Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


woensdag 16 juni 2010

Triggerfingers

Vandaag was ik bij m'n therapeut en psychiater.
Ik zag er tegenop om te vertellen dat het lang niet zo goed gaat als de vorige keer, schaamde me eerlijk gezegd ook voor de aanleiding van m'n terugval. In mijn hoofd heeft zich inmiddels een schrikbeeld vastgezet: als ik door zo'n kleine aanleiding al zó ver terugval, hoeveel hoop mag ik dan nog hebben op een GGZ-vrij leven?

Verteld over het baarmoederonderzoek en dat ik vanaf dat moment weer dagelijks met een ver verleden geconfronteerd word. Dat ik het een overdreven reactie van mijn psyche vind. Dat ik me schaam voor die zwakte. Kom op, ik loop wel vaker tegen triggers op, maar die ebben doorgaans binnen enkele uren tot een paar dagen weer weg. Dit duurt nu al een maand! Ga ik dus weer achteruit in draagkracht?

Nee, zeiden beide hulpverleners toen ik iets verder in detail trad. Nee, deze trigger moest ik niet vergelijken met triggers in de vorm van geuren, uitspraken van anderen, situaties die lijken op 'wat ooit was' etc. Er was tijdens het onderzoek een handeling die precies hetzelfde was als een van de vernederende momenten tijdens het seksueel misbruik. Met een andere intentie natuurlijk.
Ze hadden er een mooi woord voor, heb het helaas niet goed onthouden. Ik denk dat tactiel-intieme trigger in de buurt van hun beschrijving komt: een trauma wordt niet alleen in je geheugen opgeslagen, maar ook in je lijf en in een andere laag van je bewustzijn. Als dat op een heel directe manier getriggerd wordt, is de impact groter, overspoelender en duurt het veel langer voor je reactie (in mijn geval herbelevingen, nachtmerries, paniekaanvallen en het aloude "je vies/geschonden/bezoedeld voelen") wegebt. Een maand is dan nog niet eens zo lang.
Ik moet/mag mezelf de tijd geven, was de boodschap.  En dat advies neem ik ter harte. Vond het een verhelderend gesprek, voel me weer wat minder een freak/aansteller.

Kreeg extra gesprekken aangeboden, met de vraag of ik dacht dat gesprekken op dit moment zouden helpen. Ben eerlijk geweest: nee, daar heb ik op het moment geen behoefte aan. Was blij dat ze niet aandrongen. Ik heb wat tijdelijk verhoging van m'n slaappillen gekregen om deze periode door te komen en natuurlijk het aanbod om snel terecht te kunnen als ik wél behoefte aan praten heb.

Time is on my side, I hope.