Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zondag 2 juni 2013

Topspurt



"we get three good days
and then it's back to the barracks
it's back to the barracks
feeling anxious, feeling bad
we get three good days
and it's back to the barracks
wondering if there could be better things ahead"


Een vriendin verwoordde het laatst mooi: "ik doe eigenlijk alles in korte spurts".

Zo vergaat het mij ook, momenteel. Ik kan weer dingen, ik doe ook weer dingen, maar de spanningsboog is kort. Ik trek sprintjes waarin ik veel werk kan verzetten, actief ben en op pad kan; daarna is er pauze nodig.
Een patroon waar ik bekend mee ben, maar het verschil met 'eerst' is dat het herstellen van een sprint minder tijd in beslag neemt. Waar dat eerst weken kon duren, merk ik soms nu al na een nacht slaap (die zijn er wat meer, helaas nog niet elke nacht - ook nu zit ik weer middenin de nacht te tikken) dat ik mezelf bij elkaar kan rapen. Daarbij moet ik wel goed in de gaten houden dat ik ook echt pauzeer en niet stiekem nog wat extra stappen zet. En ook dat ik niet zó hard sprint dat de pauzes in (vechten tegen) crises ontaarden. 'Back to the barracks' vind ik een mooie metafoor.
 
Deze week heb ik mijn eerste trainingdag gehad van de cursus 'coach herstelverhaal'. Als ik de training met succes afgerond heb, mag ik mensen digitaal gaan begeleiden/coachen bij het schrijven van hun persoonlijke herstelverhaal.
Nog even heel kort: een herstelverhaal is een verhaal waarin iemand vertelt over de weg die zhij* gegaan is, met daarbij de focus op keerpunten die bij hebben gedragen aan herstel. Wat heeft mij geholpen, wat werkte? Het herstelverhaal is een persoonlijk document dat een afronding kan zijn van een behandeltraject, maar ook een naslagwerk voor de toekomst. Het zoekwerk dat je tijdens het schrijven doet is een proces op zich waarin nog veel geleerd kan worden.
*zhij = zij/hij

De trainingsdag was prikkelend, uitdagend en erg pittig. We zijn deze keer ingegaan op definities van herstel, hebben gediscussieerd over wat een verhaal tot herstelverhaal maakt. Ook hebben we het gehad over het grillige karakter van herstel, een punt dat iedereen uit ervaring kende. Mijn hersens knetterden soms om nieuwe termen te kunnen begrijpen. Ik houd wel van knetterende hersens.
De volgende cursusdag zal zich richten op coaching. Daar hoop ik veel van op te steken, want hoewel ik een hoop ervaring heb met luisteren naar/steunen van lotgenoten, ik heb nog nooit iemand officieel gecoacht.

Bij thuiskomst was ik uitgeput (lange dag, lange reis) maar bleef ik hangen in sprintmodus en ging nog 'even' werken aan een tekst over zelfbeschadiging. Op dat moment realiseerde ik me eigenlijk al dat het iets teveel van het goede was, maar van mezelf moest en zou die tekst die avond nog afgerond worden. Tja.

Een overzichtje van de fases van herstel: http://bloggers.nl/ervaringsdeskundig/295864/Fases+van+herstel.html
Een beetje verwarrend kan dit strikte overzicht wel zijn, je kunt je in meerdere fases tegelijk bevinden en ook soms weer een fase terug gaan. Ik zie mezelf terug in fase 3 en 4, maar worstel ook nog met zaken uit de eerste en tweede fase.

"I know there will be better days
so here's to all those better days ahead"