Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


maandag 31 mei 2010

Droomvlucht

Ik wil zo graag zeggen dat het goed gaat, dat ik precies het gevoel heb dat hoort bij de situatie zoals ie er van een afstandje uitziet: ik ben al meer dan een jaar opname- en crisisdienstvrij, kan me steeds meer losmaken van de GGZ, durf weer naar buiten, neem weer (wat) deel aan sociale activiteiten en ben bezig met het op poten zetten van vrijwilligerswerk (1e gesprek is achter de rug, nu afwachten of er een goede match is binnen de organisatie). Een enorm verschil met de puinzooi die m'n leven een tijdje geleden nog was.

Maar ik voel me niet blij. Ik voel me het ene moment vlak en het andere moment ronduit somber. Waar zijn de pieken gebleven? Ben veel te snel weer uit balans en heb gewoon geen lol in de leuke dingen. En kan eigenllijk niet goed overzien of dit al langer speelt of dat het iets van de laatste tijd is.
Wat in elk geval van de laatste tijd is: heel veel nachtmerries. Het baarmoederonderzoek heeft een stortvloed aan oud zeer opgeroepen, de nachten zijn soms 1 lange flashback waaruit ik kotsmisselijk ontwaak en het even duurt voor ik weer weet waar ik ben.
De laatste dagen/nachten worden ze afgewisseld met dromen over opnames, paniekerige dromen: wakker worden in een vreemde omgeving met een langzaam binnensijpelend besef dat ik weer in een kliniek ben, dat ik de regie over mijn leven weer uit handen heb moeten geven. Vandaag wil de paniek maar niet wegtrekken, loop met een knoop in m'n maag en hoeveel afleiding ik ook zoek, m'n gedachten keren telkens terug naar de mantra die op de achtergrond blijft dreunen: het gaat mis, het gaat mis, het gaat mis...

Is dit een vluchtreactie van m'n eigen systeem op de vooruitgang die toch wel geboekt wordt? Kan het met 'ontpillen' te maken hebben? Of is het de realiteit die zich aan me opdringt: meer dan dit mag je niet verwachten van het leven?

zaterdag 22 mei 2010

Vallen, ook weer opstaan?

Het gaat niet goed.
Tijdens het baarmoederonderzoek was er niets vreemds te zien daarbinnen, maar als ze op dat moment in m'n hoofd hadden kunnen kijken, dan hadden ze rustig achterover kunnen leunen, bak popcorn erbij, om mee te genieten van een horrorfilm. Ik houd wel van horror. Maar niet van horror in m'n kop.

De beelden zijn wat aan het vervagen nu, een paar dagen later, maar hebben vriendjes meegebracht: de binnenshoofdse instant afkraker en de slissende doemgedachtenfluisteraar. Ah. Daar zijn ze weer. Nou dacht ik toch echt van ze verlost te zijn.

Frappant dat zo snel na het gesprek met mijn nieuwe hoofdbehandelaar, waarin ik met een big smile vertelde dat zo'n beetje alles de goede kant opgaat, de zaken er weer heel anders voorstaan.

Ik vecht ertegen, weiger m'n recente nachtmerries over mezelf terugvinden in een instelling/kliniek uit te laten komen. Ben zo ver gekomen, het zou zo'n grote stap terug zijn en het vertrouwen in m'n zelfredzaamheid zo'n opoffer geven...nee, ik wil niet afglijden. Ik wil niet meer zijn wie ik was.

Plan: even de storm uit laten razen, even janken en me klote voelen en dan weer door.
Komende week gesprek over vrijwilligerswerk, daar moet en zal ik naartoe gaan. Laat dat het ijkpunt van mezelf herpakken  maar zijn!

dinsdag 18 mei 2010

Hormonaal?

Nog een paar daagjes en dan kap ik ermee, met die hormonenbommetjes. Wist niet dat ik er zo heftig op kon reageren, maar na bijna 4 maanden slikken maak ik de balans op en die is me helder genoeg: ze verminderen de klachten waarvoor ik ze ben gaan slikken nauwelijks en ik ga me met de dag slechter voelen. Bonkende koppijn, eerst alleen in de stopweken, nu ook vrolijk daarbuiten. M'n stemmingswisselingen lijken uitversterkt te worden, zijn weer net zo heftig als een heel aantal jaren geleden. De vreetbuien nemen toe en daarmee ook mijn gewicht - iets waar ik echt verdrietig van word. De cijfertjes op de weegschaal gingen zo mooi gestaag omlaag het afgelopen anderhalf jaar, was zo blij dat ik in maat 42 paste. Nu vermijd ik het kreng maar weer :(
Vannacht werd ik wakker met suïcidale gedachten. Nee, geen plannen en ja, ik denk dat ik het onder controle kan houden, maar ben me echt lam geschrokken.

Of ik het allemaal op de pil kan schuiven weet ik niet, maar het is het proberen waard. Ben mezelf weer kwijt aan het raken en dat maakt me bang.
Donderdag baarmoederonderzoek in het ziekenhuis. Om de uitslag helder te houden slik ik in elk geval tot die dag de pil, maar daarna mag ie wat mij betreft de prullenbak in. Hoop zo dat het verschil zal maken, dit is echt niet leuk meer. Verrekte eng om toe te geven ook...please please please, laat de therapeuten en opnames ver, heel ver weg blijven!!!