Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 25 juni 2011

En daar gaan we...

Over precies een uur lig ik in de behandelstoel.
Ga ik dit echt doen?

Godsgruwelijk bang.

zondag 19 juni 2011

Hoop?

Ik weet het niet meer en sta op het punt alle hoop op te geven.
Ik slaap haast niet en als ik slaap, zijn het alleen maar nachtmerries. Nachtmerries vol herinneringen. De ene nacht word ik verkracht, de andere nacht bevind ik me op een gesloten afdeling met een Rechterlijke Machtiging voor een half jaar. Nachten waarin dieren levend worden gevild; hun gegil blijft uren na het ontwaken nog doorklinken. Nachten waarin ik mensen dood, zoals de perverselingen die mijn zusje, broertje en mij van onze onschuld hebben beroofd. Plus het daarbij horende schuldgevoel: mea culpa, mea culpa. Ik had hem álles moeten geven, dan had hij zijn klauwen in elk geval vol en was mijn zusje veilig geweest. En waarom zie ik achteraf, zoveel jaren later, pas de tekenen dat mijn broer ook de dans niet ontsprong?

Mijn allergrootste angst is psychotisch worden tijdens het ontwaken uit de narcose die ik komende zaterdag krijg. Mijn psychiater heeft uitgezocht dat de combi van mijn medicatie en de narcosemiddelen geen verhoogd risico op een postoperatieve psychose geeft, maar dat angst/stress/paniek wél van invloed kan zijn.

Er is een angstbeeld vast komen te zitten in mijn hoofd en met alle Linehan/RET/VERS technieken die ik geleerd heb krijg ik het niet weg. Alles in mij zegt dat dit mijn laatste 'normale' week is, dat de beerput die opengetrokken wordt door die ingreep mij terug bij af zal brengen. Dat ik met een dikke vette psychose op de gesloten afdeling zal belanden en daar voorlopig niet meer uit zal komen. Ik ben al een kliniektas aan het inpakken met een gezicht dat op walging staat.
De kliniek stond tot voor een paar jaar geleden voor veiligheid, voor een oord waar ik even buiten het dagelijks leven kwam te staan en tot mezelf kon komen. Het hielp bijna altijd.
Maar nu griezel ik van de aanblik van het gebouw en associeer ik het met 'het niet meer zelf mogen doen', de regie van mijn leven overgeven aan anderen, bemoeienis van alle kanten, als een schaap drie maal daags in de rij staan voor het medicijnkarretje, de spanning/agressie die op elke afdeling hangt, de hele rits aan verplicht sociale momenten, artsen die gaan rommelen met je medicatie en de maaltijden waar zelfs de grootste positivo depressief van zou worden. Je partner op bezoek tijdens de dagelijkse bezoekuren en telkens de pijn als hij weer moet vertrekken.. GVD, ik WIL dat leven niet meer!!!

Maar toekomst, ik weet niet of het zin heeft er nog aan te werken met alle bezuinigingen op het sociale vangnet. Er komt hoe dan ook een herkeuring en als ik niet meer verbonden ben aan het GGZ, dan is de kans klein dat ik mijn uitkering mag houden. Werken aan herstel staat gelijk aan het verliezen van financiële veiligheid. Maar terugvallen binnenkort ook, opnames gaan over een tijdje een kostenpost van 600 euro (p.j.) met zich meebrengen. Dat kunnen we helemaal niet opbrengen. Ik voel me gevangen tussen 2 scenario's die me beiden gruwelijk angst aanjagen.

In september zou ik me mogen uitschrijven uit de GGZ. Ben zo boos dat er juist in dit half jaartje 'op proef' zoveel gebeurt dat me uit balans schopt. Ik weet niet of ik in september wel mijn vrijheid kan gaan vieren.

Ik maak me zorgen om de suïcidale gedachten waar ik nu dagelijks mee wakker word, om de steeds sterker wordende neiging om weg te lopen van huis en alles achter me te laten.

Over 2 weken 'moet' (nee, 'wil') ik me sociaal van mijn beste kant laten zien omdat we gasten krijgen. Ik heb ze zo weinig te bieden en de planning eromheen geeft paniekgevoelens. Ik heb geprobeerd dat bezoek af te blazen, maar ze willen toch graag komen. Verheugde me al maanden op dat bezoek, maar nu ben ik alleen maar bang dat het teveel is. Ik heb mijn energie nodig om bij te komen en bovendien ben ik bang dat het enige wat ik ze te bieden zal hebben een rondleiding op de gesloten afdeling is. Dág leuke vakantieplannen (waar toch al geen geld voor is).

Door die narcosebehandeling is rondkomen op het moment een enorme uitdaging. Al een dikke aanbetaling gedaan van 600,- en de verdere kosten, iets meer dan 1000,-, moeten we meteen na de ingreep afrekenen. Van dat laatste krijgen we een deel terug, maar het moet wel contant voldaan worden. Hoe doen andere patiënten dat, zijn die allemaal rijk? Wij zijn allang blij dat we rond kunnen komen, sparen is er echt niet bij.

Vanmorgen was de drang om weg te lopen (jep, net zoals kinderen en pubers doen) levensgroot, het enige dat me tegenhield was de afpraak die ik momenteel dagelijks met Albert maak: dat ik er de volgende dag nog zal zijn. Die afspraak is heilig voor me, ik zou hem ook nooit maken als ik met plannen zou lopen.

En dan is er nog Etsy. Vind het fantastisch dat mensen mijn zelfgemaakte spulletjes kopen, maar dit is weer een van die projecten waar ik me voor 200% op geworpen heb. En ik vermoed dat ik ook een soort burn-out heb. Heb m'n winkeltje tijdelijk gesloten.
Ik mis de Etsy wereld, de contacten die ik daar heb, maar het geeft wel rust. Er gaat veel, veel meer tijd in zitten dan ik verwacht had: het maken van spulletjes neemt minder tijd in beslag dan alles eromheen: goede foto's van je producten maken, omschrijvingen maken, spullenverpakken en op tijd op de bus doen, maar vooral: alle tijd die gaat zitten in netwerken. Contacten leggen, deelnemen/leiden van verkoop-events, 'treasuries' maken - eigenlijk alles om een beetje in de picture te komen en klanten te werven. En dan ga ik constant over grenzen heen, werk ik bijv 6-8 uur op een dag en heb dan nog dagen nodig om bij te komen. Dat moet anders, maar ik weet nog niet hoe.

Tot voor kort zat het me ook dwars dat ik op deze manier zwart bijverdiende, maar nu gaat het grootste deel van verworven inkomsten naar een goed doel (www.helpdezwerfkat.nl) en van wat er overblijft betaal ik mijn hobby's.
Zakendoen gaat me slecht af, ik ben niet commerciëel ingesteld en het administratieve gedeelte wordt elke keer een zooitje. Misschien went dat ooit?

Ik zie op tegen de komende nachtdiensten van mijn lief, terwijl ik daar normaal niet zo om geef. Bang voor mezelf, bang om al die angsten zonder mijn maatje te moeten doorstaan.

Ik ben zo bang, zo bang.
Zal mij benieuwen of ik het zaterdag aa zal durven. En of mijn voorgevoel klopt...

donderdag 16 juni 2011

Stem voor Firma Zorgbehang!


Theatergroep de Firma Zorgbehang maakt sinds 2008 theater over allerlei zaken rondom de geestelijke gezondheidszorg (ggz). Geen rol of thema is haar te gek: ziektebeelden, opname, signalen, gevolgen, onbegrip, re-integratie, medicatie, het accepteren van... Er leven ontzettend veel vooroordelen en misvattingen rondom de ggz. Op ludieke wijze wil de theatergroep de beeldvorming over de ggz positief beïnvloeden, voorlichten en laten zien dat ggz eigenlijk helemaal zo gek nog niet is. Eigen ggz-ervaringen van de spelers zijn bron van inspiratie. De Firma Zorgbehang is tevens een re-integratieplek voor mensen met een ggz-achtergrond.