Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


donderdag 29 juli 2010

:-)

Fris & Fruitig

Met een kapot lijf en een nog niet zo heldere geest begin ik weer een beetje bij zinnen te komen. Allemachtig, zó heftig zijn de crises al heel lang niet meer geweest, ben echt van mezelf geschrokken. Ouderwets acting out-gedrag ten top. Alsof Mannaz me rondom haar sterfdatum nog even wilde laten voelen hoe loodzwaar onze pijn was destijds. Thanks for the reminder meis, maar mag ik de volgende keer de pieken ipv de dalen?

Flink uitgeflipt dus. Ben er de helft van kwijt, maar daar ben ik niet rouwig om. En eigenlijk heb ik ook helemaal geen zin om er uitgebreid over te schrijven.
Heel kort: pas toen ik merkte dat mijn gedrag en paniek me heel hard richting een opname (al dan niet vrijwillig) dreven, kon ik mezelf een beetje in de kraag vatten en een halt toe roepen. No way dat ik m’n peukjes weer in een bedompt hok ga zitten roken, dat ik alle scherpe voorwerpen in ga leveren, dat ik gaarkeukenprut ga eten, dat ik de regie uit handen geef.

I am the boss of me, maar dat moet ik nu wel even waar zien te maken. Verantwoordelijkheid nemen. Niet blijven hangen in deze terugval. Accepteren dat ik me rot voel zonder daarvoor te vluchten. Afleiding zoeken, dagelijkse dingetjes doen. Poezen knuffelen, dat helpt ook :)

De druk is in elk geval weer even van de ketel. Da’s de positieve kant van escalaties: alles wat onderhuids lag te broeien wordt naar buiten gesmeten. Het is eindelijk weer even rustig in m’n hoofd en omdat ik nog redelijk gesedeerd ben kan ik ook niet zo hard piekeren.

Deze nacht (ik werd rond ‘n uur of twee wakker) heb ik gebruikt om m’n blog een make-over te geven (nog niet af). Op de achtergrond muziek van Eva Cassidy, lekker rustig. Nu nog even deze update schrijven en dan terug naar het boek dat boven op me ligt te wachten. Ik denk dat er ook wel een levende steunpilaar als snurkend op me wacht…

Thanks for listening.

woensdag 28 juli 2010

Afsluiten

M'n lief, m'n familie, m'n vrienden...iedereen die gelooft dat ik hier weer uit kan klauteren...het spijt me, ik durf jullie bemoedigende woorden niet meer voor waar aan te nemen. Ik twijfel niet aan jullie oprechtheid & overtuigdheid, maar van binnen wordt er weer van alles afgebroken. Zelfhaat en paniek vreten zich een weg door mijn binnenste en ik ben

Bang.

Ik sluit me af. zelfbehoud denk ik. durf jullie niet onder ogen te komen, wil niet zien dat jullie verdriet om me hebben en ik schaam me diep voor wat ik ben.M'n lief, m'n familie, m'n vrienden...iedereen die gelooft dat ik hier weer uit kan klauteren...het spijt me, ik durf jullie bemoedigende woorden niet meer voor waar aan te nemen. Ik twijfel niet aan jullie oprechtheid & overtuigdheid, maar van binnen wordt er weer van alles afgebroken. Zelfhaat en paniek vreten zich een weg door mijn binnenste en ik ben
Bang.

Ik sluit me af. zelfbehoud denk ik. durf jullie niet onder ogen te komen, wil niet zien dat jullie verdriet om me hebben en ik schaam me diep voor wat ik ben. een aansteller, een vrouw zonder wilskracht met walgelijke gedachten en een nog veel walgelijker SMERIG lijf. kon ik alle viezigheid maar wegsnijden.
Sorry.

zondag 18 juli 2010

Pauze

Tijd voor een pauze.
Merk dat ik weer met de halve wereld op m'n rug loop en sites als Facebook en Hyves dragen niet bij aan de rust die ik in m'n kop wil. Voorlopig daar de stekker maar uit.

Ik vind het niet erg om me in te leven in anderen, te luisteren als iemand een oor nodig heeft, een gebaar te maken als ik de middelen daarvoor heb.
Maar het is even genoeg, ik ben op. Sorry als ik er niet voor je ben, als ik ongeïnteresseerd lijk, als ik tekortschiet. Ik ben even druk met overleven.

vrijdag 9 juli 2010

Ben je er nog als ik thuiskom?

...en zo zaten we gisteren opeens weer bij de acute dienst :(
Liep al een paar dagen met heel veel paniek in m'n lijf (feit dat ik in 2 dagen tijd 4 forse snijsessies heb gehouden geeft de mate van paniek wel aan), uiteindelijk maar aan de bel getrokken bij m'n behandelaar. Even een telefonisch gesprekje, waaruit bleek dat het verstandig was om even naar Tiel te komen voor een plan van aanpak.
4 opties beproken:
een gesprek en daarna:
- crisis thuis uitzitten met vinger-aan-de-pols-contact met GGZ
- thuis uitzitten met extra of andere medicatie
- crisisopname van paar dagen tot een week
- reguliere opname die wat langer duurt

Uiteindelijk konden we pas om 17.30 daar zijn, dus het gesprek vond plaats bij de acute dienst. Ik had verwacht dat het op een crisisopname uit zou draaien, maar terwijl ik daar mijn verhaal deed kwam ik er zelf al achter dat ik veel liever weer naar huis ging (klinkt zo logisch, maar voorheen was een opname in mijn ogen meestal de gewenste optie) en dat ik het met goede afspraken thuis ook wel aan zou kunnen. De arts en de spv'er waren het met me eens (en Albert gelukkig ook, die moet tenslotte leven met het ongeleide projectiel dat ik soms ben). Verteld over hoe wij zelf veiligheid inbouwen als het slecht gaat: kalmerende medicatie in dagporties ipv week- of driedagendosering, net iets vaker dan anders vragen hoe het gaat en als Albert moet werken nemen we van tevoren mijn dag door en, de belangrijkste factor: de vraag "ben je er nog als ik thuiskom?", een vraag die gebaseerd is op een diep vertrouwen en waar ik altijd een eerlijk antwoord op zal geven.
De spv'er (die we nog kenden uit vroegere crisismomenten) vond die afspraak heel typerend voor ons als stel. Het was sowieso een fijn gesprek. Dacht in eerste instantie dat het weinig meerwaarde had, maar ik denk dat ik het nodig had om uit te vogelen of ik wel/niet opgenomen wilde worden. De geur van de doorgekookte avondprak die onder de kliniekdeur vandaan kwam hielp ook wel mee ;)

Ik kreeg van alles aangeboden, heb niet tegen alles ja gezegd. Een week op de HAP-lijst (vooraanmelding bij huisartsenpost zodat we zonder tussenkomst van huisarts bij de acute dienst terecht kunnen): ja graag. De volgende dag even bellen met m'n behandelaar: ook graag. Dagelijks gesprekje in levenden lijve of via de telefoon: nee, bedankt. Gewoon eerlijk gezegd dat ik liever met de mensen om me heen praat en dat ik inmiddels goed in staat ben om aan de bel te trekken.
Grappig eigenlijk, om vooruitgang te constateren terwijl de boel toch op scherp staat.

Wat de trigger nou eigenlijk was? Tja, toch dat vrijwilligerswerk. De communicatie tussen mij en de coördinator loopt niet soepel en ik voel me in een richting gedwongen waar ik me niet lekker bij voel. De onzekerheid over wat ik wel/niet kan is groot en ik heb het idee dat ik ontzettend moeilijk aan het doen ben. Ben als de dood ergens in te stappen en dan te falen. Tuurlijk mag een mens falen, maar het zou zo'n slechte start zijn. Ik wil zelfvertrouwen opbouwen en beginnen met iets waarvan ik weet/aanvoel dat ik het kan. Er komt in augustus/september een plekje vrij in het kaarsenatelier en dat lijkt me een perfecte plek om te beginnen. Er wordt daar veel geknutseld (en er worden natuurlijk kaarsen gemaakt) en dat is een van de weinige dingen waarvan ik zéker weet dat ik dat kan begeleiden. Paar keer aangegeven dat ik dat het allerliefste zou willen, maar de vacature is er nog niet en ze willen me als nieuwe vrijwilliger zsm aan de slag hebben. Snap ik, is ook logisch, maar merk dat ik totaal niet assertief ben in aangeven wat ik niet wil.

Ik denk erover om er hulp bij te vragen. Bureau Arbeid begeleidt mensen met een psychische handicap die (weer) aan de slag willen, zowel richting vrijwilligerswerk als een betaalde baan.
Het leek me in eerste instantie zo overbodig: ik kan prima zelf een vacature vinden en sollicitatiebrieven/-mailtjes zijn geen probleem, ook intakegesprekken lukken me. Da's niet genoeg, merk ik nu. Ik ben al zo lang uit de roulatie (nou ja, heb eigenlijk nooit echt in de roulatie gezeten) en zit met heel veel twijfels en vragen, vooral wat betreft mijn achtergrond. Hoeveel vertel ik daarover, welke struikelblokken moet ik benoemen, hoe zorg ik dat er rekening wordt gehouden met mijn beperkingen? Wil mezelf niet in de vingers snijden, daar heb ik andere lichaamsdelen voor gereserveerd ;)

Enfin. Ben weer thuis, straks een telefonisch gesprekje met behandelaar en bekomen van de schrik.

maandag 5 juli 2010

Vrijwilligerswerk, nieuwe poging

Goed, daar gaan we nog een keer. Nieuwe ronde, nieuwe kansen?

Ik heb net de vrijwilligerscoördinator van de organisatie waar ik graag zou willen werken (vrijwilligerswerk dus) een mailtje gestuurd met de vraag of we na de zomer kunnen starten. Tot nu toe is ze enorm geduldig met me en ik heb goede hoop dat ik met de komst van een nieuw seizoen weer een stap vooruit kan zetten, in plaats van terugvallen & stabiliseren (da's waar ik nu zo'n beetje zit).

Heb het hart weer in m'n keel zitten, vind het echt heel eng om bezig te zijn met een stabielere toekomst en er vertrouwen in te hebben dat ik minstens 1 dagdeel in de week kan functioneren als werkend persoon. Of dat ik in elk geval dat ene dagdeel net kan doen alsof ik het kan ;)
Maar de zin is er en dat lijkt me een goed teken.

Het klinkt zo suf en zo cliché: iets terug doen voor de maatschappij. Ik gooi niet graag met dat soort termen en zie vrijwilligers ook zeker niet als Barmhartige Samaritanen. Okay, die zullen er best tussen zitten, maar daar hoor ik niet tussen. Ik denk nog geregeld aan een aflevering van Friends waarin het erover gaat dat geen enkele daad onzelfzuchtig is. Als ik morgen een miljoen win en alles doneer aan een weeshuis, dan heb ik daar zelf ook baat bij: een goed gevoel over mezelf. (@meelezende weeshuizen: ik speel in geen enkele loterij mee, dus reken er voorlopig niet op^^) Zelfs als je zoiets volkomen anoniem doet en dus geen bedankjes en waardering krijgt, dan nog is het onvermijdelijk dat je je er goed over voelt.

(Kan trouwens wel iets bedenken waarmee je iemand blij maakt maar er zelf niet blij van wordt: veel macht hebben en die afstaan aan dhr. Wilders. Hij zou er blij van worden, al die stemmers ws ook, maar ik zou me zelf zwaar klote voelen en ik denk ook niet dat mijn omgeving het me in dank af zou nemen. Maar goed, voorlopig ook geen potentiële politieke macht hier ;p)

Ik dwaal af. Tja, laat op de avond he?
Wat ik wilde zeggen: ik voel eindelijk weer de drang om niet meer alleen voor mezelf te leven. En voorlopig is er geen kindje om voor te zorgen, dus waarom zou ik alle energie weer terug in mezelf en mijn kleine kringetje laten stromen? Het leven heeft zoveel jaar alleen om mezelf gedraaid, meestentijds noodzakelijk om overeind te komen/blijven/te overleven en hoe gek ik ook op navelstaren ben: het "ikke, ikke, ikke" komt me onderhand de strot uit. De wereld is groter dan dat en ik wil 'm eindelijk eens gaan verkennen! En nee, dat neemt het verdriet van onvervulde wensen niet weg, dat is levensgroot aanwezig en de deur blijft hoopvol op een kiertje staan, maar blijven zwelgen helpt me niet verder, het zou juist dat laatste duwtje tegen die deur kunnen zijn. Nee, dan liever het verdriet een poosje met me meedragen terwijl ik verder wandel. Misschien staat m'n gewenste stabiliteit wel om de hoek te wachten en krijgen we een tweede kans. En heel misschien kan ik ooit loslaten. Dat voelt nu als doodgaan, maar een paar jaar geleden stond de gedachte aan een leven buiten de psychiatrie voor mij ook gelijk aan een vrije val. Mensen veranderen. Zelfs ik.


En intussen hebben mijn lief en ik elkaar kunnen feliciteren met 12,5 jaar samenzijn. Niet zonder slag of stoot nee, en ook niet zonder blauwe plekken (niet letterlijk!!), maar wat overheerst is een grote dankbaarheid: god, wat fijn dat jij in mijn leven bent en dat we elkaar gevonden hebben. Dat we elkaar kansen hebben gegeven en daarmee nieuwe kansen gecreëerd. Dat we los hebben kunnen laten wat achter ons ligt en dat we samen vooruit hebben leren kijken. En dat we poezen hebben natuurlijk! ;)

Zoals mijn wettige bedgenoot het in z'n slaap zo mooi verwoordde: "Praise the Lord! En als je 'lord' omdraait, krijg je 'drol'". Hallelujah en amen! (wauwauw)

(ik zocht een grappige versie maar dit is te mooi om niet te delen:)

donderdag 1 juli 2010

Ik ook nog steeds van jou

Van de week was de verfilming van Giphart's "Ik ook van jou" op tv, ik kwam er langsgezapt en bleef hangen. Geen topfilm, maar Angela Schijf is er zo mooi in, zo echt. Of misschien is dat de enorme herkenning die ik in haar rol zie, of wil zien: een jong meisje op het toppunt van haar borderline.
Het boek was mooier, maar ook daarvan weet ik niet goed wat ik ervan gevonden zou hebben als ik al die crisistaferelen niet uit eigen ervaring zou kennen.

Het kijken bracht mij terug naar hoe ik zelf was, hoe moeilijk ik moet zijn geweest om mee te leven en hoe fucking zwaar het was om zelf dat leven te leiden. Het brengt me ook terug bij de lotgenootjes die ik toen om me heen had, in het bijzonder het meisje dat het niet overleefd heeft.
Haar stem begint te vervagen in mijn hoofd, het is al bijna 9 jaar geleden dat ik haar aan de telefoon had. Maar hoe ze was, wie ze was: de glimp die ik daarvan tijdens onze vriendschap heb mogen opvangen blijft me altijd bij. Gezien wilde ze worden, gezien en gehoord. Dat is gelukt, maar de erkenning kwam te laat.

Toen, bij de woorden die ik op haar uitvaart mocht spreken, dacht ik dat het misschien maar beter was zo. Dat het nooit meer beter met haar had kunnen gaan. Ik was er immers van overtuigd dat ik, levend met dezelfde wanhoop als zij, ook geen echte toekomst had. Ja, een schijntoekomst in instellingen misschien, maar dat leek me zinlozer dan sterven.
Nu twijfel ik aan die overtuiging. Voor mezelf ben ik er inmiddels wel uit dat er toekomst is, maar misschien was dat voor haar ook wel weggelegd. Ik weet het niet zeker en zal het ook nooit weten. Haar verhaal eindigde zoals in de film: een lelijk graf, met haar naam in graniet gebeiteld. En in de aftiteling, net als in de steen, een jaartal: 2001.

Ik houd haar vast, spreek haar naam geluidloos uit als ik in een kerk een kaarsje brand (en grijns dan even bij de gedachte aan de weerstand tegen het traditionele geloof die we deelden), hef in stilte het glas/de fles als ik een tequila-biertje drink en weet haar adres nog steeds uit m'n hoofd. En in de nacht van 27 op 28 juli huil ik. Ze is gezien, ze is gehoord. Ze heeft een steen verlegd in mijn rivier en daar ben ik haar dankbaar voor.