Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zaterdag 24 september 2016

Monsters

copyright M. Sides
Vandaag vond ik een pakketje met schetsen in m'n brievenbus, gemaakt door mijn penvriend. Ja, het bestaat nog, correspondentie via slakkenpost!

Deze man, een Amerikaan, heeft ook een posttraumatische stressstoornis. Hij krijgt daar helaas nauwelijks hulp bij, maar is inventief genoeg om op zijn eigen manier de verschrikkingen uit zijn jeugd aan te pakken.

We hebben daar de afgelopen tijd veel over geschreven naar elkaar. Ik houd hem op de hoogte van mijn exposure avonturen en hij vertelt hoe hij de duisternis de baas blijft. En als ik zijn brieven lees realiseer ik me dat zijn aanpak en de mijne best op elkaar lijken.

Hij vertelde me dat zijn behoorlijk duistere creaties voor hem een manier zijn om de monsters in zijn hoofd een gezicht te geven. Zo precies mogelijk, om ze uit de schaduw te trekken, ze een gezicht te geven en ze aan te kijken. Net zoals ik mijn herinneringen zo levendig mogelijk naar boven haal. Dat brengt herbelevingen op gang, die ik deels onder begeleiding en deels in m'n uppie aankijk. Door herhaling zwakken ze af. Dat was eerst alleen een theorie die ik prima begreep maar waarvan ik me afvroeg of het voor mij wel zou werken. Inmiddels weet ik dat het zo is. Ik ben bijna klaar met het eerste behandelde fragment: de avond waarop de dader voor het eerst mijn slaapkamer betrad.

En zoals mijn penvriend kiest voor potlood en papier, zijn tools om zich te uiten, zo doe ik dat schrijvend. Grote delen van mijn therapie vinden inmiddels schrijvend plaats, omdat ik ze dan veel sterker beleef dan wanneer ik praat.

Onlangs crashte ik. Een optelsom van factoren. Tijdens die crash heb ik hier een blogje geplaatst, maar dat heb ik inmiddels verwijderd. Zelfcensuur past niet bij mij, maar dit voelde zo naakt en kwetsbaar dat ik het niet op een openbare plek wil delen. Het kost me nu trouwens ook veel moeite om te bloggen. Ik voel me onveilig.

Mijn therapie heeft even stilgelegen om weer overeind te kunnen krabbelen. Grotendeels heb ik weer wat vaste grond onder mijn voeten. Nog niet optimaal, maar het gaat.

Vrijdag staat de volgende sessie gepland. Het is tijd om aan een volgend stukje te beginnen. Ik ben er bang voor en voel veel weerstand. Maar ik merk ook hoe het volgende fragment luid en duidelijk van zich laat horen. In flashbacks, in dromen, in herbelevingen. Ik realiseer me nu ook opeens waarom ik de laatste tijd vaak misselijk ben geweest. Wie weet verlies ik als bijwerking wel wat gewicht ;)

En mijn penvriend? Die is nog wel even zoet met tekenen. Ik ken hem al lang, ergens tussen de 10-15 jaar, en zie hoe hij veranderd is. Meer in evenwicht, minder boos. Waar wij elkaar in het verleden nog wel eens de duisternis in konden trekken, is er nu een mooie wisselwerking van wederzijdse steun en waardering. Elkaar aan het lachen maken, dat konden we altijd al. En dat is alleen maar gegroeid.