Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


woensdag 18 november 2015

Feiten en fictie

Het is november en dat betekent sinds 7 jaar dat ik de uitdaging aan ga om in 30 dagen een novelle van 50.000 woorden te schrijven. Zolang het nog november is zie je naast deze tekst een tellertje staan dat mijn voortgang bijhoudt, en dat ook laat zien op welke dagen ik genoeg (groen), een beetje (geel) of helemaal niet (rood) geschreven heb. En als het gaat zoals gepland, komt daar op 30 november "winner" bij te staan. Dat betekent alleen maar dat ik het doel van 50.000 woorden heb gehaald, niet dat ik de Nobelprijs voor de literatuur heb gewonnen ;)

Mocht je een korte samenvatting willen lezen, klik dan hier.
Ik schat de kansen op een bestseller niet erg hoog in, maar dat is m'n doel ook (nog) niet.

Dit jaar is het naast een goede oefening in schrijfvaardigheid en discipline ook een belangrijk houvast. Fictie schrijven biedt me de mogelijkheid even in een andere wereld te stappen waarin ik de spoken uit mijn verleden niet toe hoef te laten. Soms steken ze ook daar de kop op, maar de pen is machtiger dan het zwaard: ik hak hun koppen er genadeloos af.

Afgelopen vrijdag heb ik samen met mijn therapeut de deur geopend naar mijn gele meisjeskamer, naar wat zich daar twee jaar lang heeft afgespeeld. We zijn begonnen bij het moment dat het beginpunt van mijn grootste trauma markeert. Om niet in details te treden maar wel helder te zijn: ik ben van mijn tiende t/m mijn twaalfde seksueel misbruikt door de zoon van de oppas.

Ik ging vrijdag met een ander plan naar mijn sessie, maar dit onderwerp diende zich zo duidelijk en pijnlijk aan dat ik ja heb gezegd op het voorstel van de therapeut om aan deze kluif te beginnen.
Ik vond en vind het doodeng, maar voel wel de kracht om hier doorheen te gaan.

Ik geloof dat ik hier eerder over het verloop van zo'n EMDR-sessie heb verteld, dus misschien is dit overbodige info: ik vertel de therapeut in het kort over mijn trauma, en in dit geval vraagt hij me of ik wil beginnen bij "de eerste keer, de laatste keer of de naarste keer". Ik kies voor de eerste keer en hij vraagt me naar het beeld dat daarbij omhoog komt. Ik projecteer het beeld op de muur en kijk. Welk gevoel heb je hierbij en waar in je lichaam voel je dat? En hoe heftig voelt het, op een schaal van 1 tot 10?
Vervolgens vraagt hij me dat beeld even vast te houden en zet hij de lichtbalk aan. Zie plaatje. Het lampje in de balk gaat in rap tempo van links naar rechts en vice versa. Zonder mijn hoofd te bewegen volg ik het lampje. Voor de theorie hierachter mag je zelf even gaan kijken op www.emdr.nl
Na een aantal oogbewegingen vraagt de therapeut wat er in me opkomt. Kan van alles zijn: emotie, fysieke reactie, woorden, een ander beeld. Ik benoem het en het lampje gaat weer bewegen, waarna de therapeut opnieuw vraagt wat er in me opkomt.
Dit herhaalt zich een aantal keren en dan vraagt hij me terug te gaan naar het geprojecteerde beeld. Is er iets in veranderd? Hoe heftig voelt het nu nog?

In voorgaande sessies begon ik met een vrij hoog cijfer en was dat aan het eind van de sessie flink gedaald.
Nu niet. Ik begon met 10, voelde het halverwege nog hoger oplopen (huh, 11 op een schaal tot 10? Mijn ratio begon te protesteren, maar liet zich direct sussen door de therapeut die zei dat dat best kon) en eindigde op 10. In verhouding met de vorige sessies waren we lang bezig geweest en op een gegeven moment was het echt genoeg geweest.
Tijdje nagepraat. Ik was behoorlijk geschrokken dat de heftigheid niet gedaald was, maar toen de therapeut uitlegde waar hij wel degelijk beweging/schot in de zaak zag kon ik dat wel accepteren. Het voelt te kwetsbaar om dat helemaal uit de doeken te doen.

De dagen erna en ook nu nog zit het beeld me op de hielen, duikt telkens in verschillende vormen op, en af en toe kost het heel veel moeite me eruit los te rukken en mezelf te wijzen op het feit dat het 2015 is en dat ik thuis & veilig ben. Er komen vlagen van intense woede en diep verdriet op. Mijn hele systeem is actief aan het verwerken denk ik. Heb veel nachtmerries, weinig energie en een oerdrang om grenzen te trekken. Voel me ontzettend kwetsbaar en sensitiever dan gewoonlijk. Heb bijvoorbeeld snel last van de energie of emoties van anderen, iets wat ik normaal gesproken niet echt als last ervaar. En toch sluit ik me blijkbaar niet compleet af, want de nasleep van de aanslagen in Parijs voel ik wel degelijk, het raakt me zeker. Maar ook daarin begrens ik mezelf in wat ik binnen laat komen. Ik ben een actieve gebruiker van social media en kies daar nu bewust momenten voor. Minder doorlopend en achteloos dan normaliter. De NOS-app op mijn telefoon heb ik uitgezet. Ben ook wat terughoudender in contacten.
Enfin, de nasleep van het bewust aanboren van dit traumafragment is zwaar. Ik vind het lastig om hulp te vragen en te ontvangen, maar ik weet wel hoe ik aan de bel moet trekken. Ben naar binnen gekeerd en voel dat die neiging okay is.

Mijn novembernovelle is zo'n welkome afleiding nu. Het raamwerk van mijn verhaal wordt steeds duidelijker en dat is fijn: ik kan nu kiezen waar ik het verhaal in stap, welke scene ik in woorden wil gieten. Het is leuk om werelden te bouwen en personages tot leven te laten komen. Ik houd zo van het spelen met woorden, ze aaneen te rijgen en te zoeken naar manieren om een emotie te laten zien zonder die te benoemen. Ongeveer het tegenovergestelde van hoe ik blog.

Tot zover het inkijkje in mijn binnenwereld. Tijd voor koffie, voor mijn lief en voor de poezenbeesten.

vrijdag 13 november 2015

Vlinderslagkracht


'De vlinderclan vertegenwoordigt een ontwaken of het vrijmaken van bepaalde beperkingen in je leven. Je hebt een zware tijd achter de rug, maar ontpopt je nu en laat de duisternis achter je. Je geest heeft er voor gekozen om dat te volgen wat mooi is, net zoals de vlinder wordt aangetrokken tot de bloem.
Je maakt een grote transformatie door. Wees trots op jezelf dat je de moed hebt gehad uit te vliegen. Je emoties worden intenser en mooier terwijl je naar het licht vliegt. Je vindt schoonheid op onverwachte plaatsen en de patronen van het leven ontvouwen zich voor je.
De vlinderclan neemt je verwarring en onzekerheid weg en leidt je naar helder inzicht en een rustige geest.
Om schoonheid om ons heen te ontdekken, moeten we eerst de schoonheid in onszelf herkennen. Dit ontwaken is het geschenk van de vlinder aan jou.'

Deze tekst kreeg ik cadeau toen ik na een meditatie bij nieuwe maan een kaart voor mezelf trok. De vraag die ik gesteld had: waar sta ik nu en ben ik op de juiste weg?
En voordat je je afvraagt of ik mij compleet laat leiden door kaartleggingen: nee. Ze zijn een steuntje in de rug of iets om over na te denken. Ik houd ze ook meestal voor mezelf, maar deze trof me zo dat ik 'm graag even deel.

Ja, er is een transformatie gaande, dat is duidelijk. En zowel intuïtie als ratio vertellen me dat ik op de goede weg zit en dat er veel in beweging is gekomen het laatste jaar. Daar ben ik dankbaar voor, hoe zwaar ik dit pad soms ook vind.

Op het moment gaat het grootste deel van mijn energie naar de therapie waar ik aan begonnen ben. Vandaag een grote stap gezet, maar daarover meer in een volgend blog. Zoals het nu gaat heb ik na elke sessie een aantal dagen nodig om bij te komen, wat meestal ook gepaard gaat met verder verwerken, neutraliseren en het opnieuw opslaan van het behandelde traumafragment. Sowieso ben ik die eerste dagen uitgeput en moet ik mezelf begrenzen in de hoeveelheid prikkels die ik toelaat. En zodra het opgewaaide stof weer wat is gaan liggen, dienen zich nieuwe fragmenten aan. In dromen, in flashbacks, in triggers en in herbelevingen. Alsof je een ui af pelt. En ja, daar springen de tranen je soms best van in de ogen. Zo ben ik vaak een paar dagen voor een nieuwe sessie zoet met nieuwe fragmenten.

Dit alles laat heel weinig ruimte voor anderen. Ik ben selectief, moet het wel zijn. Gelukkig vind ik wel plek om aandacht te geven aan mijn inner circle. Die is niet groot op dit moment, wat een rechtstreeks verband houdt met de noodzaak me naar binnen te keren. Zo ben ik blij dat de vriendschap met mijn vriendin B. al voor deze fase hersteld was; op dit moment zou het gewoon niet haalbaar zijn om het contact opnieuw aan te gaan met alle pijn die er tussen ons in lag. En ik weet dat er iemand is die wacht op herstel van contact en die pijn heeft. Op sommige momenten voel ik me een onmens daardoor, maar het is me wel heel duidelijk dat ik mijn grenzen niet uit kwaadwilligheid aan blijf geven. Ik hoop dat de vorige en volgende stukjes op mijn blog daar wat licht op (hebben) laten schijnen.

Ik heb me in de afgelopen jaren vaak een rups in een cocon gevoeld die in het stadium tussen rups en vlinder bleef hangen en al zo lang aan het wachten was dat het ontbindingsproces al was begonnen. Een opgesloten rottend hoopje snot. Nu zie ik dat de cocon open is gegaan en dat ik wel degelijk vleugels heb ontwikkeld. Ze zijn rafelig en mottig, maar ze zijn wel van mij. Ik beloof mezelf ze te koesteren zodat ze op hun eigen tempo kunnen herstellen van de opgelopen schade. En ik bid tot de Grote Geest dat het licht aan het eind van de tunnel deze keer geen kunstlicht zal blijken. Ik vlieg en vertrouw, dat is de enige manier waarop ik Toekomst kan verwelkomen.