Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 19 maart 2011

Vrij


Eugene
16 maart 1968  -  7 maart 2011
 Mijn oude penvriend, Eugene, is overleden. Hij was een bijzondere man en ik wil graag wat woorden aan hem wijden.

Er was een tijd dat verschillende van mijn vrienden in de gevangenis zaten. Niet omdat ik zelf in die kringen rondhing, maar omdat ze mijn penvrienden waren.
Dat is ooit begonnen na het zien van Dead Man Walking; ik vroeg me af of ik ook in staat zou zijn tot zo'n soort vriendschap, of ik me over die weerstand heen kon zetten. Niet veel later zag ik in het Amnesty-krantje een oproepje om post te sturen aan gewetensgevangenen en/of gevangenen die zaten te wachten tot hun doodstraf uitgevoerd zou worden. Zo rolde ik er eigenlijk vanzelf in, in eerste instantie alleen met contacten die ik via Amnesty opdeed, later ook met mensen die ik via oproepjes van hun familie op internet vond.

Van Eugene wist ik alleen dat hij destijds halverwege de dertig was, van schrijven, poëzie en tekenen hield en dat hij een straf uitzat van 30 jaar. Het enige wat ik over zijn straf wilde weten, was of het een zedendelict betrof, dat was een grens die ik niet wilde passeren. Dat was niet het geval.
Het klikte meteen en algauw vlogen de brieven over en weer tussen Nederland en de VS. Ik vond het altijd zo frappant dat 'zijn' gevangenis op een steenworp afstand stond van Kurt Cobain's geboorteplaats, een persoon in wie ik zoveel herkende (nou ja, minus de muzikaliteit, die zit er bij mij niet in). Op een vreemde manier gaf dat al een band.

Het ging in die tijd ronduit kut met mij en Eugene was er ook niet best aan toe. Hij zat vanaf zijn 17e in zijn cel, ik vanaf m'n 10e in de mijne. Levens die vanaf dat moment voorgoed veranderden, opgroeien dat onderbroken werd. Ik weet het, het is een rare vergelijking, schuld versus onschuld, maar de overeenkomst was er wel degelijk. Beiden hadden we veel, heel veel nagedacht over onze levens en droegen we het verleden mee de toekomst in.
Van alle 'prison penpals' die ik gehad heb, was hij degene die me het meeste raakte. Honderden brieven zijn er over en weer gegaan, we leerden elkaar steeds beter kennen. Heel langzaam begon hij ook te vertellen over zijn delict en hoe het zover had kunnen komen, we hadden lange conversaties over 'hoe om te gaan met schuldgevoelens'. Want ook ik liep daar mee rond. De therapeut die ik destijds had gaf me wijze raad die ik ook met Eugene kon delen: ga na of je schuldgevoel (of welk deel daarvan) terecht is en onderneem actie als je op terechte schuld stuit. Doe iets, al is het maar symbolisch, om vergiffenis te vragen voor wat je fout hebt gedaan. En vergeef jezelf daarna, niemand heeft er iets aan als jij stopt met werken aan je toekomst vanwege schuldgevoelens. Eugene heeft daarin een grote stap gezet, waar ik verder niet over uit wil wijden, maar geloof me: het was mooi en het was oprecht. Niet dat hij het ooit los heeft kunnen laten, maar er kwam wat ruimte vrij voor ontwikkeling.
Zelf heb ik de woorden van mijn therapeut wel opgeslagen, maar het was te vroeg voor mij om er echt iets mee te gaan doen. Dat kwam pas jaren later.

Het was voor mij heel erg helend om een klankbord in de vorm van een penvriend te hebben. Van me af schrijven, maar ook vragen beantwoorden, aan het denken worden gezet, na moeten denken omdat het niet in mijn moedertaal ging. Suicidepogingen moeten verantwoorden aan een boze vriend. Het besef ook: ik vóél me opgesloten, maar ik bén het niet. Ik heb kansen die hij niet heeft.
Het deed me ook goed om energie te steken in die vriendschap, te merken dat mijn brieven waarde hadden voor iemand.

Voor mij was hij ook een levend argument tegen de doodstraf: de man die ik leerde kennen was allang niet meer de onbezonnen tiener die destijds voor de rechter stond. Ondanks het harde gevangenisleven heeft hij de zachte kant van zijn karakter omarmd en veranderde hij in een volwassen man die geleerd heeft van het verleden.

Groot was mijn blijdschap toen eind 2005 het bericht kwam dat hij vrij zou komen.
Groot was ook mijn teleurstelling toen onze vriendschap al vrij snel daarna verwaterde. Ik voelde me genaaid, om het zo maar te zeggen. Zoveel jaar vriendschap en dan tabee? Vanaf dat moment ben ik gestopt met correspondentie met andere gevangenen
Pas later begreep ik waarom hij het contact afhield: na 20 jaar cel kon hij nauwelijks aarden in het vrije leven. Hij moest de muren om zich heen weer optrekken om te overleven en had geen ruimte voor gevoelige vriendschappen.
Dat besefte ik pas een maand of vijf geleden, toen we via facebook weer contact kregen. Wanhoop las ik in zijn berichten, onmacht en boosheid op zichzelf omdat hij zijn dromen niet waar kon maken. Nog steeds een gevangen man. Een man waar ik eerlijk gezegd ook niet veel mee kon, dit was niet de persoon die me zo dierbaar was geworden.

16 maart, z'n verjaardag. Nog snel even iets posten op zijn facebook voordat ik de deur uit moest. En daar ontdekte ik dat hij negen dagen eerder om was gekomen bij een autocrash, samen met zijn jeugdliefde met wie hij sinds een paar weekjes weer was herenigd. Hoe bitterzoet.

Ik ben verdrietig, verdrietig om het verlies van een oude vriend, verdrietig om het geluk dat hij eindelijk had gevonden en dat zo snel ten einde kwam. Verdrietig ook omdat ik zijn brieven herlees om er passages uit te halen die zijn familie wat kunnen troosten.

Ik hoop dat de liefde de tralies om z'n hart heeft doen smelten. Zijn vrijheid heeft hij in ieder geval terug.
Rust zacht, vriend die ik kende, persoon die je je nooit hebt kunnen worden. Ik vond het fijn je vriend te zijn en hoop je nogmaals tegen te komen.