Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 8 september 2012

Second Chance


I hung my hat on a wishing tree
I asked for one wish
I could've had three
But I only asked for what I needed

Could've asked for money riches and wealth
But all I really wanted was to find myself
Unaccustomed as I was to seeking

And my heart whispered inside
And the moon rose and the angels sighed…
And they said...

Here comes your Second chance.
You'd better believe it.
Open up and receive it.
Here comes your Second Chance
Take a deep breath.
This is your Second Chance.

Make peace with your mother
And your father, too
Make peace with the stranger inside of you
And forgive yourself
for the things you tried
and failed to do

Embrace your anger,
your lust and your greed
That’s how we drop the things
that we don’t need
Pick up a musical instrument
Or plant a seed

That was my heart whispering inside
‘Welcome’ it said, ‘you’re home and dry’

Here comes your Second chance.
You'd better believe it.
Open up and receive it.
Here comes your Second Chance
Take a deep breath.
This is your Second Chance.

Well the years went by
and my wish came true
And I find myself here with you
I had to climb that mountain
There was no was around it

And we all come and go like waves in the sea
Each with our own responsibility
To leave this world
more beautiful than we found it
That’s your heart whispering inside
And you know your heart, it never lied

Here comes your Second chance.
You'd better believe it.
Open up and receive it.
Here comes your Second Chance
Take a deep breath.
This is your Second Chance.

donderdag 6 september 2012

Vuurvogel


Plankjes met daarop een vel papier werden rondgedeeld, met de uitnodiging daar op je eigen manier te verbeelden wat je los zou willen laten.

Normaliter zou ik dichtklappen uit angst iets te vergeten, het niet goed te doen, een tekening te maken die niet zou voldoen aan mijn eigen eisen. Nu, in deze staat van ontspanning, kwam het beeld vanzelf: een geknielde engel, het hoofd gebogen, de vleugels afgeknipt tot bloedende stompjes. Bloed, tranen, een blos van schaamte en vernedering op het gezicht. Littekens.

Een beeld dat ik al vaak getekend heb, een krachtige uitdrukking van lijden.
Met heel veel liefde en mededogen kwam het beeld tot leven in zachte potloodstreken. Niet de harde definiƫrende lijnen die mij zo eigen zijn, maar een schetsend, zoekend beeld.

Ik haalde het papier van het plankje en liep, met de tekening koesterend tegen mijn buik gedrukt, naar de kleine vuurplaats aan de andere kant van het veld. De geur van pasgemaaid gras in de ochtend vermengde zich met kampvuurgeuren en al ver voordat ik het vuur bereikte kon ik de uitnodigende warmte voelen.

In de kleine kring rond het vuurtje werd uitgelegd hoe we dit ritueel gingen uitvoeren: stap uit de kring, sla de gereed staande klankschaal aan zodat de trilling je kan begeleiden en loop dan langzaam een rondje met de tekening in je handen. Focus je op wat je los gaat laten, wees mild.

Iedere reiziger kreeg de volle aandacht van de groep; allemaal keken we naar de persoon die opstond en luisterden we naar de klank die hem of haar begeleidde. Wat anderen dachten weet ik natuurlijk niet, maar zelf werd ik intens geraakt door elk stapje in dit ritueel en voelde ik me overstromen van compassie met degene die daar liep.
Halverwege die korte voettocht begonnen de drums zacht te spelen, verwelkomden de reiziger terug de kring in. Eenmaal terug bij het vuur kon je, als je wilde, wat woorden geven aan wat je los wilde laten, om daarna het papier aan het vuur toe te vertrouwen en je plaats in de kring weer in te nemen.

Ik was een van de laatsten die ging en dat vond ik ontzettend fijn. Zo kon ik met volle aandacht meeleven met de anderen en kon ik mijn tekening nog even koesteren.
Heel even faalangst toen ik bij de klankschaal kwam: krijg ik er wel geluid uit, doe ik het niet fout? Meteen ook een glimlach omdat ik deze gedachtengang zo goed kende en merkte dat ik 'm los kon laten.

Met de gebroken engel stevig tegen mijn buik en een gezicht vol tranen liep ik mijn rondje. Liefde voelde ik voor die lijdende figuur, compassie, dankbaarheid. Ik realiseerde me dat ik deze houding heel hard nodig heb gehad. Aangeleerde hulpeloosheid heeft mij helpen overleven, mij de vrijheid gegeven kwetsbaar en gevoelig te blijven in het oog van de tornado, om niet te verharden en verbitterd te raken.

Tijdens een confronterend moment in deze retraite werd ik me bewust van hoe ik mij vaak presenteer naar de buitenwereld: kwetsbaar, hulpeloos en onzeker. Me aanpassend, pleasend en op die manier mijn eigen kracht en wijsheid inperkend.

Toen halverwege mijn rondje de drums begonnen te spelen voelde ik me vastberaden en sterk. Steeds harder gingen de drums, steeds groter werd de glimlach op mijn gezicht.
Ik ben voor het vuur gaan staan en heb hardop tegen mijn lijdende ik gezegd dat ik haar dankbaar ben voor de aanwezigheid in mijn leven, maar dat de fase van overleven nu voorbij is. Dat ik wil leven in plaats van overleven.
Een zachte kus op het gezicht van de engel voordat ik haar in het vuur legde. De vlammen verwelkomden haar en in een omhelzing van warmte verdween het beeld van mijn lijdzame ik.

Terug in de kring wachtten liefdevolle armen me op. Deze groep bijzondere mensen was getuige geweest van een intens persoonlijk stukje groei en ik had hun proces mogen meebeleven.
Dank jullie wel, medereizigers, ik wens elk van jullie een prachtig vervolg van deze reis toe!

Mv '12





zondag 2 september 2012

Retraite

Blote voeten in het gras, beter wordt het niet!buddha at my feetmijn scheve tentje heeft alle ruimteopgang naar een van de veldenmeditatie-/groepsruimteaan de oevers van de tijd
grote sjamanendrumklankschalenhet kaarsje dat altijd in het midden staatde leefruimte binnenhout!en waanzinnig mooi licht
de weg naar het licht ;)leefruimte buitenachter deze schutting ligt het zomerlandkom binnen...
vuurplaatsje in het groen

Retraite, a set on Flickr.

Een paar momentopnames die geen recht doen aan de bijzondere week die ik in Drenthe heb beleefd, maar wel een indrukje geven...