Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


donderdag 14 juli 2016

Terugval

Het is donderdag en ik zit doodmoe bij te komen van een flinke terugval.
Vanmorgen heb ik samen met Albert geprobeerd een reconstructie te maken van wat er de afgelopen dagen eigenlijk gebeurd is. Maar omdat hij een deel van die dagen op z'n werk was, blijven er stukken blanco.

Wat ik weet is dat ik vrijdag, de dag na mijn vorige, lyrische blogpost erg hyper was. Veel willen, veel plannen maken, dingen maar half doen. Zaterdag en zondag kon ik haast mijn bed niet uit en voelde ik hoe somberheid het overnam van enthousiasme. Maar de momenten dat ik wel uit bed kon was ik actief. Ik schreef meerdere brieven, printte en verstuurde bestanden voor een penvriend, was actief op social media. Op die momenten was er niets aan de hand. Geen idee of ik iets wegdrukte of dat ik me echt okay voelde.

De dagen erna herinner ik me nauwelijks. Een zin uit een liedje komt in me op: "één helft komt niet op toeren, het andere teveel". Best toepasselijk, die woorden komen uit 'Ik wil niet dat je weggaat'. Ik was hartstikke weg maar had het niet door. Achteraf hoor ik dat ik oud gedrag vertoonde. Hard om hulp roepen, grote plannen maken om de leegte mee op te vullen. Vergeten te eten en daarna mijn glucosespiegel naar bizarre hoogtes jagen door de ene eetbui na de andere, zonder me daar bewust van te zijn. Schrok me lam op de momenten dat ik die spiegel ging meten. Geen lucht meer krijgen omdat ik met iets eetbaars in m'n mond in slaap was gevallen. En tussendoor heel normale momenten waarop ik contact had met vrienden. O, en het meest herkenbare oud gedrag: compleet gefixeerd raken op een verandering in uiterlijk en daar direct gehoor aan moeten geven. Zo zat ik opeens bij de kapper, liet ik plaatjes zien van wat ik wilde en kwam ik jankend thuis met een kapsel dat inderdaad om te janken was.

Ik liet me met heel veel moeite sussen door Albert om te wachten tot de volgende dag en terug naar de kapper te gaan. Ik maakte er grapjes over op internet, maar ik had wel degelijk de tondeuse klaar liggen.

Gisterenmorgen zat ik volkomen helder een mail aan mijn therapeute te schrijven. Een positief bericht over voortgang in m'n traumabehandeling. Dat het zwaar was en spanning gaf, maar ook dat ik het aardig op kon vangen.

Op dat moment kwam er een sms binnen van een vriend, met het dringende verzoek direct contact op te nemen met een hulpverlener. Nijdig werd ik ervan, want voor mijn gevoel had ik alleen ergens geschreven dat ik me ontzettend rot voelde over het kappersfiasco. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om te bepalen of ik hulp nodig had? Ik schreef een boos bericht terug.

Ik maakte de brief af en app'te een andere vriend over het rare berichtje. Las wat bezorgdheid in zijn antwoord, maar niet alarmerend. Prima gesprekje, fijn om even te kunnen spuien en zoals altijd ook wat grapjes over en weer.

Daarna ben ik maar eens gaan kijken op facebook en twitter, wat had ik daar nou eigenlijk geplaatst? Schrok me rot van wat ik las. Over draagkracht die op was en over voor altijd willen verdwijnen. Met een hele reeks bezorgde reacties van vrienden. Shit! Ik herkende mezelf er niet in, of beter gezegd: ik herkende de persoon die ik nu ben er niet in. Maar ik herkende wel degelijk de radeloze uitingen die ik jaren geleden soms uitte, het stukje 'ik' waarvan ik dacht dat het helemaal verdwenen was. Ik schaam me diep en realiseer me dat ik hier iets mee moet. Blijkbaar verzet een deel van mij zich tegen de vooruitgang, uit doodsangst. Zo sterk zelfs dat het de regie overneemt. Ik kan er weinig anders van maken dan dissociatie.

Uiteindelijk ben ik, samen met Albert want in m'n uppie durfde ik niet, terug gegaan naar de kapper en kwam ik thuis met een kapsel dat me wél bevalt. Was nog wel erg duf en warrig.

Vandaag is het een nieuwe dag en ik voel me redelijk. Vanmiddag therapiehuiswerk gedaan en daar hard bij gehuild, wat erg opluchtte. Ik pak de draad weer op en neem deze terugval in m'n achterhoofd mee als een waarschuwing.
Zometeen kook ik een makkelijke maaltijd voor mezelf en ga ik wat netflixen tot Albert thuiskomt uit zijn avonddienst.
Ik ben er weer.

PS: ik realiseer me opeens een verschil met vroeger: toen sneuvelden er vriendschappen en ontstonden er ruzies als ik 'zo' was. Nu is er bezorgdheid en steun, en zie ik ook dat er vrienden zijn die me ook in die periode niet hebben laten vallen. Ik ben ze dankbaar. ♥

donderdag 7 juli 2016

Break on through


*deze tekst kan triggers bevatten*


Gisteren had ik mijn 3e sessie exposuretherapie.
Sessie 1 & 2 gingen over een belangrijk moment in de twee jaren waarin ik doorlopend seksueel misbruikt werd, namelijk de allereerste keer dat de dader mijn slaapkamer binnen kwam en me onteerde.

In sessie 1 heb ik dit fragment globaal verteld en vervolgens kwam de aandacht op het eerste stuk. Keer op keer vertellen, met steeds meer details.

Sessie 2 verliep hetzelfde, maar nu met de focus op het tweede stuk, waarin de dader dingen met mij deed. Loodzwaar vond ik dat. Nooit eerder had ik deze details aan iemand verteld. Maar met de methode van telkens opnieuw vertellen en overschakelen naar grote lijnen als de spanning te hoog opliep, lukte ook dit. Veel details kwamen ook vanzelf op. De kleur van zijn kleding, hoe zijn stem klonk, welke fysieke reacties het bij me opriep.

En vervolgens luisterde ik de dagen tot aan de volgende sessie elke dag naar de geluidsopname.

Het derde en laatste stuk van dit fragment kwam gisteren aan de orde, waarin ik dingen bij de dader moest doen.
Ik wilde niet. Ik wilde een handvol pillen nemen, een joint roken en diep wegkruipen onder mijn dekbed.
Maar ik ging. En met mijn ogen dicht vertelde ik het hele verhaal aan één stuk, compleet met alle weerzinwekkende en angstaanjagende details. Dat ging niet vanzelf, ik had de therapeut er hard bij nodig. Hij peilde telkens het spanningsniveau, stelde vragen die me hielpen om nog meer details los te krijgen. Ik hoorde zelf hoe ik steeds meer vanuit het perspectief van een 10-jarige vertelde, met bijbehorend idioom. Ik heb de sessie nog niet terug geluisterd, maar het zou me niets verbazen als mijn stem ook anders klinkt. Wederom een fikse herbeleving in een veilige setting, met veel vertrouwen in de man die me er doorheen loodste. Kalm, bemoedigend, geruststellend en met volle aandacht voor mijn welzijn.

Wat ik vertelde was walgelijk en extreem kwetsbaar. Ik geloofde zelf haast niet dat ik dit aan iemand zat te vertellen. Maar waar ik in de vorige sessies nog bezig was met vragen als 'gelooft hij me wel', 'hoe komt dit over' en zelfs 'hij zal toch niet opgewonden raken van mijn woorden', voelde ik nu vooral vertrouwen. In hem, maar ook in mezelf: bij elke drempel die ik nam groeide mijn vastberadenheid om door te gaan met vertellen. Ik voelde kracht.
Toch was er weer een grote opluchting toen de therapeut voorstelde om het hierbij te laten, voor dit moment.
Terwijl ik naar buiten liep daalde er een gevoel van overwinning op me neer. Een doorbraak!

Ik voel heel sterk dat dit de methode is die werkt voor mij. Ik ga door op deze ingeslagen weg. Ik merk ook al effect. Dit fragment is minder eng geworden om naar te kijken. En nu ik alle details ken, zie ik dat mijn participatie lang niet zo groot was als ik vreesde. Ik vroeg er écht niet om.

Nog een frappant detail dat ik wil benoemen: de dader bedankte me na afloop. Are you kidding me? Een kind van tien bedanken nadat je haar aangerand hebt? Ik vermoed dat hij het die hele twee jaar voor zichzelf goed heeft gepraat. En mij telkens gewezen heeft op mijn aandeel zodat ik uit schaamte of schuldgevoel zou blijven zwijgen.

De komende week ga ik aan de slag met de opname van deze sessie. De week erna ga ik het verhaal op papier zetten en eventueel naar wat foto's uit die tijd kijken. Dan een weekje vrij en in augustus de volgende sessie. Dan keren we even terug naar dit fragment om te zien of het echt tot rust is gekomen. Geen idee hoe lang deze therapie gaat duren.

Op de foto zie je mijn hulptroepen: de knuffel die meereist in mijn tas, mijn telefoon die de geluidsopname maakt, m'n waterfles die ik vasthoud tijdens een sessie omdat koffie drinken met gesloten ogen niet zo praktisch is, en het boekje waarin ik elke dag na het beluisteren van de opname een paar zinnen opschrijf over wat me opviel. Je ziet overigens ook een stuk van de krabpaal van m'n katten, maar die voegt verder niets toe ;)

Misschien vraag je je af waarom er zoveel triggerende details worden opgeroepen en waarom je iemand aan zoveel ellende bloot zou moeten stellen.
Ik ben geen deskundige, maar heb er wel mijn gedachten over: de herinnering wordt zo levendig mogelijk gemaakt zodat je tot een herbeleving komt. Je gaat dwars door het mechanisme van vermijding heen. En merkt dat je de herbeleving overleeft, telkens opnieuw. Zo durf je steeds een stapje verder en geef je je hele systeem van herinneringen, emoties en denkprocessen de mogelijkheid de gebeurtenissen te verwerken door gewenning en vertrouwen in je eigen draagkracht.
Het is, mijns inziens, een confronterende en belastende methode. Rauw, pijnlijk, zwaar. Maar met een therapeut die je durft te vertrouwen, iemand die het proces scherp in de gaten houdt en die jou met volle aandacht begeleidt kan het trauma's die vastzitten en ingekapseld zijn toegankelijk maken.
Ik zou lotgenoten dit niet als eerste keuze aanraden. EMDR kan net zo effectief zijn en is een stuk minder belastend.

Stapje voor stapje bewandel ik dit pad, bevrijd ik mezelf beetje bij beetje van de kwetsingen die ik al zo lang bij me draag. En blog ik over dit proces, want ook dat helpt.
Dankjewel voor het lezen.