Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


woensdag 15 februari 2017

Inzoomen, uitzoomen

Gisteren zo'n zinnig gesprek met mijn traumatherapeut gehad. Ik bleef maar vastlopen in het fragment waar ik nu thuis aan werk.
Voor mij werkt thuis schrijvend vele malen beter dan vertellend in de spreekkamer, daar hebben we de therapie ook op aangepast.

Het nadeel is dat de therapeut me niet ter plekke bij kan staan/sturen als de spanning te hoog oploopt. In een gesprek kan hij op zo'n moment vragen om je ogen open te doen, in de verleden tijd te vertellen of minder details te benoemen. Alles wat helpt om het vertellen niet af te hoeven breken. Het is een herbeleving in een veilige setting, en met deze aanpassingen kom je wat meer in het nu.
We bedachten strategie├źn om tijdens het thuiswerk de spanning minder op te laten lopen. Want dat is de grootste issue nu: zodra ik er voor ga zitten en mijn tekst erbij pak klap ik dicht. Er zitten een stuk of 4 triggers in. En zo wordt de drempel om te schrijven telkens hoger. Hoe kan die cirkel doorbroken worden?

Best een uitdaging, dat gedachte-experiment. Mijn therapeut is een snelle en analytische denker en ik kom goed mee in die stroom van idee├źn. Creatief ook: zou het werken om het lettertype tijdelijk te verkleinen, of wat verder van het scherm te gaan zitten? Een youtube-clip met fijne muziek klaarzetten en een kort liedje beluisteren, iets doen om mijn zintuigen te prikkelen? De gebeurtenis in een paar zinnen beschrijven en elk van die zinnen op een aparte pagina zetten?
Dat laatste heeft me vandaag geholpen. De tekst in grote lijnen had ik al. Ik heb 'm opgedeeld in 4 pagina's en nu begint het te lukken om verder in te zoomen op details.

Het fragment is ontzettend akelig. Ik had het heel erg koud na die gebeurtenis en merk dat mijn lijf mee teruggaat naar dat moment: mijn vingers worden stram en koud, mijn voeten worden gevoelloos. De warmte van mijn lijf trekt zich terug uit mijn ledematen, misschien wel omdat mijn hart die warmte keihard nodig heeft om te blijven kloppen.
Het therapieproces mag dan wel (met flinke hobbels) goed verlopen, met mij gaat het niet heel erg goed. Hoofd boven water houden is een grote opgave en het zwarte beest Depressie weigert te vertrekken. Ik vind het leven op dit moment heel erg niet leuk. So be it. Hetere vuren en zo...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten