemand en zelfs inhaken bij een meedeiner.

Vandaag werd ik brak wakker, met veel te veel Hollandse Hits in m'n hoofd, maar de spanning is weg. Ben de hele dag bezig geweest met het uitzoeken van de foto's (haha, ik kan daar geen maat in houden, het liep weer eens in de honderden), te filteren, bijknippen en bewerken. Hardrock op de achtergrond en 'n smile op m'n gezicht: het was echt ontzettend leuk gisteren!

De foto's staan online en na wat overleg denk ik dat ik ze gerust kan delen hier, zolang ik geen namen etc gebruik. Klik hier om naar de diaserie te gaan.

Echt fijn om te merken dat het me redelijk afgaat, een hele middag in de drukte. En niemand is gillend bij me weggelopen! Dat geeft moed en m'n zelfvertrouwen is weer een puntje omhoog gegaan.
Dat gesprek donderdag...dat gaat gewoon helemaal goedkomen! Ik kan best met mensen werken, alleen moet ik er m'n eigen weg in vinden...


maandag 22 maart 2010

Zelfbeschadiging. Portretten.

Vandaag gekeken naar 2 heel verschillende docu's over zelfbeschadiging. Als eerste zag ik de uitzending van "Jij bent zo", een uitzending die me boos en verdrietig maakte. In de intro probeert de presentator met ironie het beeld dat de buitenwereld van zelfbeschadiging heeft te laten zien. Geen geslaagde opzet, mijns inziens komt het alleen maar onbegrijpend en kwetsend over. Prima dat je confronterend wil zijn, maar doe het dan goed! Vervolgens had ik het ontzettend te doen met het jonge meisje dat geïnterviewd werd, dat neergezet werd als naief en aanstellerig. Daarna Wobke. Hulde voor deze sterke vrouw en gelukkig werd zij iets meer in haar waarde gelaten. Tja, en dan eindigen met een groot item over scarification, dan heb je dus echt geen zak begrepen van het onderwerp. :(

Overbodig om te zeggen: pas op, heftig filmpje. Maar ik doe het toch ;)

Wacht even, ik zet hier een link ipv het filmpje, dan heb je als lezer/kijker de keus.
http://www.westonline.nl/video/programmas/7654

Vervolgens zag ik de uitzending van Het Derde Testament. Drie onderwerpen, het laatste gaat over zelfbeschadiging en begint op 16:55
Echt. Integer. Mooi. Je hoeft niet te shockeren om een goed programma over een zwaar onderwerp te maken. De eenzaamheid van Albertine komt zó eenvoudig en toch zó diep binnen als ze zegt: "...dan maakte ik er een tweede wond naast, zodat die eerst niet meer eenzaam zou zijn".

Geen visuele triggers in dit filmpje:
Get Microsoft Silverlight Bekijk de video in andere formaten.

Waarheen, waarvoor en hoe dan?

Gauw even een muziekje opzetten, anders zit ik de rest van de dag met Mieke Telkamp in m'n kop. Weet wel leukere dingen ;)

Vandaag zowaar een goed humeur, wel een beetje 'n onbestemd gevoel. Weet ff niet waar ik met mezelf aan toe ben: gaat het nu de goede kant op of is dat valse hoop?
Het lijkt alsof de nieuwe fase in mn leven nu echt begint door te zetten: ik betrap mezelf erop dat ik zin heb om dingen te ondernemen en dat ik de vacatures van de vrijwilligerscentrale zit door te spitten, op zoek naar iets passends. Zelfs al gereageerd op een baantje (mensen met een verstandelijke beperking leren lezen & schrijven), maar niets teruggehoord. Dan kost het wel moeite om mn enthousiasme vast te houden, word er onzeker van. Heb in het mailtje eerlijk verteld dat ik wegens psychische beperkingen (klinkt toch beter dan "geestelijk gek in het hoofd") in de WAO zit, had ik dat weg moeten laten? Zou ik toch wat hulp nodig hebben met dit soort dingen?

Het punt is: ik wil eigenlijk geen hulp meer, geen bemoeienis door buitenstaanders met mijn leventje. Heb tijden gehad waarin ik zowat samenwoonde met de mensen van de crisisdienst, had ze ook echt nodig om te overleven. Nu heb ik officieel wel een GGZ-behandelaar maar ik heb de goede man nog nooit ontmoet. Eens in de zoveel tijd naar de psychiater om m'n pillen te krijgen is meer dan genoeg eigenlijk.
Denk echt dat m'n begeleider op 'school' gelijk had: ben opnieuw aan het puberen en daar hoort afzetten bij. Dat is trouwens al eerder tegen me gezegd, tijdens m'n verblijf in de adolescentenkliniek lang geleden, maar toen werd ik er woest om, voelde me niet serieusgenomen. (of is het serieus genomen? klinkt gelijk zo ranzig)
Nu kan ik erom lachen en herken ik het ook wel. Ik vermoed dat de bezoekjes aan de kapper en aan de piercer er ook mee te maken hebben en vind 't wel best.

Ik zou alleen willen dat de dingen iets meer vorm kregen, wil weten waar ik aan toe ben met mezelf. Hang nou al een behoorlijke tijd tussen fases in, wil wat actie. En ben tegelijkertijd doodsbang voor die actie: straks word ik nog normaal. Ieks. Ik zou niet weten hoe dat moet, normaal zijn, maar ben er dan ook nog best een eindje van verwijderd ;)

Ik merk dat er dingen op mijn pad komen, behoorlijk wat dingen eigenlijk. Misschien waren die er al eerder en had ik er de ruimte/rust nog niet voor. Sta ervoor open, laat maar komen die toekomst. Alleen: hoe maak je een goede keuze? Wanneer volg ik m'n hart en wanneer is het alleen maar impulsiviteit?

Weet je, ik ga ff lekker alle muizenissen m'n kop uitblazen met de Foo Fighters op flink volume en daarna gewoon maar verder met leven...

Vaag verhaal weer, ik weet het. Voel me ook vaag.

maandag 15 maart 2010

Hutjesdenken

Boshex
Dwars door de koude heen voel ik
de laffe lauwte van zacht prikkend engelenhaar
het leeft en laaft me
baart creatief en destructief de woorden in mijn keel
Haar zus, ik dronk haar
walste op haar trage bubbels
vierde het verdwijnend verdriet
en zelfs het water was niet koud
duisternis verleidde me
toe, kom, kom bij mij
bij mij waar geen pijn kan zijn, bij mij
Een groene glinstering Mannaz!
toe laat me glijden in die donkere schoot
waar zij al jaren schuilt
ik wierp mijn haardos af
liet mijn tenen spelen in karamellen klei
toe, laat me laat me toe
Maar daar was Kali
zij riep haar dochter weer
ik hoorde haar
gehoorzaam zoals zij mij wil zien
ze gaf me tranen, helderzilt
de korst van gestolde robijn
korrelig karbiet smolt niet, maar brak
brak als het water gebroken als mijn hart
oh gij meedogenloze moeder waarom mag ik niet naar Mannaz?

Kali kromt zich en kreunt
kijk dan kind, kijk kijk me aan!
zie je niet het groene in mijn oog?
zoveel zilter
hard en oprecht
dit is echt, zie je?
 ik draag het meisje Mannaz
achter mijn ogen altijd met me mee
Vier handen herschiepen mij uit klei
brachten mij tot leven
het leven terug in mij
Nu drink ik Boshex en proef hoe zij de punten slijpt
en tekent wat ik voelen zal
uit angst kneedt zij paden van pijn
maakt zij passie
wanhoop wordt verlangen
onmacht: verdriet
zij spuwt haar gal en wijst mij:
wat denk je dat dit is?
verraad, denk je? Ha!
Hoe kan dit,
deze groenglanzende drup,
die naam dragen als zorg ontstaat uit liefde
en de intentie uit het hart kwam?
zorg, oprecht en uit liefde heet anders
hoe? het woord is aan jou!
Beauty is in the eye of the beholder
(and so is betrayal)
 
Een stuk dat ik lang geleden schreef, in een ander leven lijkt het wel. Het tweede stuk doet er nu niet zo toe, dat gaat over een stukje voltooid verleden tijd. Het eerste stuk echter is geboren uit een ervaring die nog wat verder terug in de tijd ligt en het lijkt erop dat ik die bron van pijn & inspiratie nogmaals aan ga spreken om mijn verhaal te kunnen schrijven.
 
Ik wil al jaren deelnemen aan "De pen als lotgenoot", een schrijfwedstrijd waarin mensen vertellen over hun ziekte of aandoening. Een paar maanden geleden kwam ik die wedstrijd weer tegen en bedacht ik me dat nú het moment aangebroken is om mijn verhaal op papier te zetten.
Veel over nagedacht, talloze opzetjes gemaakt, maar tot nu toe heb ik de juiste insteek nog niet gevonden. Ik wil geen huilverhaal schrijven over leven met de diagnose borderline en evenmin wil ik de vooroordelen over hysterische borderliners bevestigen, al durf ik gerust te erkennen dat ik absoluut hysterische momenten heb gekend ;)

Maar hoe wil ik het dan? Een insteek die in me opkwam was het thema "buiten de maatschappij staan". Mijn psychiatrisch c.v. is zeer uitgebreid, die wereld is vertrouwd en bekend. Ik weet er mijn weg wel in te vinden. Maar het leven buiten de psychiatrie, daar heb ik nog geen kaas van gegeten. Ik sta op de drempel en bekijk het schouwspel van "het normale leven" met grote ogen, zowel nieuwsgierig als bang. Hoe doen al die mensen dat toch, leven? Een gezin hebben, een baan, allerlei sociale activiteiten ondernemen en 's avonds zonder pilletjes in slaap kunnen vallen; dat vind ik wonderlijk. "De maatschappij, dat ben jij", was ooit een kreet van SIRE. Nee, dat ben ik helemaal niet.
Daar zou ik over kunnen vertellen. Maar waar begin ik, hoe maak ik er een indringend verhaal van in plaats van een essay?

Daar had ik het vorige week met mijn vader over. Ik vertelde dat ik erover dacht om zijn voorbeeld te volgen: met een laptop in een hutje op de hei gaan zitten en het verhaal laten komen. Zo heeft hij zijn boek en z'n prachtige verhalenbundel kunnen schrijven en ik vermoed dat het voor mij ook zou kunnen werken.
Ik vertelde over mijn insteek en dat ik daarmee worstelde. M'n vader kwam met een heel ander idee: begin met die ene gebeurtenis daar bij de Waal en laat dat je verhaal dragen. Leg niet teveel uit, ga niet meteen beschouwend doen. Laat het drama er maar zijn, grijp je lezers bij de strot.
Er kwamen meteen allerlei mitsen en maren in me op, maar ik heb zijn idee wel als serieuze optie in m'n hoofd geparkeerd en het even laten bezinken. Laten gisten en borrelen is misschien een betere bewoording.

Nu gist en borrelt het en ik merk dat het verhaal eraan zit te komen, dat het op papier gezet wil worden. Ik ga het gewoon proberen. Nu nog een kader bedenken: gewoon hier thuis en mezelf dwingen tot kamikaze-schrijven? Dat werkte in november met NaNoWriMo uitstekend, maar heb ik, nu ik niet zo geweldig in m'n vel zit, die discipline wel? Zoveel afleiding op de loer...
Een weekje weg zou ik ook wel zien zitten, ik schreef er hier al eerder over. Dan loop ik alleen tegen een behoorlijke 'maar' op, die anderen waarschijnlijk belachelijk in de oren zal klinken: roken is voor mij een vast en belangrijk onderdeel van het schrijfproces. Ik schrijf een minuut of twintig, dertig (heb ontdekt dat m'n concentratieboog die lengte heeft) en steek dan een peuk op terwijl ik m'n ogen vluchtig over de regels laat gaan, of ik bedenk tijdens het roken waar de volgende alinea over moet gaan. Zo heb ik een beloning, een minipauze én blijf ik in m'n verhaal. De meeste hutjes op de hei zijn tegenwoordig rookvrij; wat doet het met m'n concentratie als ik steeds even naar buiten moet? 
Nou ja, locatie is niet het belangrijkste nu.

Ik zie er wel tegenop om met die Waal-episode aan de slag te gaan. Niet zozeer om wat het bij mij oproept, maar bij mijn naasten. Ik zal vragen moeten stellen, want ik herinner me slechts flarden en ik wil het wel in een goed perspectief kunnen plaatsen. Daar zie ik tegenop: de confrontatie met hun pijn. Er weer met m'n neus op gedrukt worden dat mijn stoornis ook op anderen impact heeft.
Borderline, you've gotta share the fun!
Behalve misschien als je permanent in dat hutje op de hei gaat wonen...

donderdag 11 maart 2010

Fijne boekenweek!

Een perfecte start van de 75e boekenweek: een lieve mede-BookCrosser werd tijdens het releasen gefilmd door Man Bijt Hond (en ja, die zakjes zijn echt superwaterdicht^^):

Get Microsoft Silverlight

maandag 8 maart 2010

Snoezelpoes

We hebben de laatste tijd een nieuw ritueeltje, Puschkin en ik: als hij weer eens verward mauwend door het huis doolt, til ik hem op, sla een zachte deken om ons tweetjes heen en ga dan heel rustig met 'm op de bank zitten. Nieuw voor ons, want schootzitten schijnt toch het beste bij Albert te gaan; ik ben het baasje/vrouwtje waar je hardhandig mee kunt stoeien en aaien kan ik ook prima, maar ondanks m'n niet bepaald bottige benen schijn ik geen schoot-materiaal te zijn. Nou ja, behalve voor Sachie dan, maar die zou nog wel bij een zak aardappels op schoot gaan zitten als ie daar geaaid zou worden ;)

Net nu ik besloten had weer meer aandacht te besteden aan de wijze lessen van mindfulness: in het moment zijn, alles volop ervaren. Niet piekeren over gisteren of morgen, gewoon ervaren.
Wat is dat fijn, zo'n knokig oud lijfje op je borst, voelen hoe je elkaars warmte overneemt, het gekriebel van een snorhaar in je nek. Een tijdje ligt hij daar dan te doezelen, ademhaling wordt dieper (van ons beiden) en na een kwartiertje zakt z'n koppie opzij en voel ik de slaap het met kleine stuiptrekkingen overnemen van het waken en drijft alle spanning weg. Eerlijk gezegd dacht ik de eerste keer dat hij niet meer wakker zou worden, geen onlogische gedachte als je je diertje elke dag ouder ziet worden.

De laatste tijd lijkt hij soms in de war. Zijn mand, waar hij de laatste 4 maanden ongeveer 24/7 in lag, wil hij niet meer. Gelukkig is de reismand er nog, die is lekker beschut denk ik.
Eergisteren hebben we, eigenlijk tegen beter weten in, zijn lievelingskostje van vroeger nog eens gehaald: lekkerbekjes. Nou ja, alleen de stukjes pure vis aan de binnenkant dan, om gebakken korstjes heeft hij nooit wat gegeven. De vis ging gemakkelijk op, maar het was Sachie die zat te smullen: Puschkin had liever z'n "oudjesvoer". Hihi, Albert had ook een makreel meegebracht en die is vanavond met veel gesmikkel en gegruwel (van mij -ieks, doodeng zo'n dooie vis met oogjes!) in voornamelijk 1 maagje verdwenen.

Na het avondeten weer lekker geknuffeld met Puschkin. Gesnoezeld eigenlijk: voelen, horen, ruiken. Samen indommelen. Ruim een uur duurde het vanavond, totdat we allebei onze pootjes wilden strekken.
Ik geloof dat ik het helemaal niet hogerop hoef te zoeken met m'n paniekgevoelens, spanningen en slapeloosheid: elke dag 1 tot 2 porties poezensnoezelen en alles wordt beter...:)