Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


dinsdag 29 november 2016

Dat.

Dat je je missie van de daken schreeuwde en dat ik je kreten herhaalde voor een ander publiek
Dat je de dagen aftelde en ik zonder teltalent telkens weer verbaasd was, want ook zonder slaap verstrijkt een datum
Dat de appjes met "hi, stoor ik?" ijkpunten werden, net als "update: ik leef nog"
Dat de tijd zo grillig werd. Urenlange seconden en dagen van niks
Dat een vriendschap met beperkte tijd je dingen doet durven, afspreken bijvoorbeeld
Dat we juist door de afstand dicht bij kwetsbaarheid konden zijn
Dat ik je de laatste keer deels zonder masker zag en schrok

Dat we afscheid namen
Dat de wereld niet het fatsoen had om even stil te staan toen jij ging
Dat je toen Schrödingers kat werd en dat je dat best cool zou hebben gevonden
Dat het nog steeds onwerkelijk is, het stof nog niet is gaan liggen
Dat ik de woorden nog niet vind
Dat je er was, dat ik je mocht kennen
Dat ik dankbaar en verdrietig ben
Dat staat vast.