Ik ben Xamantha, 40 jaar, en vanaf mijn 14e ben ik in therapie geweest, met tussendoor wat halve opleidingen.
Door de jaren heen is mijn ziektebeeld steeds meer op de voorgrond komen te staan
en raakte ik erg vertrouwd met het wereldje dat psychiatrie heet.
Een bizarre, bijzondere wereld die me gevormd heeft.
Ik heb er veel geleerd, maar ben mezelf ook behoorlijk kwijtgeraakt.
Wie was ik ook alweer? Wie zou ik willen zijn?
Over die zoektocht schrijf ik hier.
Wees welkom om mee te lezen en te reageren!

Samen met 1 echtgenoot en 3 katten woon ik in een Betuws dorpje.
Ik verslind belachelijk veel boeken en ben graag creatief bezig.


zondag 12 november 2017

Hyperdepiep hoera

4 uur 's nachts: Net op Twitter:

Vanmorgen stond ik fris en fruitig op. Of nou ja, te onrustig om in bed te blijven liggen. Prima: koffie maken en pc aan. Schrijven. Het is tenslotte mijn bijna jaarlijkse schrijfmaand. Een beetje afwijkend van mijn normale routine was wel dat ik met meerdere stukken tegelijk bezig was. Hier een zinnetje erbij, daar een woordje eraf, tussendoor even checken hoeveel woorden het al zijn. Maar hey, het werkte. Ik typte flink door en was geïnspireerd, de teksten waren niet slecht.

's Middags kwam er Heel Leuke Post. Een project waar ik hard aan had gewerkt had ik nu in mijn handen en ik was ontzettend blij en trots. Zeg ik verder niets over, het is een kadootje.

Even enthousiasme delen via appjes. Leuk leuk, maar ik zag zelf wel dat ik ratelde en de ander overspoelde. Goed, kan gebeuren.

Lyrisch was ik ook over het avondeten. Steeds benoemen hoe lekker het was.
We keken tv en ik kon het nauwelijks volgen, of het boeide me niet. Ik praatte overal dwars doorheen en wierp allerlei balletjes op. Over Zeer Belangrijke Zaken, zoals hoe ik vond dat onze nieuwjaarskaarten eruit moesten gaan zien.

Lief merkte op dat ik in een paar uur tijd meer had gepraat dan in de afgelopen dagen bij elkaar. Gaf ik hem gelijk in, merkte het zelf ook.

Rond 22u ging ik naar ons zwervertje in de schuur. En daar werd ik kalm, of in elk geval iets minder hyper. Een warm lijfje op mijn schoot dat baat heeft bij een rustige energie, dat maakt mij mindful. Lijfje aaien, handen telkens op een ander deel van dat lijfje leggen totdat dat deel warm was geworden. Ze spinde, vond het fijn. Ik ook.

Daarna niet de rust in m'n kont om rustig op de bank te haken of tv te kijken.
Schrijven, ik ga schrijven! Niet dus, er kwam geen letter op papier.
En toen, eindelijk, een computerspel gaan spelen met fijne muziek op de koptelefoon. De tijd vloog.

Maar eenmaal in bed nam de onrust weer toe. Lezen in bed is mijn grootste hobby, maar het lukte niet. Afleiding op social media zoeken (I know, fout!). Bovenstaande tweets vlogen de digitale snelweg op. De drang die ik in de eerste benoemde was geen overdrijving. Ik wilde verdoving, rust. En dat is wat zelfbeschadiging me altijd geeft.
Maar ik ben al heel lang 'clean'. Niet bijgehouden hoe lang, dat werkt averechts bij mij, maar laten we zeggen dat alle littekens 'rustig' zijn. Wit geworden. En dat wil ik zo houden.

M'n lief gewekt, verteld wat er scheelde. Ik kon zelf de remedie aandragen: gewoon dat spelletje weer gaan doen, hardcore afleiding zoeken.
Maar eerst die tweets weghalen. De wereld mag best weten hoe ik me voel, maar dit was too much.

En nu zit ik toch even te schrijven, ik denk omdat ik even wil ontladen en om wat grip te krijgen.

In mijn vorige twee blogs ging het over m'n benzo-afbouwtraject. En wat er nu gebeurt kan ik plaatsen: ontremming. Zou bijvoorbeeld liefst direct heel veel spullen willen gaan kopen en allerlei projecten opstarten. Gelukkig kan dat eerste niet, geld is op. En dat tweede: ik heb een paar trefwoorden opgeschreven en dwing mezelf er op dit moment toe om het te laten voor wat het is.

Nog wel een twijfel: hypomane en ontremde episodes ken ik wel uit periodes eerder in mijn leven. Hoop zó dat deze bijna-ontsporing met de pillen te maken heeft en niet met de extreme impulsiviteit die ik 'vroeger' had. Laat dit alsjeblieft wegtrekken.

Genoeg geschreven, de planten en zombies wachten op me. Ik zit het uit, deze nacht. Als ik me morgen nog zo voel ga ik hulp vragen. En dan zie ik vanzelf wel of ik spijt krijg van dit blog. Denk ik niet.

dinsdag 7 november 2017

Afbouwupdate

Inmiddels een kleine week verder met het pillenafbouwproces.
Wat me echt verbaasd heeft is de schaamte die ik voel bij dit traject. Ik blog al jaren over heel persoonlijke en kwetsbare onderwerpen en vaak merk ik dat ik de schaamte echt voorbij ben. Of spaar ik mezelf daarin, zet ik mijzelf sterker neer dan ik ben? Zwijg ik over de dingen die me niet lukken? Ik weet het echt niet.

Wat ik in mijn vorige bericht niet benoemd heb is dat de hulp die ik krijg niet alleen uit gesprekken bestaat. Mijn proces wordt ondersteund door medicijnen. En dat zit me dwars, ik wil eigenlijk stoer genoeg zijn om het cold turkey te doen, ook al weet ik dat dat voor mij een ongezonde keuze zou zijn. Ik ben redelijk stabiel, maar wel op een laag niveau. Het evenwicht is best nog wankel.

De manier van afbouw die ik gekozen heb is het dringende advies van mijn arts: mijn dagelijkse xanax en dormicum (beide in hoge dosering) is vervangen door een vergelijkbare dosering diazepam. Een middel dat nog net wat verslavender is, maar als voordeel heeft dat het langzaam af wordt gebroken door je lijf. Als je dat gaat afbouwen zit er nog wat in je systeem en verloopt het minder schoksgewijs dan bij een kortwerkend middel.

De overgang van mijn oude pillen naar diazepam verloopt veel moeizamer dan ik verwacht had. Ik heb wel degelijk onttrekkingsverschijnselen van mijn vertrouwde pillen. Ik begin de dag bibberend, loop rond met een zwaar gevoel op mijn borst en middenrif, ben misselijk (daardoor verminderde eetlust en soms overgeven na het eten), heb knallende hoofdpijn, ik zweet, slaap slecht, droom heftig, ben onrustig en heb het de hele tijd ontzettend koud. Gisterenavond een soort fysieke paniekaanval gehad, ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Ik voelde geen angst maar mijn lijf gedroeg zich alsof ik middenin zo'n aanval zat.
Ik moet er niet aan denken hoe zwaar dit zou zijn geweest zonder de demping van diazepam.
Hier moet ik doorheen, het duurt even tot de spiegel van diazepam goed genoeg is. We beginnen pas met het afbouwen daarvan als mijn lijf tot rust is gekomen.
Het afbouwen zou over 8 dagen beginnen. Ik heb net m'n arts aan de lijn gehad. Advies: nog 2 weken op een iets verhoogde dosering blijven, dan pas verder kijken.

Ik wil zo graag een bikkel zijn. Doorpakken, snel afbouwen en zo snel mogelijk die troep uit m'n systeem werken. Vind mezelf best wel een beetje een loser, ik was toch zo sterk?

Er zit nu even niets anders op dan accepteren dat ik me rot voel en veel, heel veel afleiding zoeken. Ik sta veel in de keuken om gerechten te maken waar ik veel groente voor moet snijden. Ik redigeer een flinke bundel teksten van iemand anders en ik ben zowaar ook driftig aan het schrijven voor NaNoWriMo
En niet te vergeten: ik zit elke avond (onder een dikke wollen deken) in de tuin met ons zwerfpoesje op schoot. Voor haar een moment van aandacht, warmte en korte dutjes, voor mij een zenmoment. Ze is nog schrikkerig en bijt soms, maar het helpt als ik me zoveel mogelijk ontspan en haar laat merken dat het niet erg is als ze dat vanuit schrik doet, dat ik haar dan nog steeds lief vind.

Nog een laatste aanvulling: ik ben zo dankbaar dat Albert naast me staat en me steunt. Hij vond en vindt het plan om af te bouwen heel erg spannend. Best begrijpelijk als je mij mee hebt gemaakt in tijden dat ik te snel door mijn pillen heen was en ik koortsachtig het huis overhoop haalde, op zoek naar verdwaalde pillen. Hoe onredelijk ik kon schreeuwen op die momenten, hoe het leidde tot zelfbeschadiging en weglopen. Het vertrouwen dat ik het red zonder sedatieve houvast moet nog groeien, nee, dat groeit eigenlijk al. Weer een periode waarin hij een resterend stuk mantelzorg los mag laten. We doen dit samen. Niet als cliënt en zorgverlener maar als partners.
(ik weet dat je dit leest schat, ik hou zo ontieglijk veel van jou!)

woensdag 1 november 2017

Stoppen op recept


“Heeft u vandaag al ontlasting gehad?”
Een vraag die je doorgaans niet zo gauw in een kennismakingsgesprekje stelt, maar twintig jaar geleden had deze psychiater er geen enkele moeite mee.
Ik was opgenomen omdat ik in een crisis zat en niet meer voor mezelf durfde in te staan. Dit was mijn eerste kennismaking met de PAAZ en met het fenomeen dokter Hoes. Witte jas, vlinderstrik, receptenblok in de borstzak.
Toen ik zijn vraag ontkennend beantwoordde vroeg hij naar m'n stoelgang in de afgelopen week. Ik had werkelijk geen flauw idee, was vooral met overleven bezig geweest.
“Ik schrijf u iets voor”; hij krabbelde al iets op het blokje.
Ongeduldig luisterde hij naar mijn aarzelende antwoorden toen hij had gevraagd hoe het verder met me ging. Of ik gespannen was?
Dat was ik. Nog een krabbel erbij.
Toen ik na een paar weken de PAAZ verliet slikte ik een aardige batterij aan kalmerende, antidepressieve, antipsychotische en natuurlijk ook ontlastende middelen.

In de twintig volgende jaren zijn benzodiazepinen (de kalmerende middelen) een vaste factor in mijn dagelijks leven geweest. Sommige artsen hamerden op afbouwen, andere waren vlotte voorschrijvers. En ik? Ik durfde niet meer zonder en leerde strategieën om telkens toch dat receptje te krijgen. Tuurlijk wist ik dat ik er afhankelijk van was geworden, en realiseerde ik me dat geen enkele van deze pillen bedoeld was voor langdurig gebruik. Maar ze boden houvast, waren mijn dempers als het leven me overspoelde.

Toen ik bij mijn huidige behandelaars aanklopte noemde ik 'medicijnen afbouwen' als een van mijn doelen. Heel eerlijk: ik zei het vooral om over te brengen dat ik gemotiveerd genoeg was.
Uiteindelijk werd het toch een onderwerp waar ik met mijn huidige GGZ-arts over praatte. Stilaan merkte ik ook dat het toch wel een wens was. Om praktische redenen, bijvoorbeeld omdat ik graag ooit een rijbewijs wil halen. En om de grote frustratie dat ik ook met grote hoeveelheden paardenmiddelen slapeloos bleef. Mijn systeem reageert nauwelijks meer op middelen die eindigen op -pam.
Dat ik afhankelijk (een eufemisme voor gewoon hartstikke verslaafd) ben geworden staat als een paal boven water. Al bij het ontbijt slik ik een dosis om te voorkomen dat ik ga trillen of andere onttrekkingsverschijnselen krijg. En mijn lijf geeft steeds vroeger aan dat het tijd is voor de volgende pil. Dingen waar je me zelden over hoort, simpelweg omdat ik me er heel erg voor schaam. Het mag dan het initiatief van een psychiater zijn geweest om te beginnen, ik heb het toch echt zelf mede in stand gehouden.

De afgelopen tijd heb ik geprobeerd mijn slaapmedicatie af te bouwen. Ben me kapot geschrokken van de heftige fysieke reacties op piepkleine minderingen. Ik ben het veel minder de baas dan ik dacht. En dat past niet meer in het herstelproces waar ik zo hard aan werk.
Uiteindelijk ben ik met m'n arts om de tafel gaan zitten. In overleg met verslavingszorg ontstond er een plan om onder begeleiding niet alleen te minderen, maar om de hele verslaving (geleidelijk) de deur uit te werken. Ik heb er een tijd over nagedacht en gisteren heb ik ja gezegd. Op dit punt in mijn leven én met de goede vertrouwensrelatie met de arts is dit de stap die ik wil zetten.
Het wordt een flink traject en het houdt ook in dat ik voorlopig stop met de traumaverwerking. Eén proces in uitvoering is meer dan genoeg.

Ik heb hoop en vertrouwen, maar ik ben ook ontzettend bang.
Op de vraag of ik al ontlasting heb gehad kan ik nu ja zeggen. Zeven kleuren stront.