Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 31 oktober 2015

Toeschouwer of slachtoffer?

***deze tekst kan triggers over geweld bevatten***


De laatste drie sessies EMDR gingen over een periode waarin ik veel geweld heb gezien en ik dacht aanvankelijk dat ik alleen daar mee af wilde rekenen: het leed waar ik toeschouwer van was. Tuurlijk, ik had zelf ook het een en ander ondergaan, maar daar heb ik geen last meer van...toch?

Het beeld waar ik vandaag mee aan de slag wilde was zo'n toeschouwer-beeld. Heel naar, heel heftig, maar ik kon de focus niet goed vasthouden. Een paar keer vroeg de therapeut na een reeks oogbewegingen wat er in me opkwam, wat ik voelde. Ik kon geen antwoord geven, er kwam niets op. Ja, dat het beeld zo akelig was, dat ik me schuldig voelde, maar er zat geen beweging in. Wel kwam er af en toe een ander beeld doorheen.

Uiteindelijk stelde de therapeut voor om even te pauzeren. Hij opperde dat het beeld wellicht geladen was met een andere emotie, dat schuld naar zijn idee niet zo goed paste bij wat ik beschreven had.
Er viel een stuiver. Een dubbeltje. En uiteindelijk een kwartje: bij dit beeld hoorde een schok van besef over de aard van mijn toenmalige partner. Een besef dat ik op dat moment een paar seconden gevoeld heb, maar direct wegmaakte: dit heb ik niet gezien, dit is niet waar, dit is nooit gebeurd.
Welk beeld paste daar beter bij?
Het diende zich direct aan: zijn gezicht, zijn felle ogen, de harde lijnen om zijn mond.

Met dat beeld gingen we verder. Daarin was ik geen toeschouwer. Het gezicht was dicht bij het mijne en mijn lijf herinnerde zich het beter dan mijn hoofd. Ik voelde handen die mijn keel dichtknepen en ademen werd steeds moeilijker. Trillen, huilen, overweldigende angst en de onuitgesproken wens om gedood te worden door die handen zodat alles op zou houden.
Het zal niet lang geduurd hebben, zowel dat moment in het verleden als dit fragment van mijn sessie, maar het leek oneindig. Nog meer emoties passeerden de revue en ik eindigde bij verdriet en het erkennen dat ik in die periode niet alleen toeschouwer ben geweest, maar ook slachtoffer. Die erkenning was de sleutel naar bevrijding. Het beeld vervaagde, ik kreeg weer lucht, voelde mijn lijf weer zachter worden.
Onverwacht verscheen een beeld van Albert met een ontspannen Rachie over zijn schouder. Een warm gevoel stroomde door mijn lijf. Veiligheid, vertrouwen. Ik was weer in het hier en nu. Het gevaar hoort bij het verleden, mijn leven nu is veilig. Hier mag ik zacht en kwetsbaar zijn, zelfs als de spoken van vroeger door mijn dromen dansen. Ik hoef niets meer weg te stoppen of te ontkennen om een illusie van liefde in stand te houden. De liefde die ik nu krijg, thuis en van mijn vrienden, is echt.

 
 
Ik voel nu zo helder waar een vriendin en lotgenote het onlangs over had: om te kunnen verwerken, moet het slachtofferschap ook doorvoeld en geaccepteerd worden. Daarmee plaats ik mezelf niet in een lijdende slachtofferrol, maar doe ik recht aan wie ik was en wie ik geworden ben. Mijn rol als bevroren toeschouwer had ik al erkend, ik heb al schuld bekend. Nu mag ik ook mijn eigen pijn verwerken.


zaterdag 24 oktober 2015

Schuldhulp

 
Gisteren ging ik 20 jaar terug in de tijd, naar het moment en de plek waar ik vorige week ook was tijdens EMDR.
Ik zag een jonge vrouw, een meisje nog, zittend op de koude vloer van een smerige badkamer. Verstijfd, verloren, bevroren. Ze had zich afgesloten van zijn stem die door de deur heen naar haar schreeuwde, maar zijn boodschap zat in elke vezel van haar wezen: schuldig was ze.

Terwijl mijn ogen in het heden snel heen en weer bewogen en ik focuste op haar
onwrikbare overtuiging van schuld, kwam er een barstje in de ijslaag om haar heen.
Een felle angst schoot door mijn lijf en ik voelde dat ik contact met haar maakte. Ik  zag haar van bovenaf en kon mezelf in die badkamer laten zakken.
 
"Wat zou je tegen haar willen zeggen?" vroeg mijn therapeut.
Dat het niet haar schuld was wat hij deed, antwoordde ik.

Na nog een reeks oogbewegingen voelde ik het verlangen om haar te ontdooien en terwijl ik dat verlangen uitsprak, stak ik mijn hand naar haar uit. We versmolten. Niet langer was zij een weggestopte, afgesplitste herinnering, een ander die het overkwam. Een ander op wie ik twintig jaar lang boos ben geweest omdat ze niet terug vocht. Ik nam haar in mij op en voelde compassie. Ik begreep haar en vergaf haar.

De therapeut vroeg me nogmaals terug te gaan naar het beeld van deze herinnering, waar we ook in de vorige sessie mee gewerkt hebben. Hoeveel spanning voelde ik hier nog bij?
Ik zuchtte diep, zag hoe verdrietig dit beeld was, maar voelde geen spanning meer. Ik kon het accepteren.

Twee korte sessies hebben we besteed aan deze herinnering, hooguit 40 minuten in totaal. Ik kwam wat beduusd de sessie uit.
Eenmaal thuis heb ik wat geslapen, wat gegeten, wat afleiding gezocht. En vervolgens bleef ik de hele nacht wakker. Het was onrustig in mijn volle hoofd, ik kon het maar moeilijk bevatten allemaal. Maar toen ik tegen de ochtend in slaap viel, sliep ik diep en haast droomloos.
De komende dagen doe ik het rustig aan en zoek ik niet teveel prikkels op. Vrijdag is de volgende sessie. Ik vermoed dat we nog even bij dat turbulente half jaar in mijn verleden blijven.

Twintig jaar geleden bevrijdde ik mezelf fysiek uit een zieke relatie. Nu bevrijd ik mezelf van de schade die ik daar heb opgelopen. De alien mag terug naar zijn eigen planeet. Ik mag helen.


donderdag 15 oktober 2015

What's another year?


Vandaag herinnerde Facebook me eraan dat het precies 1 jaar geleden is dat ik afscheid nam van de GGZ-instelling waar ik ruim 14 jaar cliënt ben geweest. Met de ontslagpapieren in mijn bezwete hand verliet ik het pand, me afvragend waar de terloopse opmerking van de psychiater op sloeg. Best gek als iemand uit het niets zegt "ik heb je nooit als moeilijke patiënt gezien". Las hij mijn gedachten, weersprak hij een stemmetje in zijn hoofd? Maar wat zo heerlijk was: het deerde me niet, ik liet het meteen weer los.

Ik had deze stap nooit durven zetten als ik geen alternatief achter de hand had gehad, want ik wist verdomd goed dat ik nog niet klaar was met mijn volle rugzak.

En zo begon mijn nieuwe behandeling: dit is mijn rugzak, dit is waar ik last van heb. Samen met mijn nieuwe behandelaar bekeek ik de inhoud van mijn rugzak. Ze nam de tijd en heel mijn levensverhaal kwam voorbij. Ze keek, ze luisterde, benoemde ook hoe ik op haar over kwam. We stelden doelen op die gebaseerd waren op mijn klachten, kracht en wensen, niet op de stempeltjes die ik in mijn dossier had staan. Ik wist dat ik een plek had gevonden die past bij hoe ik nu in het leven sta.

Daarna werd het best moeilijk, want ik ontdekte dat ik hulp ontvangen heel erg lastig vond. Heel graag willen, heel gemotiveerd zijn en dan niet door je eigen muren heen kunnen breken. Pijnlijk.

Een eerste crisis diende zich aan, eentje met orkaankracht. Ik vroeg er weinig hulp bij, maar de steun wás er wel. Bij de GGZ, maar ook bij partner en vrienden. Ik ging kapot, maar was me er elke dag van bewust dat een crisis als deze in het verleden tot een opname (op eigen verzoek) zou hebben geleid, en dat ik het nu zonder kliniek kon doorstaan. Benoemde elke dag die winst en dat hielp.
Ik heb mezelf in die periode 1 keer beschadigd en kon daar open over zijn. Zo telerugesteld als ik was in mezelf, zo rustig reageerde mijn behandelaar: kan gebeuren, dit betekent niet dat je terug bij af bent.

Later kwam het contact met de nieuwe arts. Ik vroeg om antidepressiva ter ondersteuning en merkte toen eigenlijk pas hoe depressief ik was. Haar begeleiding was in 1 woord geweldig. Ik durfde te uiten dat ik suïcidale gevoelens had en zij durfde mij genoeg te vertrouwen om de regie bij mij te laten. Ze leefde mee en was net zo gefrustreerd als ik dat het zo lang duurde voordat we een middel hadden gevonden dat aansloeg. Gesteund door haar vertrouwen vond ik manieren om mijn eigen kracht weer aan te boren.

Inmiddels ben ik niet meer depressief en nauwelijks nog suïcidaal. Ik kan accepteren dat een wens die zo lang deel van mijn identiteit uit heeft gemaakt tijd nodig heeft om uit te doven.

Ik ben begonnen aan traumaverwerking via EMDR. De eerste sessie had ik vorige week en morgen is de tweede. Ik voel niet de behoefte te delen waar de sessies precies over gaan. Misschien zal ik op een later tijdstip wel delen hoe ik die therapie ervaar. Belangrijker is het feit dat ik begonnen ben aan die reis en dat ik 'm zwaar vind, maar ook mijn eigen kracht voel.

So, what's another year? Heel wat!
En sorry als ik je nu een Johnny Logan oorwurm heb bezorgd ;)


vrijdag 9 oktober 2015

Post EMDR

Het is vrijdag. Ik ben emotioneel, kan weinig prikkels verdragen en ben te moe om echt te schrijven, maar dit moment wil ik vastleggen.
Ik ben in mijn eigen bed ontwaakt ipv in een kliniek, en de therapeut  luisterde vol aandacht naar me, moedigde me aan en heeft natuurlijk de sessie niet onderbroken om tegen me te schreeuwen. Gelukkig deed hij dat ook niet voor of na de sessie  ;)

Sommige angsten laten zich pas na proefondervindelijk bewijs wegsturen. Ik kan dit aan.

woensdag 7 oktober 2015

Pre EMDR 2

Naast de dromen over in een kliniek belanden kom ik nog iets anders tegen : de angst voor ongeloof en ontkenning. 3 dromen tot nu toe (ik ga zo de laatste 'night before' in) waarin de therapeut me tijdens de sessie onderbreekt en zegt "hier ga ik mijn tijd niet aan verspillen, je liegt" of woedend uit zijn stoel opstaat en schreeuwt dat het niet waar is wat ik vertel, "jij hangt aan elkaar van leugens!".

Het klopt, een deel van mijn verleden is een leugen. Namelijk het deel dat ik "gewoon een moeilijk en 'typisch' kind was".
Ik was niet moeilijk of typisch. Ik werd stelselmatig misbruikt en speelde toneel omdat ik bedreigd werd, omdat ik de opdracht had gekregen er met niemand over te praten. Dat moeilijke gedrag? Een schreeuw om hulp die niet werd gehoord.

Nogmaals: was het maar vrijdagochtend. In mijn eigen bed ontwaken ipv in het ziekenhuis en met de ervaring dat de therapeut begripvol en serieus met me om is gegaan.
Wat ik nu voel is weerstand en die mag er zijn.
Laat de spoken maar uit de kast komen, ik hoef ze niet meer te verbergen Ik ben niet vies, schuldig of een manipulerende trut; ik ben geschonden en daar heb ik op geen enkel moment en op geen enkele manier om gevraagd.

zondag 4 oktober 2015

Tussen hoop en vrees


Het wachten op de eerste sessie EMDR duurt lang. Hoe vierkant ik er ook achter sta, hoezeer ik ook geloof dat ik het aankan, de angst neemt het soms over.

Flashbacks naar het onderwerp dat we donderdag aan gaan pakken, herbelevingen. Maar ook badend in angstzweet ontwaken uit nachtmerries waarin precies gebeurd is wat me zoveel jaren is voorspeld: een gedwongen opname omdat ik het toch niet aan kon.

Op de lijst van mogelijke traumatische momenten stond gedwongen separatie vermeld. Ik heb een paar keer in een separeer geslapen, maar nooit onvrijwillig. Dat is geen trauma. De doctrine dat traumabehandeling levensgevaarlijk voor me zou zijn, komt wel aardig in de buurt. Ik heb er in ieder geval veel last van nu.
Laat het maar vrijdagochtend zijn, the day after. Wakker worden in mijn eigen bed, met het besef dat het zwaar was, maar dat ik het aankan. Dat ze ongelijk hadden.
Pfff.

donderdag 1 oktober 2015

Rijp

*trigger warning*

 
 
 
 
 
Rijp

Littekens jeuken
mijn huid zwelt op
en vertelt een verhaal

Vandaag heb ik woorden gegeven
aan de schade die huist in mijn hoofd
Godsgruwelijke beelden
vertaald in koude termen

betasten

penetratie

sadisme

daders

geslagen

geschopt

gedwongen

opgesloten

en vernederd

Het beest in mijn buik huilt
mijn hoofd loopt over

Het was er
geen ontkennen aan
Het is er nog steeds
Mijn huid getuigt:
de tijd is rijp
voor bevrijding

Mv'15