Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


donderdag 30 juni 2016

Exposure, dag 10

Tien dagen geleden had ik mijn eerste sessie imaginaire exposuretherapie, gericht op traumaverwerking. Daar schreef ik uitgebreid over in mijn vorige blog.
Morgen de volgende sessie.

Ik merk dat ik behoefte heb aan wat overzicht en dat ik de lezers van mijn blog graag op de hoogte wil houden van de voortgang. Voorafgaand aan deze therapie heb ik gezocht naar ervaringen van anderen en ik vond haast niets dat (in het Nederlands) over specifiek deze therapie ging. Misschien is het hoogmoed, maar ik hoop dat ik andere zoekenden een inkijkje kan geven.
Natuurlijk ervaart ieder zo'n proces op een eigen manier en zal ook de insteek per therapeut verschillen.

Ik 'mocht' dus aan de slag met deze geluidsopname van de sessie. Elke dag trek ik me terug op een rustig plekje om een half uurtje te luisteren. Ik heb wat geëxperimenteerd met ontspanningsoefeningen vooraf of achteraf, heb ook elke dag een paar zinnetjes schreven over wat me opviel.

Op dag 1 klapte ik dicht. Ik zat de tijd uit, voelde eigenlijk alleen maar irritatie over mijn eigen stem. Dag 2 was ontzettend heftig. Het lukte me, met veel moeite, mijn ogen het grootste deel van de tijd gesloten te houden en open te staan voor de emoties die vrijkwamen. Een nog net te verdragen herbeleving, maar wel ver over de grens van 85 die we tijdens een sessie hanteren. Ik zag de kamer, ik voelde fysieke reacties en moest af en toe mijn ogen openen om terug te gaan naar het nu. Het nu waarin ik veel angst ervaar, maar waarin niemand me bedreigt of misbruikt.
Op dag 3, die net zo intensief was, kwamen veel details aan de oppervlakte. Gek genoeg ook details die niet bij deze herinnering horen. Het ene moment lag ik in het houten bed in mijn gele kamer, het andere moment was er opeens mijn blauwe kamer, mijn kamer met de houten muur, zelfs ziekenhuiskamers kwamen voorbij.
Op dag 4 en 5 waren er details die ik niet wil benoemen, maar die me de nachten erna telkens uit bed jaagden.
Tussendoor heb ik een dag vrij genomen van het huiswerk.

En inderdaad, de laatste paar dagen ben ik rustiger als ik naar de opname luister. Ken hem ook bijna woordelijk uit m'n hoofd. Ik vraag me af of ik vooral gewend ben geraakt aan de opname of echt minder angst ervaar bij deze herinnering. We gaan deze herinnering nog twee keer behandelen, dus ik denk dat ik wel zal merken hoe het zit.

Ik ervaar deze behandeling als de meest intensieve die ik in mijn hele carrière als cliënt heb ervaren. Er zijn wel therapieën geweest die zwaar en belastend waren, maar die gingen over het veranderen van gedrag en gedachtepatronen.
Na elke luistersessie ben ik uitgeput en moet ik weer even landen. Meestal praat ik even met Albert en zoeken we daarna samen ontspanning en afleiding.

Wat ik verder lastig vind is dat ik naar binnen gekeerd ben en mijn grenzen stevig moet bewaken, terwijl er onder die vermoeidheid weer wat initiatief begint te bloeien. Ik vermoed dat de depressie op z'n retour is, maar zeker weten doe ik het niet. Het maakt ook niet uit.
Morgen sessie 2. Ik ben bang, maar ik ga er weer voor!

dinsdag 21 juni 2016

Uitzicht op licht

Gisteren maakte ik kennis met een voor mij nieuwe manier van traumabehandeling: imaginaire exposure.
Een korte uitleg:

Imaginaire exposure of blootstelling betekent dat de therapeut u stimuleert om nare herinneringen aan de schokkende gebeurtenis(sen) herhaald en langdurig te herbeleven.
Het doel is dat u herinneringen minder gaat vermijden, zodat u de gebeurtenis kunt gaan verwerken.
Klachten nemen af en u ervaart geleidelijk minder angst bij het praten over de traumatische gebeurtenis. In de meeste gevallen maakt de therapeut van iedere bijeenkomst een geluidsopname die u meerdere keren per week dient te beluisteren.
(tekst afkomstig van PsyQ)

De reden om voor een andere insteek dan EMDR te kiezen: in de sessies die over een dieper liggend traumafragment gingen bleef de emotie uit. Ik kon het beeld voor me zien, maar het deed me niets. Althans, niet tijdens de sessie. 's Avonds, thuis, gingen die poorten wel open, maar dan was er natuurlijk geen therapeut bij om me door middel van oogbewegingen te helpen de pijn af te zwakken en opnieuw op te slaan. En dat frustreert!

Dit heb ik aangekaart bij de therapeut. Hij gaf aan dat er nog een andere methode was, die meer ingaat op details van gebeurtenissen. Of ik die wilde proberen? Verder gaan met EMDR was ook een optie, wellicht dat er in volgende sessies meer los zou komen.
Ik had al wel gelezen over exposure en het leek me heftig. Maar juist het oproepen van emoties én er thuis ook aan te kunnen werken sprak me aan. Kansrijker. En fijn dat ik het mag proberen zonder schepen achter me te verbranden. Dus ja, dat wilde ik zeker proberen.

Ik kreeg het eerder gemaakte lijstje met belastende gebeurtenissen mee om thuis na te voelen of daar al iets in veranderd was. Te bekijken met welke onderwerpen ik aan de slag wilde en in welke mate ze mijn dagelijks leven dwarszitten.
Dat was een heel proces, maar laat ik het kort houden: ik heb een nieuwe lijst kunnen maken en bracht die mee naar de volgende afspraak.

De therapeut legde me nog meer uit over deze therapie en we namen samen de lijst door. Niet leuk, niet fijn. Ik heb fragmenten benoemd waar ik nooit eerder met een therapeut over gepraat heb. Ik koos een fragment uit en we spraken af daar na het weekend mee te starten.

Het weekend heb ik in overlevingsmodus aan me voorbij zien gaan. Haast geen slaap, een constant gevoel van paniek en overal van schrikken. Een sterk gevoel van onvermogen, angst om compleet uit elkaar te vallen en bevestigd te zien wat mijn voormalig behandelaar zei tijdens het laatste gesprek: "ik raad je traumabehandeling sterk af. Ik denk niet dat je het aankunt".

Toen het eindelijk maandag werd en ik in de behandelkamer zat was de paniek al iets gezakt. Die vlamde natuurlijk wel weer even op toen ik mijn ogen sloot en begon te vertellen.
"Het is laat in de avond. Ik lig in bed en word half wakker van de deur die open gaat. Er komt iemand binnen." En zo verder, tot het eind. De therapeut vroeg me het fragment nogmaals te vertellen, met meer details. Ik vertelde nog een keer en zag dat de kamer niet helemaal donker was. Vertelde hoe ver de deur van mijn hoofdeinde vandaan was, vertelde over de geur van aftershave die verraadde wie er op mijn bed was gaan zitten.

Tussendoor vroeg de therapeut telkens hoe hoog de spanning was (we hadden een bovengrens van 85 afgesproken) en als die te ver opliep vroeg hij me verder te vertellen met minder details.
Ik vertelde, met veel haperingen, opnieuw en opnieuw. Wat aan het begin van de sessie een zwart-witfoto was veranderde in een 3D-film. Ik zat in die film en hoorde, zag, rook en voelde alles zoals het 'toen' was. Met 1 groot verschil: hier kon ik uit. Hoeveel angst ik ook voelde, ik kon het verdragen omdat ik wist dat ik veilig was in het hier & nu.

Na een half uur stopten we. Ik moest echt even landen. We bespraken de sessie. Voor mijn gevoel was het goed gegaan en dat vond hij ook. Of ik er verder mee wilde? Ja, zeker.
Hij schatte in dat we nog twee sessies en alle tussenliggende dagen nodig zouden hebben voor dit fragment.

Het was fijn dat Albert op me gewacht had (zoals hij ook tijdens elke EMDR-sessie heeft gedaan. Ja, daar bof ik mee, het reizen per OV is op die manier haalbaar), ik was wat wiebelig.

De opname die ik gemaakt had bleek volkomen prut. Daar heb ik me heel de avond druk over gemaakt, want hoe moest ik nou huiswerk gaan maken? Uiteindelijk vond ik vanmorgen een appje om het volume een flinke boost te geven en bleek mijn stem toch nog hoorbaar. Best wel symbolisch dat mijn stem zo slecht hoorbaar is dat een recorder 'm registreert als ruis...

's Avonds in bed, toen Albert al sliep, kwamen de tranen.
Ik ben blij met deze tranen. Ik voel.

zaterdag 18 juni 2016

Levenspijn


Geheimen vanuit het duister in het licht gezet.
Doodsangst en levenspijn gecomprimeerd tot vijf pagina’s woorden op papier.
Door wie, hoe oud, hoe vaak nog op je netvlies? Wat is verloren, nog bevroren, en waar is al iets geheeld?
De hemel huilt woeste druppels tegen mijn raam en alles trilt. Mijn ogen, mijn handen, wat hebben ze gezien en wat moesten ze doen? Mijn voeten zijn moe van platgetreden paden die meestal leidden naar een blinde muur. Reinheid, regelmaat, maar geen seconde rust. De dwang van een keurslijf: normaliseer en zoek structuur.
Ik ben bang, doodsbang voor elke seconde van toen, want de geesten die ik aanroep zijn de delen Dood in mij.
Kom uit je schaduw, toon me je gezicht en laat mij de sleutel zijn. De boeien geopend, raas dwars door me heen en steek over naar het licht.
Zo moe, zo bang, zo bloot en alles voelt onmogelijk. De tijd zal het leren, maar het besef daalt al in: ik kan niet meer terug en heb ook niets te verliezen. Wat ik overleefd heb zal mij niet doden.
Ik draag het duister maar ik draag ook ook het licht.