Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


dinsdag 11 augustus 2015

Pillen, het vervolg

Ik zit in week 2 van mijn nieuwe medicatie. De nortrilen  is afgebouwd en gestopt,de amitriptyline  komt al redelijk in de richting van een goede dosering.
Vandaag was er weer een door-het-ijs-zak-moment. Ik weet niet wat er gaat komen,weet ook niet of de pillen nu wel aanslaan. Weet alleen dat ik godsgruwelijk bang ben voor wat er gaande is in mijn hoofd en dat ik twijfel of ik nogmaals heelhuids door zo'n zwarte fase heen kan komen. Pas nu ik blijkbaar niet meer kan dissociĆ«ren,  voel ik waarom ik dat mechanisme nodig had. Het voelt of ik naakt onder een douche met zoutzuur sta. Mijn huid sist en ik voel me wegsmelten.
Het leven doet pijn.