Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


donderdag 30 maart 2017

Veilige hel

Soms mis ik het, mijn oude bestaan als borderliner met een bed op recept. Begrijp me niet verkeerd, leven was een hel in die jaren. Ik voelde me stuurloos en liet me leiden door zelfdestructieve impulsen. Een lange aaneenschakeling van crises die ik niet kon duiden. En die ik ook niet helder kon krijgen. Ik wist niet wat er aan de hand was. Ik wist alleen dat het leven me teveel was geworden en dat mijn pannetje overkookte. Het lullige was dat er ook toen al weinig aan me te zien was, waardoor de hulp soms uitbleef. Ik huilde niet als de mensen van de crisisdienst in mijn woonkamer zaten. Ik was kalm en beleefd en ik kon prima glimlachen, terwijl ik op het randje van suïcide wankelde.

Het was een hel, maar wel een vertrouwde hel. Als het echt niet meer ging was er vaak wel een opname mogelijk. Dat was niet alleen een plek waar ik tegen mezelf in bescherming werd genomen, maar ook een aanduiding van mijn toestand. Opname = het gaat echt slecht met mij.

Ik heb de mores van de psychiatrische kliniek goed leren kennen, ik sprak de taal. Ik had mijn plekje daar, vaak in het rookhok. Bij binnenkomst bijna onzichtbaar, observerend. Zodra de roes van de crisis voorbij was draaide ik mee in het geheel. Ik heb er fantastische mensen ontmoet en geleerd tussen de regels van de waanzin door te lezen. Als m'n maatje P. net werd opgenomen (we troffen elkaar vaak daar) en met een agressieve blik psychotisch zat te zijn in die ruimte, dan was ik niet bang, ging ik vol vertrouwen naast hem zitten. Hij waarschuwde trouwens netjes op tijd als hij met stoelen ging gooien. Best praktisch.

Mijn leven is veranderd, ik ben die patiënt niet meer. Ik voer de regie over mijn eigen leven en zoek naar manieren om een betere toekomst te realiseren.

Maar de angsten van toen en de blinde paniek slaan van tijd tot tijd nog toe. Zoals vandaag, zoals in deze nacht. Ik heb lieve mensen om me heen, ik heb steun en hulp. Maar een gebroken leven helen, dat kun je alleen zelf. En je loopt hele stukken van dat pad in je eentje. Fucking eenzaam.
En dan zijn er momenten zoals nu, als je grootste angst samenvalt met het antwoord op de vraag: wat wil je nu?

Een opname.

De regie uit handen geven en je wereld laten krimpen tot het formaat van een kliniek. Wat hechtstripjes en nog meer pillen. Schijnveiligheid.

Dit moment en dit gevoel gaan voorbij, dat weet ik. Hoop m'n kracht weer in zicht te krijgen. En mocht ik die niet vinden, dan zal dit plaatje me tijdelijk helpen volhouden:

Geen opmerkingen:

Een reactie posten