Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


woensdag 25 januari 2017

Thuis

25 januari, 9.28
Zojuist de eerste woorden op papier gezet over een nog onontgonnen stuk trauma. De zinnen komen er in flarden uit en er komen duizend vragen in me op. Wanneer speelde dit, hoe oud was ik toen? Klopt deze herinnering wel?

Mijn hele lijf trilt, mijn kaken staan strak. Ik krijg het net zo koud als toen. Een blos van schaamte op mijn wangen.

Ik kan dit., houd ik mezelf voor, ik zal nog meer woorden vinden en ik ga dit stuk pijn betreden. Ik ga het meisje dat bevroren is in de tijd bevrijden uit die badkamer. Ik kan dit, echt.

Maar eerst ga ik veiligheid zoeken in de armen van mijn lief en in de zachte vachtjes van de katten. 'Waar je begrepen wordt, daar is je thuis,' zegt de poster in onze slaapkamer. Dat is hier, dit is mijn thuis. Hier is begrip en liefde, hier mag ik elke keer opnieuw ervaren dat het gevaar is geweken. Het is 2017. Ik verwerk.

1 opmerking:

Anoniem zei

Zie de kracht in je keer op keer, jaar na jaar. Wil je met je doorheen en weet zeker dat je het kan!

Hou van je lieve schat

Een reactie plaatsen