Ik ben Xamantha, 39 en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


vrijdag 23 december 2016

Leven na seksueel geweld

(dit is een blogbericht van 16 december)
Vandaag ben ik actief op Twitter om samen met heel veel lotgenoten, omstanders en zelfs onbekenden seksueel geweld weer even flink op de kaart te zetten. Niet om zielig te zijn, niet om zelf aandacht te krijgen, maar om een signaal af te geven: seksueel misbruik gebeurt overal om je heen. Slachtoffers zwijgen vaak. Omdat ze op dat moment bedreigd worden (“dit is ons geheimpje”, “als je hierover praat maak ik je kapot”), maar ook omdat ze zich er later voor schamen en nog steeds de macht van de dader voelen. En zwijgen maakt heel veel kapot.

Neem eens een kijkje op Twitter. We verzenden berichten met de hashtags #seksueelgeweld en #SGstorm. Retweet als je ons een warm hart toedraagt, deel eigen ervaringen of lees alleen maar wat er geschreven wordt. We heten je welkom.

Ik realiseerde me vanmorgen dat ik vaak wel benoem dat ik getraumatiseerd ben en dat het met misbruik te maken heeft, maar dat ik nooit concreet ben. Daar heb ik een goede reden voor. Ik weet dat mijn blogs oa door lotgenoten gelezen worden. Expliciete woorden kunnen ontzettend triggerend zijn. Ik wil graag dat mijn teksten door iedereen gelezen kunnen worden, zonder de angst om in een herbeleving te schieten.

Ik wil nu toch graag iets meer vertellen over mijn achtergrond. Ik denk dat het inzicht geeft.
Trigger warning: scroll alleen door naar beneden als het voor jou te dragen is.








Ik heb op meerdere momenten in mijn leven te maken gekregen met seksueel misbruik.
Waar ik het meeste last van heb is de periode van 2 jaar waarin ik meerdere keren per week de prooi was van de jager die naast ons woonde. Ik was 10, of misschien nog net 9, toen hij voor het eerst mijn slaapkamer betrad en me in mijn eigen bed onteerde. Handen en een mond die over mijn lichaam gingen, mijn onderbroek die uit moest. Het eindigde met zijn hoogtepunt, waar ik gedwongen aan mee werkte.

In de 2 jaren die daarop volgden heb ik me voortdurend onveilig gevoeld; hij was altijd in de buurt en had min of meer vrij toegang tot ons huis en mijn kamer. Onder andere door het touwtje uit de brievenbus waar Jan Terlouw zo mooi over vertelde (feitelijk een sleutel die uit de voordeur stak). Als ik hem in de gedeelde carport zag en hij omhoog wees, was het mijn taak om na het avondeten op mijn kamer te zijn en er zorg voor te dragen dat het zolderraam op een kiertje stond.

Naarmate de tijd verstreek ging het misbruik verder dan die handelingen en werd zijn machtsspel subtieler. Het mes dat hij eens op mijn keel zette was niet nodig geweest, ik leerde gehoorzaam te zijn en mee te werken. Seksueel geweld gaat veel meer over macht dan over seks.
Hoe ironisch dat het mijn eigen zakmes was. Het lag onder mijn kussen als bescherming, maar het werd tegen me gebruikt, zoals ook de natuurlijke reacties van mijn lichaam me tegenwerkten. “Zie je wel dat je het lekker vindt”

Ik ben nu 39 en heb een groot gedeelte van mijn leven doorgebracht in klinieken, therapeutenkamers en groepstherapieruimtes. Mijn veelbelovende goede cijfers op het VWO en mijn creativiteit zijn voor mijn gevoel niet ingelost. Ik leid niet het leven dat ik wilde leiden. Mijn kinderwens heb ik aan de kant gezet omdat ik lange tijd zo labiel was dat ik een kind zo’n moeder niet toewenste.

Maar mijn leven is niet zo somber als hierboven beschreven.
Ik heb eindelijk heel goede hulp gevonden en werk hard aan herstel en heling. Dat ik het inkijkje in misbruik kan opschrijven is het resultaat van traumabehandeling, en voor mij een bewijs dat die therapie werkt. Ik kan eraan terugdenken zonder weg te raken of overspoeld worden door een herbeleving.

Ik geloof oprecht dat er een dag zal komen dat het verleden niet meer allesbepalend is voor mijn heden en toekomst. De littekens zijn blijvend, maar ze zullen vervagen. Ik wás een slachtoffer en zie mezelf nu als overlever, met steeds meer ruimte om te léven ipv overleven.
Misschien is dit ook wel de boodschap die ik vandaag uit wil dragen: seksueel geweld kan een leven volledig op z’n kop zetten en blijvende schade veroorzaken; verwerken is een lange en pijnlijke weg, maar er is leven na seksueel geweld.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen