Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zondag 24 november 2013

Munchkin

Talloze keren heb ik al geprobeerd dit stuk te schrijven en elke keer weer word ik verstikt door tranen en valt er een sluier van mist over mijn bewustzijn als ik probeer te beschrijven wat er is gebeurd.

Mijn allerliefste katervriendje is op 14 september doodgereden. Hier in deze rustige straat vol drempels waar we ons veilig waanden.

Mijn god beestje, wat heb ik zielsveel van je gehouden, al vanaf het moment dat ik je alleen nog maar op een foto had gezien. Je zat namelijk nog in het asiel, waar je geboren was, en ik moest nog even wachten tot je groot genoeg was om te verhuizen.

Fuck, ik kan het niet. Ik wil je zo graag een mooi in memoriam geven en het lukt me maar niet.
Wat was je gelukkig en wat waren wij gek op jou.

Het is nu 2 maanden geleden en er is heel veel gebeurd en veranderd. Wat niet verandert, is het ashangertje om mijn nek en het kaarsje dat we elke dag opnieuw aansteken.

Ik ben ziek geworden na jouw dood, mentaal en fysiek. Mijn reserves waren op alle fronten op.
Uiteindelijk is er in mijn bloed iets gevonden waar ik nu behandeling voor krijg. Drie weken nu, herstel zou met een week of 5 moeten inzetten.

Dat is fysiek.
Op dat andere vlak is de zoektocht veel troebeler. Wat te doen om weer van overleven naar leven te gaan?
Ik ben gaan kijken naar mijn herstel van de afgelopen jaren. Wat was de belangrijkste factor?
Die heb ik best helder voor ogen: sinds ik als ervaringsdeskundige werk en mensen digitaal mag coachen heb ik veel stappen vooruit kunnen zetten. Talent inzetten en een verschil maken.

Maar hoe? Hoe nu? Mijn vrijwilligerswerk ligt stil omdat ik geen ruimte meer vrij kon maken voor de verhalen van anderen. Coachen als je zelf zo in de kreukels ligt is niet te doen: ik doe cliënten tekort en ik pleeg roofbouw op mezelf.

Het lichtpuntje diende zich aan in een oproep die ik op facebook zag: een op straat gevonden kitten met een immense angst voor mensen zocht een thuis waar hij zichzelf mocht zijn en over zijn angst heen kon groeien.

Mijn bezwaren waren groot, op rationeel vlak dan. Want in mijn hart wist ik het al: dit angstige diertje hoort bij mij, zórgen is wat ik nu wil. Onvoorwaardelijk.

Het is nu bijna een week geleden sinds het kleintje vanuit het asiel waar jij geboren bent, lieve Munchkin, met me mee reisde naar huis. Elke dag breng ik uren met hem door. En waar veel dingen om me heen me nog steeds koud laten, raakt elk stapje vooruit met deze angsthaas me in mijn hart. Tranen toen hij voor het eerst begon te spinnen, moederlijke trots bij elk plasje op de kattenbak en bij elke genuttigde maaltijd.
Het diertje leeft op en ik ook. We geven elkaar therapie.

Ik ben nog niet verder gegaan, Munchkin. Een deel van mij ligt nog verpletterd op straat.
Ik moet nog verwerken wat er gebeurd is, want in mijn dromen ben ik nog steeds degene die daar dood op het asfalt ligt.
Maar ik heb wel weer ja kunnen zeggen tegen verantwoordelijkheid. En dat doe ik met heel mijn hart.