Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


dinsdag 30 augustus 2016

Beelden van Toen

Een paar weken geleden bedachten mijn therapeut en ik een extra manier om meer uit de exposuretherapie te halen: het opschrijven van het fragment waar we al heel wat sessies aan besteed hebben. Dit omdat ik merkte dat er nog veel heftigheid naar boven kwam als ik schreef over die gebeurtenis.

Het werkt, het doet iets!
We spraken af dat ik thuis zou schrijven en dat ik het in de spreekkamer voor zou lezen. Daar maakte hij een geluidsopname van.

In drie weken heb ik het fragment op papier kunnen krijgen. Het was behoorlijk triggerend en juist daarom bleef ik volhouden - als het iets losmaakt zit er beweging in en kan mijn hoofd steeds een stukje verwerken.

Onderweg hebben we het tempo aangepast omdat ik thuis dissociatieve fugues begon te krijgen: wegraken en vanuit die toestand dingen doen die ik me later niet meer herinner. Zo verdween er een stuk tekst waar ik hard aan had gewerkt. Iets in mij is doodsbang voor het zwart op wit zetten van nare details. Althans, dat denk ik. Ik heb geen contact met dit stukje van mij.

We hebben inmiddels twee opnames gemaakt en morgen maken we de derde. Tijdens die voorleessessies voelde ik weinig. Geeft niet, ze zijn vooral bedoeld om mee te oefenen. De echte exposure vond tijdens het schrijven zelf plaats.

Met de opname die we morgen maken ga ik thuis weer aan de slag: beluisteren tot er niets meer loskomt. Ik hoop dat dit geen weken meer zal duren, begin het beu te worden en er ligt nog zo veel te wachten.

Thuis ben ik ook door fotoalbums gaan bladeren. Confronterend. Het riep ook de vraag op of het misbruik echt op mijn 10e begon. Was ik misschien nog negen? Ben ik nog niet achter, maar ik kreeg wel helder dat het in 1987 al bezig was: ik was fan van een bepaalde artiest en zijn grote hit was in dat jaar. De dader bracht plaatjes uit tijdschriften voor me mee. Ik heb alleen geen flauw idee hoe lang ik fan ben geweest.
Ik zag ook het beertje waar ik mee sliep terug in een foto, en mijn bed. Ook dat riep details op. Die wil ik niet delen.

Ooit wil ik met Albert naar mijn oude woonplaats reizen. Ben er al eerder terug geweest, zowel in benevelde als nuchtere toestand. Nuchter voelde ik niets, helemaal niets. Ik hoop een volgende keer wél iets te voelen en daar een stukje verleden af te kunnen sluiten. Maar dat komt nog, het is nu nog te vroeg.

vrijdag 5 augustus 2016

Sesam open u

Vandaag had ik weer een afspraak bij de GGZ. En man, wat zag ik er tegenop!
Ik wist dat natuurlijk de vraag 'hoe gaat het?' zou komen. Die vind ik momenteel ongelooflijk lastig te beantwoorden. De ene dag zit ik op het randje van een crisis, terwijl ik een andere dag, bijvoorbeeld vandaag, kalm, helder en rustig ben. Zulke heftige schommelingen zijn er al tijden niet meer geweest en ze maken me onzeker.

Gisteren compleet in paniek over deze afspraak. Alle registers van vermijding gingen open. Weglopen, mezelf verdoven met genoeg pillen om de volgende dag de deur niet uit te kunnen, of de afspraak gewoon 'vergeten'. Dat laatste kan ik overigens niet meer sinds ik bij deze instelling ben, daar respecteer ik de (band met) behandelaars teveel voor.
Enfin, uiteindelijk kon ik vannacht slapen door met mezelf af te spreken dat ik de afspraak in principe af ging zeggen, met een heel kleine marge om alsnog gewoon te gaan. Soms helpt dat. Overigens wel alles voorbereid zoals ik dat elke keer doe: flesje water koud leggen, knuffel in de tas, met Albert doorspreken hoe laat we de deur uit zouden gaan en ook een wekker zetten.
Gegaan dus. Yay, overwinning!

Onderweg bedacht ik dat ik meer behoefte had aan een evaluatie/plan van aanpak dan aan een sessie exposure.
En zo ging het ook. Rustig met een bak koffie verteld hoe het therapiehuiswerk de afgelopen tijd is gegaan en daarbij benoemd dat het opschrijven van het fragment waar het de afgelopen sessies over ging veel meer impact had dan het beluisteren van de opnames. Ik gaf aan dat ik daar enerzijds van baalde, omdat de heftigheid bij het terugluisteren echt is verminderd (en ik ontzettend graag klaar wil zijn met dit stuk trauma), maar dat ik er ook een opening in zag.

Ik verwerk dingen doorgaans schrijvend, gebruik het schrijven ook als middel om (bijvoorbeeld in dit blog) overzicht en inzicht te krijgen. Pratend kom ik moeilijker uit mijn woorden terwijl ik schrijvend veel sneller de diepte in kan.
Tijdens het opschrijven van het 'verhaal' merkte ik telkens dat ik weg begon te raken, begon te trillen en dat de woorden me de adem benamen.

Mijn therapeut ziet die opening ook. Als dit soort dingen gebeuren tijdens het schrijven, dan is de lading er dus nog niet af. En is het verstandiger om, op welke manier dan ook, dit fragment nog niet af te sluiten.

We kwamen samen uit op een plan van aanpak, in ieder geval voor de komende week: elke dag een stukje schrijven ipv luisteren. Maximaal 20 minuten per keer. Bij de volgende sessie breng ik mee wat ik geschreven heb en gebruiken we dat voor een opname.
Hier werd ik blij van! Hij luistert met aandacht en vervolgens zoekt hij mee. Ook als het een pad is dat hij niet vaak betreedt. Precies hoe mijn andere behandelaar en ik kwamen tot de afspraak om via email te communiceren.

Ik ben opgelucht, blij ook dat ik gegaan ben.
Mijn kop is weer uit het zand.