Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


woensdag 20 maart 2013

Herstelschrijverij


Toen er vorig jaar tijdens de cursus 'werken met eigen ervaring' verteld werd over een nieuw digitaal project waarin mensen onder begeleiding hun herstelverhaal op 'papier' konden zetten, was ik meteen enthousiast. En toen er vrijwilligers gezocht werden om mee te proefdraaien stond ik te trappelen.

Schrijven is zeg maar echt mijn ding en ik verwachtte dat ik dit wel even ging doen. Juist met autobiografisch schrijven heb ik aardig wat ervaring, dus laat maar komen!

Deze digitale cursus heeft een heldere stapsgewijze opbouw en bestaat uit 7 bouwstenen:
  • Het beschrijven van je psychische aandoening of kwetsbaarheid
  • je relatie met de hulpverlening
  • de rollen die je tijdens ziekte en herstel hebt aangenomen
  • bronnen van steun, zowel van buitenaf als van binnenuit
  • valkuilen en eigen oplossingen
  • stigma's en zelfstigmatisering
  • je visie op de toekomst
De bouwstenen mogen in willekeurige volgorde gebruikt worden, je hoeft ze ook niet perse allemaal te gebruiken in je verhaal.
Telkens als je een bouwsteen min of meer af hebt, mail je die tekst naar je begeleider. Dat is altijd een opgeleide ervaringsdeskundige. Die geeft feedback, stelt vragen als dat nodig is en helpt je je herstelverhaal naar volle tevredenheid op papier te krijgen. De functie van zo'n herstelverhaal is het verstevigen van je vertrouwen in je eigen herstel. Het kan een afronding zijn van een periode in je leven en uit onderzoek is gebleken dat het in eigen woorden vertellen over je proces echt iets toevoegt.
Ik las op Twitter een mooie formulering: "Terugzien op wat er met mij is gebeurd en daarover mijn eigen verhaal maken is een wezenlijk onderdeel van #herstel #GGZ". Woorden van Hans van Eeken, GGZ-ervaringsdeskundige, te volgen via @shakey3904

Ik werd aangemeld, kreeg een inlogcode voor de website waar de lesstof te vinden is en begon...heel hard te twijfelen.
Hoezo, ik een herstelverhaal schrijven? Ik ben pas net begonnen met herstellen! En hoe vat je in hemelsnaam een ziekteverloop samen dat al vijfendertig jaar in ontwikkeling is?

En zo liep ik al bij de eerste bouwsteen gruwelijk vast in mijn eigen verhaal. Een oplossing leek te liggen in het beeldend en abstract verwoorden van hoe ik tegen mijn herstel aan keek: ik heb een veilig fort gebouwd en daar groei ik uit, dus ik sloop mijn eigen fort.
Prima inleiding, het is een manier van schrijven die bij me past, maar hoe ga je dan verder?
Poging na poging om iets te vertellen over mijn levensloop en mijn scala aan diagnoses mislukte, tot ik er niet meer omheen kon: voordat ik kon gaan schrijven over mijn herstel, moest ik mijn levensverhaal op papier zetten.

Horten & stoten, verdriet, pijn en verwarring. Maanden ben ik er al aan bezig en er wilde maar geen tempo in komen. Ook al stelde ik mezelf tijdens het schrijven gerust dat ik dit document puur voor mezelf schreef, dat niemand het ooit zou hoeven lezen en dat het helemaal niet erg was als de chronologie niet klopte of als ik dingen onvermeld liet, toch liet ik me door mijn perfectionisme tegenhouden.

Tot ik afgelopen week een bijeenkomst van ervaringsdeskundigen bijwoonde. Want ja, ik doe inmiddels herstelondersteunend vrijwilligerswerk! Daarover in een ander bericht meer.
Of er belangstellenden waren om training te doorlopen met als doel zelf begeleider van de digitale cursus te worden? "Ikke ikke ikke!" schreeuwde ik en danste op de vergadertafel, al zwaaiend met mijn onderbroek. Gelukkig speelde dat tafereel zich alleen in mijn hoofd af en kon ik gewoon enthousiast ja zeggen.

Ik weet niet wanneer de training begint, ik weet alleen dat ik mijn verhaal op korte termijn af wil hebben.
Met dit mooie vooruitzicht ben ik de laatste dagen eindeloos aan het schrijven geweest, dwars door de pijnlijke momenten heen. Let wel, dit is nog steeds mijn levensverhaal, nog niet mijn herstelverhaal. Maar het is af!!!

Vol hernieuwd vertrouwen ben ik nu opnieuw aan de eerste bouwsteen begonnen en deze keer gaat het uitstekend. De vijftien pagina's levensgeschiedenis liggen naast me en vormen de basis voor het herstelverhaal. Al tijdens het schrijven van die geschiedenis merkte ik rode draden op en kwam ik herstelpunten tegen.
De rest van het herstelverhaal? Doe ik wel even ;)

Meer informatie over de digitale cursus vind je hier.