Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


maandag 14 november 2011

NaNoChaos



Ik schrijf met horten & stoten dit jaar en dat is te zien! De rode vakjes staan voor dagen dat ik helemaal niet geschreven heb, de groene voor de dagen dat ik belachelijk veel geschreven heb. Vorig jaar stond mijn grafiekje vol lichtgroene vakjes (=dagdoel van 1667 woorden gehaald), met slechts een paar van deze felgroene en rode.

Structuur en discipline is er niet zo, mijn novelle lijkt inmiddels meer op een bundel korte verhalen, maar ben wel tevreden: de inspiratie stroomt. En da's precies waarom ik meedoe aan NaNoWriMo!

Privé gaat het allemaal niet zo lekker, maar heb op dit moment niet de behoefte om daar uitgebreid op in te gaan. Komt wel weer.

woensdag 2 november 2011

Het tellertje volgt nog, maar ik zit inmiddels op 5000+ woorden en leef helemaal op van al het geschrijf!

maandag 15 augustus 2011

Dag Sach

Click to play this Smilebox slideshow
Create your own slideshow - Powered by Smilebox
This free slideshow generated with Smilebox

zaterdag 13 augustus 2011

Ik denk

Of weet eigenlijk wel zeker dat ik weer in een depressie beland ben. Een forse. Dit is niet alleen rouwen om een verloren vriend, dit is twijfelen of het leven nog wel zin heeft.
De stap naar hulp is huizenhoog. Wil niet, durf niet, mag niet.
Misschien dat het helpt als ik het hier toegeef. Misschien brengt dat beweging in de zaak. En misschien haal ik me nu veel te veel in m'n hoofd.
Bah.

donderdag 4 augustus 2011

Vooronderuit

In deze storm
kan ik
onderuit
niet meer van vooruit
onderscheiden

dinsdag 2 augustus 2011

vrijdag 15 juli 2011

Society

"Society, you're a crazy breed, hope you're not lonely without me" (Eddie Vedder)
Zoals het me altijd tijd kost om te antwoorden op de vraag 'waar kom je vandaan' (geboren in Brabant, opgegroeid bij Arnhem, nu in de Betuwe, maar een thuisstad heb ik niet), zo verloren begin ik me nu ook te voelen als het aankomt op mijn plaats in de maatschappij.
Op een gegeven moment was het me wel duidelijk: ik sta erbuiten. Ik ben er ook echt uitgestapt, heb alle pogingen tot een regulier bestaan aan de wilgen gehangen en werd fulltime GGZ-cliënt. Ziektewinst was het misschien wel, want ik vond een plek waar ik me thuis voelde: tussen de andere cliënten, bij de outsiders. Een kader, zo breed dat de meest bizarre gedachten en gedragingen nog tussen de lijntjes pasten.

"Nee, niemand gaat weg, dit is míjn feest.
En als ik wil vloeken, dan vloek ik,
dan vloek ik, dan vloek ik,
en iedereen vloekt. Dit is míjn feest.
Nee, niemand gaat weg. Dit is míjn feest.
En als ik wil vloeken, dan vloek ik
dan vloek ik, dan godverdomme "
(I.L. Pfeijffer voor Ellen ten Damme)

Er was een naam voor wat ik had, voor wat ik was. En met wat afkortingen in mijn dossier kon ik me ongeschikt laten verklaren. Ongeschikt om te werken, officieel, maar het was zoveel meer. Het gaf me ontslag van de verplichting te voldoen aan de verwachtingen die De Maatschappij van een jonge vrouw heeft. Het stond zwart op wit: iemand had aan de bedrading van mijn basis lopen knoeien en ik was kapot gegaan. Ik had mijn handen vol aan mijn kapotte zelf, zwieberde heen en weer tussen uit mogen flippen en hard moeten werken.

Want therapie, ontdekte ik, helaas, al gauw, is iets wat je zelf moet doen. En helemaal niet zo duidelijk als men het in behandelprotocollen omschrijft. Je rommelt maar wat. Volgt de ene raad op om vervolgens weer een compleet andere richting in te slaan, maar net wat de trend voorschrijft aan mensen met jouw labeltje. Je leert hier een beetje, pikt daar een tactiek op, komt op ideeën en gaat vervolgens weer eens keihard op je bek. Live & learn, trial & error. Veel error. En soms, als het echt niet meer ging: Ctrl+Alt+Delete. In medische termen "een TS". Tentamen Suïcide. Zo'n prachtwoord, maar zo verneukeratief. Ik haalde er steeds betere cijfers voor maar slaagde nooit.

Ik had een kader, een wereld. Met een betonnen plafond. Ja, wel wat beloften over reïntegreren, ooit, misschien. Maar daar geloofde ik geen zak van, er was immers niets om naar terug te keren - hoe kun je reïntegreren als je überhaupt nooit geïntegreerd bent geweest?
In deze wereld was ik tenminste een van de beter functionerende elementen, met de vrijheid om soms af te dalen tot hersenschorsniveau. Of op te stijgen, het is maar net hoe je het bekijkt. Heb er vaak naar verlangd om alleen nog maar primair te zijn, om alle inzicht overboord te kunnen gooien en te schreeuwen naar de schaduwen die niemand anders zag. De controle los te laten, vol gas te geven en hardop te leven. Altijd zo fucking bewust van hoe ik overkwam op anderen, wat er wel niet gedacht zou worden en hoe ik gezien, gehoord of genegeerd wilde worden. Dus nee, zo goed was ik nou ook weer niet in gestoord zijn.

"Ik ben niet gek, ben helemaal niet gek, ik ben een nagemaakte gek" (Spinvis)

En nu? Ik heb het beton boven mijn hoofd gebroken en staar naar de wolken in de open lucht. Het regent en ik heb het koud. Ik zou in elkaar willen duiken, schuilen in een hoekje, terug naar wat ik was. De ultieme vrijheid van complete gekte bereiken en verzuipen in waanzin. Doe maar een dikke vette IBS met daarna een oneindig lange RM. Laat me maar eens terecht in de ICU slapen.

Het kan niet meer. Terug is geen optie.
Ik ga vooruit, voorwaarts, denk ik. De grond is hard en ik loop nog steeds in mijn psychiatrische pyjama. Ik zie hoe slecht ik pas in de wereld waarnaar ik op weg ben. Draai telkens een beetje mee, met telkens weer die conclusie: het gaat me allemaal te snel, ik heb zoveel gemist, ben zo slecht op de hoogte. Voel me dom, lomp en onhandig. Zeg de verkeerde dingen en blijf daar vervolgens weken over piekeren. Mijn hoofd loopt over en ik kan de middenweg nergens meer vinden. Ben inmiddels de draad van dit verhaal ook compleet kwijt.


"And when you think more than you want, your thoughts begin to bleed"

zaterdag 25 juni 2011

En daar gaan we...

Over precies een uur lig ik in de behandelstoel.
Ga ik dit echt doen?

Godsgruwelijk bang.

zondag 19 juni 2011

Hoop?

Ik weet het niet meer en sta op het punt alle hoop op te geven.
Ik slaap haast niet en als ik slaap, zijn het alleen maar nachtmerries. Nachtmerries vol herinneringen. De ene nacht word ik verkracht, de andere nacht bevind ik me op een gesloten afdeling met een Rechterlijke Machtiging voor een half jaar. Nachten waarin dieren levend worden gevild; hun gegil blijft uren na het ontwaken nog doorklinken. Nachten waarin ik mensen dood, zoals de perverselingen die mijn zusje, broertje en mij van onze onschuld hebben beroofd. Plus het daarbij horende schuldgevoel: mea culpa, mea culpa. Ik had hem álles moeten geven, dan had hij zijn klauwen in elk geval vol en was mijn zusje veilig geweest. En waarom zie ik achteraf, zoveel jaren later, pas de tekenen dat mijn broer ook de dans niet ontsprong?

Mijn allergrootste angst is psychotisch worden tijdens het ontwaken uit de narcose die ik komende zaterdag krijg. Mijn psychiater heeft uitgezocht dat de combi van mijn medicatie en de narcosemiddelen geen verhoogd risico op een postoperatieve psychose geeft, maar dat angst/stress/paniek wél van invloed kan zijn.

Er is een angstbeeld vast komen te zitten in mijn hoofd en met alle Linehan/RET/VERS technieken die ik geleerd heb krijg ik het niet weg. Alles in mij zegt dat dit mijn laatste 'normale' week is, dat de beerput die opengetrokken wordt door die ingreep mij terug bij af zal brengen. Dat ik met een dikke vette psychose op de gesloten afdeling zal belanden en daar voorlopig niet meer uit zal komen. Ik ben al een kliniektas aan het inpakken met een gezicht dat op walging staat.
De kliniek stond tot voor een paar jaar geleden voor veiligheid, voor een oord waar ik even buiten het dagelijks leven kwam te staan en tot mezelf kon komen. Het hielp bijna altijd.
Maar nu griezel ik van de aanblik van het gebouw en associeer ik het met 'het niet meer zelf mogen doen', de regie van mijn leven overgeven aan anderen, bemoeienis van alle kanten, als een schaap drie maal daags in de rij staan voor het medicijnkarretje, de spanning/agressie die op elke afdeling hangt, de hele rits aan verplicht sociale momenten, artsen die gaan rommelen met je medicatie en de maaltijden waar zelfs de grootste positivo depressief van zou worden. Je partner op bezoek tijdens de dagelijkse bezoekuren en telkens de pijn als hij weer moet vertrekken.. GVD, ik WIL dat leven niet meer!!!

Maar toekomst, ik weet niet of het zin heeft er nog aan te werken met alle bezuinigingen op het sociale vangnet. Er komt hoe dan ook een herkeuring en als ik niet meer verbonden ben aan het GGZ, dan is de kans klein dat ik mijn uitkering mag houden. Werken aan herstel staat gelijk aan het verliezen van financiële veiligheid. Maar terugvallen binnenkort ook, opnames gaan over een tijdje een kostenpost van 600 euro (p.j.) met zich meebrengen. Dat kunnen we helemaal niet opbrengen. Ik voel me gevangen tussen 2 scenario's die me beiden gruwelijk angst aanjagen.

In september zou ik me mogen uitschrijven uit de GGZ. Ben zo boos dat er juist in dit half jaartje 'op proef' zoveel gebeurt dat me uit balans schopt. Ik weet niet of ik in september wel mijn vrijheid kan gaan vieren.

Ik maak me zorgen om de suïcidale gedachten waar ik nu dagelijks mee wakker word, om de steeds sterker wordende neiging om weg te lopen van huis en alles achter me te laten.

Over 2 weken 'moet' (nee, 'wil') ik me sociaal van mijn beste kant laten zien omdat we gasten krijgen. Ik heb ze zo weinig te bieden en de planning eromheen geeft paniekgevoelens. Ik heb geprobeerd dat bezoek af te blazen, maar ze willen toch graag komen. Verheugde me al maanden op dat bezoek, maar nu ben ik alleen maar bang dat het teveel is. Ik heb mijn energie nodig om bij te komen en bovendien ben ik bang dat het enige wat ik ze te bieden zal hebben een rondleiding op de gesloten afdeling is. Dág leuke vakantieplannen (waar toch al geen geld voor is).

Door die narcosebehandeling is rondkomen op het moment een enorme uitdaging. Al een dikke aanbetaling gedaan van 600,- en de verdere kosten, iets meer dan 1000,-, moeten we meteen na de ingreep afrekenen. Van dat laatste krijgen we een deel terug, maar het moet wel contant voldaan worden. Hoe doen andere patiënten dat, zijn die allemaal rijk? Wij zijn allang blij dat we rond kunnen komen, sparen is er echt niet bij.

Vanmorgen was de drang om weg te lopen (jep, net zoals kinderen en pubers doen) levensgroot, het enige dat me tegenhield was de afpraak die ik momenteel dagelijks met Albert maak: dat ik er de volgende dag nog zal zijn. Die afspraak is heilig voor me, ik zou hem ook nooit maken als ik met plannen zou lopen.

En dan is er nog Etsy. Vind het fantastisch dat mensen mijn zelfgemaakte spulletjes kopen, maar dit is weer een van die projecten waar ik me voor 200% op geworpen heb. En ik vermoed dat ik ook een soort burn-out heb. Heb m'n winkeltje tijdelijk gesloten.
Ik mis de Etsy wereld, de contacten die ik daar heb, maar het geeft wel rust. Er gaat veel, veel meer tijd in zitten dan ik verwacht had: het maken van spulletjes neemt minder tijd in beslag dan alles eromheen: goede foto's van je producten maken, omschrijvingen maken, spullenverpakken en op tijd op de bus doen, maar vooral: alle tijd die gaat zitten in netwerken. Contacten leggen, deelnemen/leiden van verkoop-events, 'treasuries' maken - eigenlijk alles om een beetje in de picture te komen en klanten te werven. En dan ga ik constant over grenzen heen, werk ik bijv 6-8 uur op een dag en heb dan nog dagen nodig om bij te komen. Dat moet anders, maar ik weet nog niet hoe.

Tot voor kort zat het me ook dwars dat ik op deze manier zwart bijverdiende, maar nu gaat het grootste deel van verworven inkomsten naar een goed doel (www.helpdezwerfkat.nl) en van wat er overblijft betaal ik mijn hobby's.
Zakendoen gaat me slecht af, ik ben niet commerciëel ingesteld en het administratieve gedeelte wordt elke keer een zooitje. Misschien went dat ooit?

Ik zie op tegen de komende nachtdiensten van mijn lief, terwijl ik daar normaal niet zo om geef. Bang voor mezelf, bang om al die angsten zonder mijn maatje te moeten doorstaan.

Ik ben zo bang, zo bang.
Zal mij benieuwen of ik het zaterdag aa zal durven. En of mijn voorgevoel klopt...

donderdag 16 juni 2011

Stem voor Firma Zorgbehang!


Theatergroep de Firma Zorgbehang maakt sinds 2008 theater over allerlei zaken rondom de geestelijke gezondheidszorg (ggz). Geen rol of thema is haar te gek: ziektebeelden, opname, signalen, gevolgen, onbegrip, re-integratie, medicatie, het accepteren van... Er leven ontzettend veel vooroordelen en misvattingen rondom de ggz. Op ludieke wijze wil de theatergroep de beeldvorming over de ggz positief beïnvloeden, voorlichten en laten zien dat ggz eigenlijk helemaal zo gek nog niet is. Eigen ggz-ervaringen van de spelers zijn bron van inspiratie. De Firma Zorgbehang is tevens een re-integratieplek voor mensen met een ggz-achtergrond.

zondag 29 mei 2011

Rauw

<--- beetje ongenuanceerd stukje, maar het was vooral het gedeelte over sterke emotionele reacties dat me aangreep. Dát is waar ik nog steeds tegenop loop, dat is wat mijn dagen soms zwaar maakt: de regulatie van emoties klopt niet.
Rauw, ongereguleerd, ongefilterd, ongecensureerd.
Altijd willen dempen. Ik zou het liefst mijn hoofd onder narcose willen houden.

Nog zoiets: zelf de dingen niet aan zien komen, patronen pas achteraf zien. Ben momenteel als de dood dat iedereen ziet dat ik richting afgrond ga maar dat niemand het uit durft te spreken. In de hoop dat ik het toch ga redden of zo.
Zo bang om wakker te worden in een crisisbed met langzaam terugkerende herinneringen aan de chaos die eraan vooraf ging.

Ik ben eventjes niet zo heel blij met mezelf en het gaat ook eventjes niet zo heel erg goed.
How can you keep your head up high when the light at the end of the tunnel might be another train?

maandag 16 mei 2011

Stichting Help de Zwerfkat, voorproefje

Sinds kort hebben we een kat-op-afstand, helemaal in Uithoorn woont hij.
Hier alvast een filmpje over de opvang waar hij woont, ik zal er binnenkort uitgebreider op terugkomen:

zaterdag 30 april 2011

Boosmuziek

Volgens mij heeft iedereen wel een bepaalde song of muziekstuk om op te zetten als je slecht in je vel zit. Voor mij is dat al jaar en dag "Die Laughing" van Therapy. Dat album was er voor mij in de jaren dat mijn emoties telkens zo hoog opliepen dat ik bij God niet wist hoe ik het volgende moment zou moeten overleven. Herrie hielp dan soms, het gaf in elk geval vorm aan de chaos van binnen.
Een album ook dat mijn geliefde is gaan haten, want als hij die tonen hoorde, was het bijna altijd 'mis'.

Ik herinner me ee  geweldig gesprek met mijn therapeut Fred. Een al wat oudere heer afkomstig uit de psycho-analytische hoek (de sofa-therapie), altijd onberisplijk gekleed en met een keurig getrimd baardje. Hij arriveerde altijd bij het gebouw in trenchcoat en met een hoed op. In de zomer permitteerde hij zich subtiele Hawaii-prints in z'n overhemden.
God wat was ik gek op die man als therapeut! Het duurde even voordat hij mijn vertrouwen gewonnen had, maar daarna durfde ik zelfs felle discussies met hem te hebben en liet ik toe hoe hij op soms ongebruikelijke wijzen door wist te dringen in wat er nou écht bij mij speelde.

Ik vertelde hem een keer over deze muziek. Hij wilde het beluisteren en uiteindelijk volgde er een vriendelijke discussie over de tekst. Hij wilde weten waarom ik me er zo in herkende, gaf te kennen dat hij de tekst meer over drugsgebruik vond gaan. "Until it Sleeps" van Metallica vond hij qua tekst meer gepast :)

Al met al is dit wel de muziek waartoe ik mijn toevlucht zoek op momenten dat emoties me overspoelen. De herrie in m'n oren, de teksten die ik woord voor woord mee zou kunnen schreeuwen.
Zoals nu. Het doet er verder niet toe waarom ik me juist nu zo klote voel (oftewel: dit houd ik liever voor mezelf), maar het is wel even heftig. Dus even mijn boze hoofd doorblazen via de koptelefoon, een beetje van me afschrijven en dan straks weer diep ademhalen en verder gaan...




Gimme something to breathe
Give me a reason to live
Close your eyes and see
What you have inside

I think I've gone insane,
I can't remember my own name
I think I've gone insane

Now the dream is gone
And your friends just tell you lies
Then you realise
You're gonna die anyway

I think I've gone insane, I can't remember my own name
I think I've gone insane, I can't remember my own name
I think I've gone insane, I can't remember my own name
I think I've gone insane

Lost in a world with no reality
I'm frightened to move
I'm frightened to speak
And I will kill for a good night's sleep*

I'm feeling, I'm feeling dead, dead, dead, dead

*I would!!! Insomnia drives people crazy!

zaterdag 19 maart 2011

Vrij


Eugene
16 maart 1968  -  7 maart 2011
 Mijn oude penvriend, Eugene, is overleden. Hij was een bijzondere man en ik wil graag wat woorden aan hem wijden.

Er was een tijd dat verschillende van mijn vrienden in de gevangenis zaten. Niet omdat ik zelf in die kringen rondhing, maar omdat ze mijn penvrienden waren.
Dat is ooit begonnen na het zien van Dead Man Walking; ik vroeg me af of ik ook in staat zou zijn tot zo'n soort vriendschap, of ik me over die weerstand heen kon zetten. Niet veel later zag ik in het Amnesty-krantje een oproepje om post te sturen aan gewetensgevangenen en/of gevangenen die zaten te wachten tot hun doodstraf uitgevoerd zou worden. Zo rolde ik er eigenlijk vanzelf in, in eerste instantie alleen met contacten die ik via Amnesty opdeed, later ook met mensen die ik via oproepjes van hun familie op internet vond.

Van Eugene wist ik alleen dat hij destijds halverwege de dertig was, van schrijven, poëzie en tekenen hield en dat hij een straf uitzat van 30 jaar. Het enige wat ik over zijn straf wilde weten, was of het een zedendelict betrof, dat was een grens die ik niet wilde passeren. Dat was niet het geval.
Het klikte meteen en algauw vlogen de brieven over en weer tussen Nederland en de VS. Ik vond het altijd zo frappant dat 'zijn' gevangenis op een steenworp afstand stond van Kurt Cobain's geboorteplaats, een persoon in wie ik zoveel herkende (nou ja, minus de muzikaliteit, die zit er bij mij niet in). Op een vreemde manier gaf dat al een band.

Het ging in die tijd ronduit kut met mij en Eugene was er ook niet best aan toe. Hij zat vanaf zijn 17e in zijn cel, ik vanaf m'n 10e in de mijne. Levens die vanaf dat moment voorgoed veranderden, opgroeien dat onderbroken werd. Ik weet het, het is een rare vergelijking, schuld versus onschuld, maar de overeenkomst was er wel degelijk. Beiden hadden we veel, heel veel nagedacht over onze levens en droegen we het verleden mee de toekomst in.
Van alle 'prison penpals' die ik gehad heb, was hij degene die me het meeste raakte. Honderden brieven zijn er over en weer gegaan, we leerden elkaar steeds beter kennen. Heel langzaam begon hij ook te vertellen over zijn delict en hoe het zover had kunnen komen, we hadden lange conversaties over 'hoe om te gaan met schuldgevoelens'. Want ook ik liep daar mee rond. De therapeut die ik destijds had gaf me wijze raad die ik ook met Eugene kon delen: ga na of je schuldgevoel (of welk deel daarvan) terecht is en onderneem actie als je op terechte schuld stuit. Doe iets, al is het maar symbolisch, om vergiffenis te vragen voor wat je fout hebt gedaan. En vergeef jezelf daarna, niemand heeft er iets aan als jij stopt met werken aan je toekomst vanwege schuldgevoelens. Eugene heeft daarin een grote stap gezet, waar ik verder niet over uit wil wijden, maar geloof me: het was mooi en het was oprecht. Niet dat hij het ooit los heeft kunnen laten, maar er kwam wat ruimte vrij voor ontwikkeling.
Zelf heb ik de woorden van mijn therapeut wel opgeslagen, maar het was te vroeg voor mij om er echt iets mee te gaan doen. Dat kwam pas jaren later.

Het was voor mij heel erg helend om een klankbord in de vorm van een penvriend te hebben. Van me af schrijven, maar ook vragen beantwoorden, aan het denken worden gezet, na moeten denken omdat het niet in mijn moedertaal ging. Suicidepogingen moeten verantwoorden aan een boze vriend. Het besef ook: ik vóél me opgesloten, maar ik bén het niet. Ik heb kansen die hij niet heeft.
Het deed me ook goed om energie te steken in die vriendschap, te merken dat mijn brieven waarde hadden voor iemand.

Voor mij was hij ook een levend argument tegen de doodstraf: de man die ik leerde kennen was allang niet meer de onbezonnen tiener die destijds voor de rechter stond. Ondanks het harde gevangenisleven heeft hij de zachte kant van zijn karakter omarmd en veranderde hij in een volwassen man die geleerd heeft van het verleden.

Groot was mijn blijdschap toen eind 2005 het bericht kwam dat hij vrij zou komen.
Groot was ook mijn teleurstelling toen onze vriendschap al vrij snel daarna verwaterde. Ik voelde me genaaid, om het zo maar te zeggen. Zoveel jaar vriendschap en dan tabee? Vanaf dat moment ben ik gestopt met correspondentie met andere gevangenen
Pas later begreep ik waarom hij het contact afhield: na 20 jaar cel kon hij nauwelijks aarden in het vrije leven. Hij moest de muren om zich heen weer optrekken om te overleven en had geen ruimte voor gevoelige vriendschappen.
Dat besefte ik pas een maand of vijf geleden, toen we via facebook weer contact kregen. Wanhoop las ik in zijn berichten, onmacht en boosheid op zichzelf omdat hij zijn dromen niet waar kon maken. Nog steeds een gevangen man. Een man waar ik eerlijk gezegd ook niet veel mee kon, dit was niet de persoon die me zo dierbaar was geworden.

16 maart, z'n verjaardag. Nog snel even iets posten op zijn facebook voordat ik de deur uit moest. En daar ontdekte ik dat hij negen dagen eerder om was gekomen bij een autocrash, samen met zijn jeugdliefde met wie hij sinds een paar weekjes weer was herenigd. Hoe bitterzoet.

Ik ben verdrietig, verdrietig om het verlies van een oude vriend, verdrietig om het geluk dat hij eindelijk had gevonden en dat zo snel ten einde kwam. Verdrietig ook omdat ik zijn brieven herlees om er passages uit te halen die zijn familie wat kunnen troosten.

Ik hoop dat de liefde de tralies om z'n hart heeft doen smelten. Zijn vrijheid heeft hij in ieder geval terug.
Rust zacht, vriend die ik kende, persoon die je je nooit hebt kunnen worden. Ik vond het fijn je vriend te zijn en hoop je nogmaals tegen te komen.

maandag 28 februari 2011

Intieme Vreemden

 Ja, ik heb er veel gehad. Mannen en vrouwen van zo ongeveer alle leeftijden, in allerlei posities. Ik heb veel met ze gedeeld, ze alles over mezelf verteld en vaak heb ik ook veel over hun levens geleerd.
Ze waren niet allemaal aardig en/of aantrekkelijk, maar ach, je doet met wat je krijgen kunt en op den duur scheiden de wegen altijd weer. Wat maakt het dan uit of zij jou op je minst voordelige momenten hebben gezien, dat ze zomaar jouw geheimen weten? Het is hun werk om intiem te zijn met jou.

Hoewel beide seksen voldeden, had ik toch de voorkeur voor mannen, het liefst met veel ervaring. Toch lastig dat er dan elke keer weer vrouwen aangeboden worden, mijn voorkeur schijnt niet doorsnee te zijn.
Verliefd? Nee, nooit. Ook niet als ik heel kwetsbaar was, zelfs niet als ik ze volledig vertrouwde en me fijn bij ze voelde. Daar ben ik blij mee, want het zou helemaal niet zo raar zijn als het toch een keertje gebeurd zou zijn.

Hun kamertjes, kleine ruimtes waaraan ze hun eigen draai probeerden te geven, maar die toch altijd herkenbaar zijn: hier werkt er een. Soms ontbraken zelfs de nachtkastjes niet. Mijn god, wat heb ik veel beleefd in die kamertjes. En wat was het fijn toen er nog gerookt mocht worden, na of tijdens het zwoegen kan een shaggie zoveel bevrediging bieden.

Nou ja, hulpverleners dus. Ik zou ze voor de grap eens moeten tellen, dat zou echt een lange lijst zijn. Wellicht zou mijn dossier wat helderheid kunnen verschaffen, maar die fout heb ik reeds twee keer gemaakt. Je dossier inkijken is niet zo heel erg leuk.

Afijn, ik heb afgelopen week een officieel gesprek gehad waarin ik het voorstel heb gedaan me uit te laten schrijven bij de GGZ. Niet omdat ik genezen ben en ook niet omdat ik boos ben. Superstabiel ben ik niet en ik wil graag een stuk zelfstandiger worden dan ik nu ben, maar ik heb evenwicht en veerkracht. Ik denk dat de zijwieltjes aan mijn fiets al een hele poos omhoog geklapt staan en ze beginnen me in de weg te zitten. Praktisch, maar vooral ook symbolisch: elke keer als je ze ziet, dan weet je weer waarom je ze nodig had. En ook dat je ze met een kleine handeling weer uitklapt, een escape.
Ik wil weten hoe het zonder is, ik wil weten of ik kan wat ik denk dat ik kan. En ik wil ook weten of ik zelf weer op kan krabbelen als ik val en of de schade dan beperkt blijft.

Ik vond het heel, heel eng om dit gesprek aan te gaan. Heb het ooit eerder gevraagd en dat draaide uit op een IBS want "onverantwoord, impulsief, gevaar voor jezelf". Drie keer raden waar mijn dromen de dagen vóór dat gesprek over gingen ;)

Tijdens het wachten in het GGZ-gebouw zag ik veel bekende gezichten, inclusief de twee artsen waar ik de meeste strijd mee heb gehad. Stel je eens voor, bedacht ik me, dat je nooit meer bang hoeft te zijn één van die twee waardeloze figuren in een machtspositie aan te treffen. En K. kwam langs, de hulpverlener voor wie ik ooit thuis spaghetti heb gekookt. Wat zou het gaaf zijn om hem alleen nog maar buiten de kliniek tegen te komen! En ook de hulpverlener die ik tijdens mijn allereerste klinische opname leerde kennen en met wie ik zeldzaam intensieve gesprekken heb gevoerd tijdens die zomer in Bennekom was er. Hij wees ons de weg naar een andere afdeling. Herkende mij niet. Auw.
Maar echt heel moeilijk vond ik de confrontatie met een man die ik al zo vaak in de kliniek tijdens het lijf ben gelopen en die zo goed op weg was de laatste keer dat ik hem zag. Een wezenloze blik, een traagheid die een hoge dosering antipsychotica deed vermoeden, blote voeten in plastic slippers, een blad zelfgebakken koekjes in z'n handen, klaar om uit te delen op de afdeling. Ik zag mezelf. En keek weg. Als een buitenstaander.

Dit vangnet hangt sinds een poos in het trappenhuis. Je kon
namelijk van de 2e verdieping tot in de kelder springen.


Het gesprek ging goed. Mijn, wederom nieuwe, behandelaar reageerde net zo positief als de psychiater die ik hier een paar weken geleden telefonisch over heb gesproken. Ik hoefde niet te zoeken naar woorden, wist zo duidelijk wat ik wilde zeggen en de boodschap kwam over. Ze kon het zich voorstellen, vond het een natuurlijke en gezonde reactie en zag ook in mijn dossier dat ik al een hele poos geen hulp meer heb gevraagd en schijnbaar een stuk beter om kan gaan met m'n beperkingen.
Het wordt "in het team gegooid". Ik verwacht dat men akkoord gaat. Wil er nog eens goed voor gaan zitten om te overleggen hoe mijn medicatie dan geregeld wordt en welke stappen ik moet zetten als ik toch weer behoefte krijg aan zijwieltjes, maar ik denk dat ik heel binnenkort geen officiële GGZ-cliënt meer zal zijn. Na bijna 20 jaar voelt dat als een grote, spannende en vooral bevrijdende stap!

dinsdag 1 februari 2011

It giet oan!

Voor zover je blij kunt zijn met iets waar je enorm tegenop ziet: hoera, in april krijg ik een narcosebehandeling als start van het angstverminderingstraject bij de angsttandarts! Twee uur onder zeil, waarin ze een hoop werk kunnen verrichten. Voor de rest van het traject kan ik terecht bij de vrouwelijke arts die me vlak voor de kerst geholpen heeft.

Vorige week had ik de officiële intake. Stelde veel minder voor dan ik verwacht had, maar misschien is dat omdat ik intakes associeer met lange gesprekken waarbij doorgezaagd wordt over je hulpvraag. Hier was de hulpvraag duidelijk: ik heb pijn, ik ben bang en ik wil daarvan af!
Omdat ik op dat moment ook erg veel last had, stelde de arts voor om daar meteen iets aan te doen, het zou trekken worden. Op een of andere manier had ik in m'n hoofd dat trekken minder eng was dan boren. Ehm...think again. Die klotekies liet zich niet zomaar trekken en ook al was ik goed verdoofd, het ging me niet in de koude kleren zitten. Nu, zes dagen later, nog steeds niet. Ik balanceer tussen de pijn van een ontsteking enerzijds en de horror van flashbacks anderszijds.

Gisteren zijn we terug gegaan. Het kijken was zo klaar: inderdaad, ontstoken. Antibioticakuurtje. Ik hoop dat het snel gaat werken, krijg de boel niet meer verdoofd met pijnstillers.

Nou ja, de eerste stappen zijn gezet en we weten dat we straks de narcose kunnen betalen. Ook best belangrijk ;)
Maar wat zal ik blij zijn als dit straks allemaal achter de rug is!

Een van de lastigste dingen vind ik nog dat ik merk dat het verleden zo slecht verwerkt is. Het is toegedekt met een heleboel gedragstherapie, maar de beerput zit er nog en ik haat het om met deze bom in m'n geest rond te lopen. Misschien dat ik het ooit nog doe, die bom onschadelijk maken. Ik denk dat het kan en ik denk dat ik er de kracht voor heb.
Maar eerst maar eens stabiel zien te worden en met losse handen leren fietsen. Het verleden komt later.

dinsdag 18 januari 2011

Cats & Threads: geopend!

Etsy
Xamantha

Nie heppele, kan seffel

Tja, en dan zijn er van die momenten waarop je je afvraagt of het nu eens niet de omstandigheden zijn die je de das om doen, maar je eigen koppigheid om hulp(verlening) toe te laten.

Het gaat niet lekker en dat mag. Als dierbaren het moeilijk hebben, dan is het voor mij niet meer dan logisch dat ik meeleef. Misschien zou het wat minder mogen, maar tegelijkertijd wil ik het ook wel accepteren als een karaktertrek die bij me hoort. En niet persé negatief is: vreugde delen kan ik ook, stralen als het een ander goed gaat.
De laatste jaren kan ik er steeds beter mee omgaan, kan ik wat grenzen stellen voor hoeveel ik toe wil laten, maar soms komt alles tegelijk en dan is er kortsluiting. Ik ben 100% borderline momenteel. Nou ja, minus de dierenpantoffels waarvan ik ooit met een behandelaar heb vastgesteld dat je 'ons soort' eruit pikt in opnamesituaties vanwege de neiging enorme tijger-/konijnen-/berensloffen te dragen. De mijne zijn al jaren geleden de kliko ingegaan, dus op dat punt mag ik mezelf genezen verklaren. Blijft er nog 99% borderline over. Hiep hoi. Mijn stemmingen zijn intens en wisselen in rap tempo, er is een groot verlangen naar het dempen van emoties en gedachten (dempen in de breedste zin van het woord), ik word gek van de nachtmerries en loop weer hele nachten te spoken. Veel achterdocht, veel angst, veel irreële gedachten en ook best wel ontremd. En nog wat dingen waarvoor ik eigenlijk aan de bel zou moeten trekken.

"Stomme bel," hoor ik een van Alberts cliënten mopperen, "stomme bel, daar ga ik echt niet aan trekken hoor!".
Ik ben er nog niet uit of mijn huidige koppigheid voortkomt uit angst voor een enorme terugval of dat het nog steeds het gezonde afzetten na jarenlange afhankelijkheid is, maar wat ik wel weet is dat je me momenteel met geen 10 paarden het gebouw van de Gelderse Roos in krijgt. En zeker niet zoals de kaarten nu liggen: hoppa, weer een nieuwe behandelaar, stel je maar open, ga je energie lekker in de zoveelste kennismaking stoppen, vertrouw een vreemde maar blindelings omdat hij/zij daarvoor geleerd heeft. En wie weet zit je in no time aan de antipsychotica en mag je het crisisbed weer gebruiken.

Ik weet het, dit is heel erg zwart-wit denken. Weinig ruimte voor grijs in m'n kop. Ik heb de laatste tijd uit alle macht geprobeerd er wat nuance in aan te brengen, maar krijg het niet voor elkaar.
En om eerlijk te zijn: er is al gesproken over uitschrijven bij de GGZ. Alleen twijfel ik nu of dit het juiste moment is.
Maar ik mag de andere kant van de medaille niet uit het oog verliezen: ik heb goed in de gaten dat ik op een randje balanceer en de ervaring van het afgelopen jaar is dat ik ook zonder hulpverleners mijn evenwicht kan bewaren. Dat is wat ik nu wil proberen: het inzetten van een aantal beproefde middelen (regelmaat, actief zijn op creatief/ambachtelijk vlak, afleiding zoeken bij neiging tot vluchten, van me afschrijven en vooral: kalm blijven. Dit gaat wel weer over. Hoop ik. Ik wil het zelf doen en steun zoek ik momenteel liever binnen mijn eigen sociale netwerkje.

Qua creatief heb ik me op Etsy geworpen, een internationale marktplaats voor handgemaakte spullen. Wilde ik al jaren doen en na een hoop administratief gezeik heb ik een webwinkeltje aan mogen maken. Stapje voor stapje ben ik dat nu aan het vullen: voorwaarden en beleid onder woorden brengen, een naam bedenken, de spulletjes die klaar zijn goed op de foto zetten en die foto's vervolgens zo bewerken dat het aantrekkelijke plaatjes worden, het beschrijven van de dingen die ik gemaakt heb, er een prijskaartje op plakken...met mijn gebrek aan zakelijk inzicht is het nog een hele uitdaging waar ik m'n hoofd bij moet houden. En dat maakt het tot een uitstekend middel om de focus even te verleggen.

Voor vandaag:
regelmaat: nope
creatief actief: yep
afleiding zoeken bij paniek: min of meer
kalm blijven: nu pas, nu ik even geschreven heb
van me af schrijven: check

zaterdag 1 januari 2011

Opnamevrij

Ik kijk en zoek, lees verder en verder terug en realiseer me dat mijn gedachte klopt: ik ben in 2010 geen enkele keer opgenomen geweest. Wow. Dat is heel, heel lang geleden, een opnamevrij jaar.

Ik vond het een moeilijk jaar, hobbelig en taai. Veel evenwichtsoefeningen: val ik om of blijf ik staan? En zit daar ook nog wat tussenin?
De zoektocht naar evenwicht en een balans tussen zwart en wit is denk ik wel mijn rode draad geweest dit jaar. Stabiliseren was een doel dat ik vaak voor ogen had, een doel waar ik nog niet klaar mee ben. Ik ben nog steeds onzeker en zoekende, er is nog te veel angst en te veel verleden aanwezig, maar ik ben wel met elk van die zaken bezig geweest. Die mogen mee naar het nieuwe jaar, een jaar waarin ik hopelijk wat meer stappen zet (durf te zetten) dan in 2010.

Er gebeurt op dit moment veel bij mensen om wie ik geef. Eigenlijk het hele jaar wel, maar het voelt allemaal erg actueel.
Nee, ik ga die dingen niet naar me toetrekken om er mijn eigen pijn van te maken. Dat mechanisme ken ik en ik weiger eraan toe te geven. Maar meevoelen doe ik wel en tja, daar ben ik niet zo matig in. Dat ben ik en dat mag er zijn. Vind ik. Denk ik. Hoop ik. Ben kalm over de onrust in mijn hoofd, gebruik mijn energie liever voor doen wat ik kan ipv frustratie op te bouwen over wat buiten mijn macht ligt.

Goh, zo midden in de nacht, nu het vuurwerk buiten eindelijk verstilt, voel ik me best wel...ehmm...zen? Mindful? Nou ja, kalm in elk geval. Hopelijk kalm genoeg om eindelijk wat slaap te pakken.

Hoe goed of slecht 2010 ook voor je was, laten we van 2011 een beter jaar maken. Ik wens een paar mensen in het bijzonder een dikke portie extra geluk. Hoef ze niet op te noemen, ze weten het zelf wel als ze dit lezen.

Liefs,
Marijke

toegift:
Overdag is hij een stoere man, zo stoer dat hij zorgzaam cliënten door een crisis loodst en negens scoort voor zijn huiswerk.
's Nachts verandert hij in een diepzinnige poëet, die welhaast profetische uitspraken doet terwijl hij slaapt. Deze wijze woorden mag ik de wereld niet onthouden, maar de melodie blijft een goedbewaard geheim:
"Ik heb een muis in mijn oor
en een feestje met een snor"
Zo. Nu u weer.