Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 18 september 2010

Ruïnes en Spoken

Gisteren waren we bij een voorstelling van Stef Bos, "Een ander licht". Een voorstelling over een reeks bijbelse figuren, dichtbij gehaald en vertaald in prachtige kleine liedjes.
Het "Lied van Lot" gaf me kippenvel en zette me aan het denken: in november is het een jaar geleden dat ik aan NaNoWriMo begon, een periode waarin ik eindelijk de knop omgezet kreeg om het verleden af te sluiten. Dat thema is gebleven en ik blijf er behoorlijk vast in zitten.
Voornemen: in november begin ik aan een nieuwe novelle en ga ik proberen de thema's die nu spelen op papier te krijgen. Schrijven is voor mij een methode die werkt en met zo'n kader van 50.000 woorden in 1 maand kan ik mezelf over grenzen & beperkingen heen trekken. Laat maar komen en laat het zich maar uitkristalliseren!



Ik sta op de grens
Van vroeger en later
Voor mij een ruimte
Die ik nog niet ken

Achter mij alles
Wat ik achter moet laten
Ik sta hier met niets meer
Dan alleen wie ik ben

Ik maak van wat was
Een veilige haven
Al heb ik die stad daar
Al tijden vervloekt

Toch lukt het me niet
Het verleden te laten
Voor dat wat het is
Een gesloten boek

Maar als ik nu omkijk
Ben ik verloren
Maar iets houdt me tegen
Om verder te gaan
Als ik nu omkijk
Dan blijf ik voor altijd
Gevangen in alles
Wat niet meer bestaat

En al zou ik ook teruggaan
Er is niets meer over
Ik weet het en toch
Ligt de twijfel nog dwars
Al vind ik niet meer
Dan ruines en spoken
Het laat me niet los

Ik kan nog niet breken
Met dat wat voorbij is
Ik woon in mijn dromen
Nog steeds waar ik was
Ik sta op de grens
Van vroeger en later
En achter mij ligt daar
Een brandende stad

En als ik nu omkijk
Ben ik verloren
Maar iets houdt me tegen
Om verder te gaan

Als ik nu omkijk
Dan blijf ik voor altijd
Gevangen in alles
Wat niet meer bestaat

Al zou ik ook teruggaan
Er is niets meer over
Ik weet het en toch
Ligt de twijfel nog dwars
Al vind ik niet meer
Dan ruines en spoken
Het laat me niet los
Het houdt mij nog vast

Als ik nu omkijk
Blijf ik hier stilstaan

donderdag 2 september 2010

Ontslagen cliënte

De storm is gaan liggen, m'n meest recente crisis is weg aan het ebben. Het was een stevige, van het niveau waarvoor ik eerder een crisisopname zou hebben overwogen. A dacht ook dat het die kant op zou gaan, vertelde hij vanavond.
Ik weet het, het is geen schande om hulp te vragen, vaak is het juist een goede stap. Ik ga ook niet beweren dat opnames en professionele hulp slecht zijn, helemaal niet. Maar op dit moment, in deze fase van m'n leven, geeft het me een goed gevoel dat ik de storm thuis uit heb kunnen zitten  Dat A en ik er met ons eigen crisiszorgplan (dat niet op papier staat, maar waarvan we beiden dezelfde versie in ons hoofd hebben zitten) en wat kleine maatregeltjes zomaar zelf uitkomen. Ben ik best trots op.

Het voelt onwennig nu. Ik ben gesloopt en kan nog weinig hebben, maar voorheen was dat voor de buitenwereld duidelijk te zien: dan zat ik in een kliniek of was ik net thuis uit de kliniek. Dan weet je: die heeft even tijd nodig om weer op adem te komen.
Maar hoe maak je zoiets duidelijk als er niet zo'n helder symbool als een klinische opname zichtbaar is geweest? Tuurlijk heb ik wel aan een paar mensen verteld hoe het met me ging en via telefoontjes met m'n moeder zal die info ook wel bij familie zijn beland (nee, is geen verwijt, in dit soort situaties vind ik het juist fijn om niet elke keer opnieuw m'n verhaal te hoeven doen, daar is vaak geen puf meer voor), maar nu is er dus geen moment waarop je kunt laten weten "ik mag weer naar huis". Kijk, en dan is een blog toch ook wel handig ;)

De komende weken hebben we vakantie. Nou ja, A heeft vakantie en ik vind het fijn om die weken ook zo te noemen. We hebben wat plannetjes, maar leggen nog niet teveel vast zodat we optimaal gebruik kunnen maken van de 'goede' dagen. Kalmpjes aan verder, van dag tot dag.
De afspraak met Bureau Arbeid in goed overleg verplaatst naar het eind van de maand en dan begint A ook aan zijn studie. Voor beiden een mooie stap in de goede richting.

Lijden

We liggen naast elkaar in bed, een zwarte kat spinnend tussen ons in. Ik bekijk mijn nagels en zucht. "Er zit een scheur in." Mijn duim voelt aan het randje, dat meebeweegt. "Verdomme, zo wordt het nooit wat. Nou ja, welterusten liefje, ik ga nog even lezen."
Een kus en ik draai me op mijn zij, sla het boek open waar ik gisteren in begonnen ben. Mijn ogen vreten de letters en in een onbewaakt ogenblik dwaalt die vinger naar mijn mond.
"Fuck, hij is eraf!"
Gegrinnik achter me. "Weet je wat ik zou willen? Dat dit jouw probleem was. Dat jij je echt druk zou maken om een gescheurde nagel."

Grijns. Hij heeft gelijk. Morgen knip ik al m'n nagels kort, dan kan ik me weer volledig toeleggen op Lijden met een grote L. Hoewel, moest mijn haar niet dringend geverfd worden?