Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


woensdag 30 september 2015

Op pad


De reis gaat verder, nu opeens heel vlot.
Morgen begin ik aan mijn traumabehandeling.
Het is gek, maar die behandeling is haast een symbool geworden voor de hulp die ik vroeg en steeds maar niet kreeg. Ik voelde de onmacht rondom dat thema en ik voelde hoe heel mijn doen en laten beïnvloed werd door mijn pakketje trauma's, maar ik voelde geen angst bij het idee daadwerkelijk die monsters aan te pakken. Het bleef tot vorige week abstract.

Sinds donderdag is het niet meer abstract en woont er in mijn buik een beestje dat beurtelings hoop en angst uitbraakt.
Hoop op een toekomst waarin het verleden een kleinere rol heeft en waarin ik niet constant het gevoel heb in gevaar te zijn. Waarin nachtmerries geen herbelevingen meer zijn en waarin ik pijn gewoon kan voelen zonder dat er een stortvloed aan oude emoties mee komt.
Angst om terug te kijken op gebeurtenissen en beelden die ik het liefst zou willen vergeten. Ze dringen zich momenteel aan me op, stuk voor stuk. Het zijn er zo veel. Hoe ga ik dat dragen?

De therapeut stelde me gerust: ja, het is heftig en nee, het is niet fijn, maar je zit er nu al middenin, je leeft nu al dagelijks met de gevolgen van je trauma's. Zwaarder dan je slechtste momenten in het heden zal het niet worden en dat overleef je elke keer weer. Misschien verwoordde hij het anders, maar dit is de essentie die ik oppikte. Er zal extra ondersteuning aanwezig zijn als dat nodig mocht blijken, maar ik zet 'm niet preventief in. Voornamelijk door het simpele feit dat in mijn eentje de deur uitgaan zo stressvol is dat eens per week het maximum is. Maar ik kan wel terecht bij mijn andere behandelaar, daar ter plekke of via de telefoon of zelfs WhatsApp als bellen niet lukt.

Ik ga het aan. Ik gun mezelf een beter leven. Ik gun Albert een partner om wie hij zich niet de hele tijd zorgen hoeft te maken, want de jaren zijn net zo zwaar geweest voor hem als voor mij.

En ik temper mijn verwachtingen, omdat ik niet geloof dat EMDR alles oplost. Het tegendeel zie ik graag bewezen, maar ik denk dat deze behandeling het begin is van mijn eigen helende reis.
Mijn persoonlijkheid is krom gegroeid en mijn zelfvertrouwen is laag. Als straks de scherpste stenen op mijn pad wat meer gepolijst of wat verlegd zijn, kan ik, denk ik, hoop ik, zelf verder met het opbouwen van een nieuwe toekomst. Werk aan de winkel.

Mijn laatste twee berichten gingen over antidepressiva. Bij het tweede middel was het raak. Een omslag als deze heb ik nooit eerder meegemaakt. Ik ben weer tot leven gekomen na een eindeloze winterslaap. Ik sta nog wat wankel en ongelovig op mijn benen, de balans is nog niet wat het moet zijn, maar het stroomt weer.

Mijn combat boots staan klaar. Ik ga op pad.