Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zondag 21 februari 2016

Verwerking verwerken

Vrijdag een constructief gesprek gehad met mijn EMDR-therapeut, over even pauze nemen van deze pittige en toch wel belastende therapie. Ik was er zelf al wel mee bezig geweest, maar vond dat ik na 3 afgezegde/verschoven afspraken (2x door ziekte, 1x omdat ik teveel weerstand voelde) mijn pauze al wel gehad had. Kom maar op, ik ga er weer voor, was de gedachte waarmee ik deze sessie in ging. En met dat besluit trad een mechanisme in werking dat me inmiddels redelijk vertrouwd is: mijn hoofd, lijf en droomwereld komen met materiaal om mee aan de slag te kunnen. Deze keer was dat een traumafragment over vieze sporen van de dader in mijn meisjeskamer.

Het bleef even stil in de spreekkamer toen de koffie gehaald was en we elkaar begroet hadden. Ik zag dat hij nadacht en weerstond de impuls om de stilte op te vullen. Dacht zelf ook na, werd onrustig.
Hij vroeg naar het laatst behandelde fragment, dat binnen 1 sessie van heel heftig naar kalm gegaan was. Ik vertelde dat het thuis nog even opgevlamd was maar daarna weer rustig werd. Geen behoefte om er op dit moment mee verder te gaan.
Ik vertelde ook dat ik de laatste afspraak af had gezegd omdat ik zoveel weerstand voelde. Schaamde me daar een beetje voor, was stiekem ook een beetje bang voor een standje - een souvenir van het jarenlange 'als je je slecht voelt moet je juist komen'. Een souvenir dat ik overigens steeds gemakkelijker van me af kan schudden; ik vertrouw deze therapeut en de visie van deze instelling. En, belangrijker, zelf vind ik ook dat ik mijn gevoel serieus mag nemen. Ik begin een verschil te zien tussen vermijding en een waarschuwing aan mezelf.

Een belangrijk signaal, zei de therapeut, goed dat je er naar geluisterd hebt. Is het misschien een idee om even gas terug te nemen?
Ik ja-maarde, zat daar immers met een zeer levendig fragment, klaar om het aan te gaan. Vertelde ook dat dit telkens gebeurt voorafgaand aan een sessie. Volgens mij vond hij dat niet heel vreemd.
De gedachte aan pauze maakte ook iets in me los. Een gevoel van intense vermoeidheid, strijdend met de angst om de therapie waar ik zo lang op gewacht had, weer kwijt te raken.
Met de geruststelling dat ik de sessies op elk moment weer op zou kunnen pakken kwamen we tot het plan om het een weekje aan te kijken. Te zien of dit fragment weer tot rust komt of dat ik er juist meer last van krijg.

Thuis ben ik er direct over gaan schrijven. Dat is mijn manier om mijn gedachten te onderzoeken en meer helderheid te krijgen. En natuurlijk praatte ik er ook over - 's avonds met Albert en de volgende dag met mijn broer. De vermoeidheid wordt steeds duidelijker. Overigens is het fragment waarmee ik de spreekkamer in ging ook nog erg aanwezig.
Iets 'aanzien', geduld opbrengen en onduidelijkheid, onzekerheid verdragen vind ik ontzettend lastig. Inmiddels zelfs lastiger dan pijn en negatieve emoties verdragen.

Laat ik maar afgaan op het vertrouwen dat ik heb in mijn behandeling (bovenstaande foto zegt alles) en op de woorden van een vriendin: ook met kleine stapjes kom je er.
Misschien is het inderdaad wel tijd om mijn draagvlak wat herstel te gunnen en te verwerken hoe ontzettend veel scherven ik de laatste maanden op heb kunnen rapen. De verwerking verwerken.