Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


dinsdag 23 mei 2017

Mini (up-)date

Het leven gaat in stapjes momenteel, en daar krijg ik steeds meer vrede mee.
Ik kook weer wat uitgebreider, maar kies gerechten die ik in de loop van de dag voor kan bereiden. Piepers laten zich ’s morgens vroeg ook prima schillen, heb ik gemerkt. Heus!
Op dagen dat ik ontspannen ben probeer ik graag iets nieuws. Liefst als ik alleen thuis ben.

En vandaag voor het eerst in tijden zelfstandig naar therapie gereisd. Vooraf grondig gepland: lijstje gemaakt van de te zetten stappen van kwartier tot kwartier (normaal schakel ik daar Albert live voor in, maar die was de deur al uit).
Afspraak met mezelf om na therapie de winkelstraat te vermijden (‘o, leuke kaarten, even kijken kan best. En hee, mooi boek, even bladeren. Kan best nog even de Hema in’ etc etc totdat ik overprikkeld en dissociĆ«rend in de bus beland).
Het reizen ging goed, het gesprek was fijn. Een week pauze om recente ontwikkelingen te laten landen, daarna weer dagelijks aan de slag met het grote enge avontuur dat traumaverwerking heet.

En eenmaal thuis mocht alle planning overboord. Heel wild gedineerd met ontbijtgranen en in no time een spoor van koffiekopjes, losse sokken en kruimels gecreƫerd.
Structuur zal nooit mijn vriendje worden. Af en toe een date is meer dan genoeg. Vindt m’n man ook.