Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


dinsdag 18 januari 2011

Cats & Threads: geopend!

Etsy
Xamantha

Nie heppele, kan seffel

Tja, en dan zijn er van die momenten waarop je je afvraagt of het nu eens niet de omstandigheden zijn die je de das om doen, maar je eigen koppigheid om hulp(verlening) toe te laten.

Het gaat niet lekker en dat mag. Als dierbaren het moeilijk hebben, dan is het voor mij niet meer dan logisch dat ik meeleef. Misschien zou het wat minder mogen, maar tegelijkertijd wil ik het ook wel accepteren als een karaktertrek die bij me hoort. En niet persé negatief is: vreugde delen kan ik ook, stralen als het een ander goed gaat.
De laatste jaren kan ik er steeds beter mee omgaan, kan ik wat grenzen stellen voor hoeveel ik toe wil laten, maar soms komt alles tegelijk en dan is er kortsluiting. Ik ben 100% borderline momenteel. Nou ja, minus de dierenpantoffels waarvan ik ooit met een behandelaar heb vastgesteld dat je 'ons soort' eruit pikt in opnamesituaties vanwege de neiging enorme tijger-/konijnen-/berensloffen te dragen. De mijne zijn al jaren geleden de kliko ingegaan, dus op dat punt mag ik mezelf genezen verklaren. Blijft er nog 99% borderline over. Hiep hoi. Mijn stemmingen zijn intens en wisselen in rap tempo, er is een groot verlangen naar het dempen van emoties en gedachten (dempen in de breedste zin van het woord), ik word gek van de nachtmerries en loop weer hele nachten te spoken. Veel achterdocht, veel angst, veel irreële gedachten en ook best wel ontremd. En nog wat dingen waarvoor ik eigenlijk aan de bel zou moeten trekken.

"Stomme bel," hoor ik een van Alberts cliënten mopperen, "stomme bel, daar ga ik echt niet aan trekken hoor!".
Ik ben er nog niet uit of mijn huidige koppigheid voortkomt uit angst voor een enorme terugval of dat het nog steeds het gezonde afzetten na jarenlange afhankelijkheid is, maar wat ik wel weet is dat je me momenteel met geen 10 paarden het gebouw van de Gelderse Roos in krijgt. En zeker niet zoals de kaarten nu liggen: hoppa, weer een nieuwe behandelaar, stel je maar open, ga je energie lekker in de zoveelste kennismaking stoppen, vertrouw een vreemde maar blindelings omdat hij/zij daarvoor geleerd heeft. En wie weet zit je in no time aan de antipsychotica en mag je het crisisbed weer gebruiken.

Ik weet het, dit is heel erg zwart-wit denken. Weinig ruimte voor grijs in m'n kop. Ik heb de laatste tijd uit alle macht geprobeerd er wat nuance in aan te brengen, maar krijg het niet voor elkaar.
En om eerlijk te zijn: er is al gesproken over uitschrijven bij de GGZ. Alleen twijfel ik nu of dit het juiste moment is.
Maar ik mag de andere kant van de medaille niet uit het oog verliezen: ik heb goed in de gaten dat ik op een randje balanceer en de ervaring van het afgelopen jaar is dat ik ook zonder hulpverleners mijn evenwicht kan bewaren. Dat is wat ik nu wil proberen: het inzetten van een aantal beproefde middelen (regelmaat, actief zijn op creatief/ambachtelijk vlak, afleiding zoeken bij neiging tot vluchten, van me afschrijven en vooral: kalm blijven. Dit gaat wel weer over. Hoop ik. Ik wil het zelf doen en steun zoek ik momenteel liever binnen mijn eigen sociale netwerkje.

Qua creatief heb ik me op Etsy geworpen, een internationale marktplaats voor handgemaakte spullen. Wilde ik al jaren doen en na een hoop administratief gezeik heb ik een webwinkeltje aan mogen maken. Stapje voor stapje ben ik dat nu aan het vullen: voorwaarden en beleid onder woorden brengen, een naam bedenken, de spulletjes die klaar zijn goed op de foto zetten en die foto's vervolgens zo bewerken dat het aantrekkelijke plaatjes worden, het beschrijven van de dingen die ik gemaakt heb, er een prijskaartje op plakken...met mijn gebrek aan zakelijk inzicht is het nog een hele uitdaging waar ik m'n hoofd bij moet houden. En dat maakt het tot een uitstekend middel om de focus even te verleggen.

Voor vandaag:
regelmaat: nope
creatief actief: yep
afleiding zoeken bij paniek: min of meer
kalm blijven: nu pas, nu ik even geschreven heb
van me af schrijven: check

zaterdag 1 januari 2011

Opnamevrij

Ik kijk en zoek, lees verder en verder terug en realiseer me dat mijn gedachte klopt: ik ben in 2010 geen enkele keer opgenomen geweest. Wow. Dat is heel, heel lang geleden, een opnamevrij jaar.

Ik vond het een moeilijk jaar, hobbelig en taai. Veel evenwichtsoefeningen: val ik om of blijf ik staan? En zit daar ook nog wat tussenin?
De zoektocht naar evenwicht en een balans tussen zwart en wit is denk ik wel mijn rode draad geweest dit jaar. Stabiliseren was een doel dat ik vaak voor ogen had, een doel waar ik nog niet klaar mee ben. Ik ben nog steeds onzeker en zoekende, er is nog te veel angst en te veel verleden aanwezig, maar ik ben wel met elk van die zaken bezig geweest. Die mogen mee naar het nieuwe jaar, een jaar waarin ik hopelijk wat meer stappen zet (durf te zetten) dan in 2010.

Er gebeurt op dit moment veel bij mensen om wie ik geef. Eigenlijk het hele jaar wel, maar het voelt allemaal erg actueel.
Nee, ik ga die dingen niet naar me toetrekken om er mijn eigen pijn van te maken. Dat mechanisme ken ik en ik weiger eraan toe te geven. Maar meevoelen doe ik wel en tja, daar ben ik niet zo matig in. Dat ben ik en dat mag er zijn. Vind ik. Denk ik. Hoop ik. Ben kalm over de onrust in mijn hoofd, gebruik mijn energie liever voor doen wat ik kan ipv frustratie op te bouwen over wat buiten mijn macht ligt.

Goh, zo midden in de nacht, nu het vuurwerk buiten eindelijk verstilt, voel ik me best wel...ehmm...zen? Mindful? Nou ja, kalm in elk geval. Hopelijk kalm genoeg om eindelijk wat slaap te pakken.

Hoe goed of slecht 2010 ook voor je was, laten we van 2011 een beter jaar maken. Ik wens een paar mensen in het bijzonder een dikke portie extra geluk. Hoef ze niet op te noemen, ze weten het zelf wel als ze dit lezen.

Liefs,
Marijke

toegift:
Overdag is hij een stoere man, zo stoer dat hij zorgzaam cliënten door een crisis loodst en negens scoort voor zijn huiswerk.
's Nachts verandert hij in een diepzinnige poëet, die welhaast profetische uitspraken doet terwijl hij slaapt. Deze wijze woorden mag ik de wereld niet onthouden, maar de melodie blijft een goedbewaard geheim:
"Ik heb een muis in mijn oor
en een feestje met een snor"
Zo. Nu u weer.