Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


vrijdag 23 december 2016

Leven na seksueel geweld

(dit is een blogbericht van 16 december)
Vandaag ben ik actief op Twitter om samen met heel veel lotgenoten, omstanders en zelfs onbekenden seksueel geweld weer even flink op de kaart te zetten. Niet om zielig te zijn, niet om zelf aandacht te krijgen, maar om een signaal af te geven: seksueel misbruik gebeurt overal om je heen. Slachtoffers zwijgen vaak. Omdat ze op dat moment bedreigd worden (“dit is ons geheimpje”, “als je hierover praat maak ik je kapot”), maar ook omdat ze zich er later voor schamen en nog steeds de macht van de dader voelen. En zwijgen maakt heel veel kapot.

Neem eens een kijkje op Twitter. We verzenden berichten met de hashtags #seksueelgeweld en #SGstorm. Retweet als je ons een warm hart toedraagt, deel eigen ervaringen of lees alleen maar wat er geschreven wordt. We heten je welkom.

Ik realiseerde me vanmorgen dat ik vaak wel benoem dat ik getraumatiseerd ben en dat het met misbruik te maken heeft, maar dat ik nooit concreet ben. Daar heb ik een goede reden voor. Ik weet dat mijn blogs oa door lotgenoten gelezen worden. Expliciete woorden kunnen ontzettend triggerend zijn. Ik wil graag dat mijn teksten door iedereen gelezen kunnen worden, zonder de angst om in een herbeleving te schieten.

Ik wil nu toch graag iets meer vertellen over mijn achtergrond. Ik denk dat het inzicht geeft.
Trigger warning: scroll alleen door naar beneden als het voor jou te dragen is.








Ik heb op meerdere momenten in mijn leven te maken gekregen met seksueel misbruik.
Waar ik het meeste last van heb is de periode van 2 jaar waarin ik meerdere keren per week de prooi was van de jager die naast ons woonde. Ik was 10, of misschien nog net 9, toen hij voor het eerst mijn slaapkamer betrad en me in mijn eigen bed onteerde. Handen en een mond die over mijn lichaam gingen, mijn onderbroek die uit moest. Het eindigde met zijn hoogtepunt, waar ik gedwongen aan mee werkte.

In de 2 jaren die daarop volgden heb ik me voortdurend onveilig gevoeld; hij was altijd in de buurt en had min of meer vrij toegang tot ons huis en mijn kamer. Onder andere door het touwtje uit de brievenbus waar Jan Terlouw zo mooi over vertelde (feitelijk een sleutel die uit de voordeur stak). Als ik hem in de gedeelde carport zag en hij omhoog wees, was het mijn taak om na het avondeten op mijn kamer te zijn en er zorg voor te dragen dat het zolderraam op een kiertje stond.

Naarmate de tijd verstreek ging het misbruik verder dan die handelingen en werd zijn machtsspel subtieler. Het mes dat hij eens op mijn keel zette was niet nodig geweest, ik leerde gehoorzaam te zijn en mee te werken. Seksueel geweld gaat veel meer over macht dan over seks.
Hoe ironisch dat het mijn eigen zakmes was. Het lag onder mijn kussen als bescherming, maar het werd tegen me gebruikt, zoals ook de natuurlijke reacties van mijn lichaam me tegenwerkten. “Zie je wel dat je het lekker vindt”

Ik ben nu 39 en heb een groot gedeelte van mijn leven doorgebracht in klinieken, therapeutenkamers en groepstherapieruimtes. Mijn veelbelovende goede cijfers op het VWO en mijn creativiteit zijn voor mijn gevoel niet ingelost. Ik leid niet het leven dat ik wilde leiden. Mijn kinderwens heb ik aan de kant gezet omdat ik lange tijd zo labiel was dat ik een kind zo’n moeder niet toewenste.

Maar mijn leven is niet zo somber als hierboven beschreven.
Ik heb eindelijk heel goede hulp gevonden en werk hard aan herstel en heling. Dat ik het inkijkje in misbruik kan opschrijven is het resultaat van traumabehandeling, en voor mij een bewijs dat die therapie werkt. Ik kan eraan terugdenken zonder weg te raken of overspoeld worden door een herbeleving.

Ik geloof oprecht dat er een dag zal komen dat het verleden niet meer allesbepalend is voor mijn heden en toekomst. De littekens zijn blijvend, maar ze zullen vervagen. Ik wás een slachtoffer en zie mezelf nu als overlever, met steeds meer ruimte om te léven ipv overleven.
Misschien is dit ook wel de boodschap die ik vandaag uit wil dragen: seksueel geweld kan een leven volledig op z’n kop zetten en blijvende schade veroorzaken; verwerken is een lange en pijnlijke weg, maar er is leven na seksueel geweld.

Licht op slaap

De laatste tijd heb ik niet veel geblogd over mijn therapieproces. Hoog tijd!

Over slapen schreef ik al eerder. Samen met mijn medicijnvrouw (klinkt beter dan GGZ-arts toch?) ben ik op zoek geweest naar een manier om de cyclus van niet/nauwelijks slapen te doorbreken.
Ik werd weer steeds depressiever en da's niet zo bevordelijk voor slaap. De tweede factor is de traumabehandeling. Er komt veel los, resulterend in spanning, angst overdag en veel nachtmerries. Onnodig te vermelden dat chronisch slaaptekort niet erg helpend is als je dan overeind wilt blijven.
We probeerden zware slaapmiddelen. Een week goed slapen zou me genoeg energie geven om weer met volle kracht vooruit te kunnen.

Imovane, rohypnol en al hun soortgenootjes deden helemaal niets, behalve dan hele dagen suf zijn.
Ik slik antidepressiva in hoge dosering, eigenlijk al over het randje van de maximale dosis. Ik wilde eigenlijk toch verhogen. De medicijnvrouw begreep het, maar stelde als tussenstap een kuur lichttherapie voor. Daarvan wordt steeds duidelijker dat het ook werkt bij 'gewone' depressies, niet alleen bij seizoensgebonden depressies (winterdepressie). Misschien zou het iets doen, met als bonus een klein kansje dat ik beter zou gaan slapen. Vooral dat laatste leek me een illusie.

Ik mocht een therapielamp lenen. 's Morgens meteen na het ontwaken een half uur in dat licht zitten. De lamp breekt de melatonine versneld af. Melatonine is een lichaamseigen stofje dat zich in de loop van de avond opbouwt om je lijf voor te bereiden op de nacht.

De eerste paar dagen had ik zo'n knallende koppijn van die lamp dat ik 'm een paar dagen aan de kant heb gelegd. Daarna toch de kuur hervat en al heel snel voltrok zich een klein wondertje. Normaliter lig ik wakker tot de ochtend, hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga. Telkens als ik voel dat ik bijna in slaap val protesteert mijn hoofd, of eigenlijk mijn overlevingsmechanisme dat me toeschreeuwt dat slapen niet veilig is. En dan kan ik nét niet bij dat moment van overgave. Ook als ik een sterke inslaper gebruik.Of twee of drie. Andere getallen houd ik liever voor me ;)

Na een aantal dagen merkte ik dat ik 's avonds suffer begon te raken en als ik zoals gewoonlijk nog even ging lezen in bed, vielen mijn ogen al na een paar bladzijdes dicht. Ik werd verbijsterd wakker de volgende morgen. Huh, geslapen, ik??

Na 10 dagen bracht ik de lamp terug. Van de 10 nachten had ik er 5 waarin ik bizar snel insliep, 3 waarin de slaap zich pas na drieën aandiende en 2 waarin ik helemaal niet sliep. Wat een verschil!
De medicijnvrouw raadde me aan om een eigen lamp te kopen, zodat ik niet afhankelijk ben van de beschikbaarheid van de leenlamp. Die conclusie had ik zelf ook al getrokken, maar oei, wel een flinke uitgave. Dat ik intussen merkte dat de slaap, zonder lamp, weer weg begon te blijven was een flinke stimulans.

Om een lang verhaal kort te maken: ik kreeg 2 donaties van vrienden, verkocht een paar spullen op Marktplaats en... uiteindelijk kreeg ik 'm kado van Eelco, via zijn ouders. Een warm bad. Niet alleen van donaties en het grote kado, maar ook van vrienden die meedachten en me hielpen met plannen om zelf het bedrag bij elkaar te scharrelen. Facebook schijnt een nepwereldje te zijn, maar wat heb ik daar al ongelooflijk veel steun mogen ontvangen en échte vriendschappen gesloten!

Nu start ik mijn dagen met een lichtbadje. Het lampje is klein, het licht is fel maar hindert me niet.
Ik slaap echt beter. Nog wel met een inslaappil erbij. Wie weet kan ik ooit zonder pillen slapen, maar voor nu werkt deze combinatie voor mij.

Ik ben blij, dankbaar en verrast. Dat zo'n mild middel voor elkaar krijgt wat paardenmiddelen niet doen, dat had ik nooit gedacht...dat mag best een wonder heten toch?