Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zondag 20 januari 2013

Herstelpuberen


Zelfgezocht, de titel klopt nog steeds. De thema's en de fases in mijn leven veranderen, maar de rode draad is nog steeds de zoektocht naar mezelf. Wat duurt dat lang en wat ben ik soms het zoeken moe.

Vanuit de opname begin vorig jaar en de cursus die daarop volgde belandde ik in een nieuwe fase: herstel. Een vreugdevolle ontwikkeling die ik met heel mijn wezen omhelsde. Ik had er zo lang naar verlangd en nu had ik opeens een nieuw begin in mijn handen. Wauw!


Dat herstellen hard werken is had ik wel verwacht, maar de impact is vele malen groter dan ik me ooit voor had kunnen stellen. Nu pas merk ik hoe verweven ik ben geraakt met mijn problemen en mijn ziektebeeld. Delen van mij zijn zelfs helemaal overgenomen door het ziekzijn, waardoor bij het uitroeien van de zieke stukjes slechts een leegte overblijft. Een angstaanjagende zwarte leegte, die grote onzekerheid oproept over het opnieuw invullen van de loze ruimte. Wie ben ik, wat wil ik? Het antwoord op die vragen moet ik schuldig blijven, verder dan vage ideeën kom ik nog steeds niet.

Schuldig is overigens een woord dat vaak door mijn kop raast. Terugkijkend op de puinhopen van 35 jaar Marijke zie ik hoeveel ruimte mijn ziekte altijd heeft ingenomen. In mijn eigen leven, dat bestond vanaf m'n 18e uit niet veel anders meer, maar ook in het leven van de mensen om me heen. Altijd die partner, vriendin, zus en dochter die niet helemaal mee kon komen en voor wie dingen aangepast moesten worden. Dat vind ik naar, maar de schuldgevoelens daarover zijn inmiddels wel verstomd: ik kon niet anders en ik had de liefdevolle steun gewoon keihard nodig.


Herstel van mijn gedaante als patiënt neemt net zoveel ruimte in als alle zieke jaren en misschien wel meer. Met mijn zieke ik was ik inmiddels in een fase van acceptatie beland en dat geeft rust. Het was nou eenmaal zo, mijn naasten en ik waren wel een beetje gewend geraakt aan de patronen. Voor mijn gevoel had ik nog jaren en jaren door kunnen blijven hobbelen op dat niveau, maar als ik zo mijn eigen blog terug lees, zie ik één grote worsteling om dat niveau te ontstijgen. Ik wilde er wel degelijk uit. De stilstand was slopend.

Slopend is ook mijn herstel. Heel oneerbiedig durf ik het zelfs te vergelijken met de bestraling van een tumor: niet alleen de zieke cellen sneuvelen, maar ook de gezonde krijgen een enorme optater. Het afgelopen jaar heb ik geregeld aan de afgrond van suïcide gestaan en de terugvallen in oude patronen zijn talloos. Nog steeds. En daar voel ik me intens schuldig over, want mijn worsteling treft niet alleen mijzelf.


Meer dan ooit ben ik weer aan het puberen. Ik haat dat woord, maar het is wel de meest passende vergelijking: ik zet me af tegen gevestigde waarden en patronen, ik probeer nieuwe dingen uit die af en toe rampzalig uitpakken, ik verken weer voorzichtig het terrein van vrouwelijkheid, ik zoek grenzen op, ik ben erg gefocust op mezelf en bovenal: ik maak ruzie. Niet de schreeuwende krijsruzies die ik maakte tijdens mijn eerste puberteit, waarin er met deuren werd gesmeten en met scheldwoorden werd gegooid, nee, deze vorm is subtieler en venijniger. Misschien is het niet eens echt ruzie, maar zo voelt het wel. Ik stoot af omdat ik ruimte nodig heb om te groeien. Geen excuus, wel een verklaring.


Mijn relatie, die inmiddels al 15 jaar duurt, heeft in mijn worsteling een behoorlijke deuk opgelopen. De liefde is er nog, maar het uitdeuken kost tijd en doet pijn.
Ik ben het contact met mijn beste vriendin al een paar maanden kwijt en ik tast in het duister over oplossingen en remedies. Ook een liefde die al lang in mijn leven is, een jaar of 17.
Ik raak vervreemd van mijn familie, deels omdat ik de energie niet heb om sociaal te zijn, deels omdat ik behoefte heb mezelf los van de rol als dochter, zus en tante opnieuw te vinden.

Drie heel grote, heel belangrijke factoren in mijn leven. Zo rond de feestdagen realiseerde ik me dat ik keuzes moest maken, dat ik niet op 3 vlakken tegelijk kan werken. Hoe pijnlijk ook voor mijn familie en mijn vriendin: mijn relatie gaat voor alles. Er lijkt geen ruimte over te zijn om met die andere zaken aan de slag te gaan. Ik zeg bewust 'lijkt', want ik ken mezelf: dit inzicht kan zomaar opeens weer veranderen en ik weet hoe blind ik kan zijn voor zaken buiten mijn blikveld.


Maar wat houdt dat herstel van mij, naast werken aan mijn relatie, nou eigenlijk in?
Concreet: nieuwe dingen ondernemen en dan het liefst zelfstandig. Vrijwilligerswerk voor het ervaringsdeskundigenteam, meedoen aan een schrijfcafé, gezonder en bewuster omgaan met mijn diabeteslijf.
En wat meer abstract maar heel wezenlijk: ontdekken waar nog pijnpunten zitten en of daar behandeling bij nodig is, dingen blijven ondernemen op momenten dat de moed me totaal in de schoenen is gezakt, meer uitkomen voor mijn mening en mijn grenzen aangeven, aangeleerde hulpeloosheid weer afleren.


Vaak denk ik dat ik terug wil naar hoe het was, of nog een stapje lager. De weg van de minste weerstand. Lijden is niet leuk, maar ik kan het wel goed. Ik kan ook hartstikke goed borderlinertje spelen, mezelf haten en depressief zijn.

Maar diep in mijn hart wil ik meer dan dat. Ik wil het overstijgen, ook al heb ik er op dit moment weer eens totaal geen vertrouwen in. Ik ga door op het ingeslagen pad, met excuses aan iedereen die ik daarmee kwets of over het hoofd zie. In mijn kern ben ik nog steeds de persoon die meeleeft, dingen voor anderen wil doen en attent kan zijn. Het is alleen even niet zo zichtbaar...