Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 25 juli 2015

Pillen


In juni werd er een depressie bij me geconstateerd, eentje die al langer gaande is en die waarschijnlijk wel zal reageren op medicatie. De GGZ-arts nam ruim de tijd om met me te praten over mijn wensen en ervaringen hiermee en overlegde vervolgens nog eens met een collega.
Het advies: laten we TCA's inzetten, tricyclische antidepressiva. Ik schrok, want ik weet  dat het ouderwetse en relatief zware middelen zijn. Maar omdat ik door de jaren heen verschillende soorten moderne antidepressiva (SSRI) heb gebruikt en daar weinig baat bij had, leek het de artsen wijs om de depressie vanaf een andere kant te besluipen. Een TCA werkt lomper, heeft meer bijwerkingen en is risicovoller: een overdosis kan dodelijk zijn.
Ik heb ja gezegd, met daarbij de afspraak dat het weekdoseringen zijn ipv recepten voor een maand.

De eerste weken merkte ik er nog niet veel van, alleen wat gebruikelijke ongemakken. Droge mond, verstopping, een klein beetje ontremming.
En toen begonnen de nachtmerries. Dromen vol geweld en agressie waar ik compleet opgefokt en angstig uit ontwaakte. Daarnaast gingen m'n gebruikelijke traumagerelateerde nachtmerries ook vrolijk door.
In een gesprek met mijn therapeute zakte ik plotseling door het ijs en leek te verzuipen in mijn eigen duisternis. Momentopname, dacht ik, misschien ook wel goed om eindelijk eens iets te voelen tijdens een sessie.
Maar de duisternis bleef en voelde ondraaglijk. In mijn hoofd vormden zich té concrete gedachten over suïcide en ik moest hard vechten om daar vandaan te blijven.

Het is niet dat ik niet dood wil. Ik leef al jaren met een doodswens, die de ene keer wat prominenter aanwezig is dan de andere keer. Mocht de Grim Reaper morgen aanbellen, dan is hij welkom.
Maar nu ik goede hulp gevonden heb en daarmee de kans op een betere toekomst, wil ik die ook benutten. Ik wil er alles aan gedaan hebben.

Ik raakte in paniek en trok aan de bel. En kreeg uitleg. Deze duisternis is geen verergering van mijn depressie, het is de depressie zelf die ik nu zonder filter voel. Mijn vermogen om niets te voelen is platgelegd. In psychiatrische termen: ik dissocieer mijn echte gevoel niet meer weg.
Het wachten is op de positieve werking van de pillen.

We zijn nu bijna 5 weken verder. Er zit geen beweging in de duisternis en ik merk dat ik opgebrand begin te raken. Over anderhalve week kijken we verder: nog een verhoging of toch een ander middel. Met ook weer een inwerktijd van max 6 weken.

Intussen heb ik ook even mogen snuffelen aan een medicijn tegen nachtmerries. De opbouwfase daarvan heb ik afgebroken. Zoveel bijwerkingen trek ik momenteel echt niet. Misschien probeer ik het in de toekomst nog eens, al hoop ik dat ik in die toekomst sterk genoeg ben om met traumaverwerking te beginnen. Als die aanslaat, zullen de nachtmerries ook verminderen.

Hoe goed de hulp ook is, hoeveel steun ik ook ondervind van partner en vrienden...ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud. Ik ben het ook beu om krampachtig positief te blijven, anderen gerust te stellen dat het wel gaat. Het gaat niet, het valt niet mee en ik voel me geen vechter maar een enorme loser. Om een voormalig naaste te citeren: ik ben er klaar mee.